Dankbaarheid

Dankbaarheid.
Dankbaar zijn is het uitdrukken van gevoelens naar iemand of iets toe, waarin je vanuit je Hart voelt en aangeeft dat je in contact met die ander hebt ervaren dat je leven zich door die ontmoeting verrijkt heeft.
In Een cursus in wonderen wordt dankbaarheid aangemerkt als een kwaliteit die overblijft in het contact met je naasten in je ontwikkelingsweg hier op Aarde, daar je broeders of naasten in deze ontwikkelingsweg een essentiële rol vervullen om je te laten herinneren dat we Eén zijn, verbonden in Goddelijke Liefde met elkaar.
Alles en iedereen is onverbrekelijk met elkaar verbonden in de Goddelijke Schepping en slechts in het onderkennen van de Eenheid, kom je weer in contact met je Goddelijke Oorsprong. De afscheiding van God heeft nooit plaatsgevonden en als uitvloeisel van deze herkenning blijft Dankbaarheid over.
Dankbaarheid is niet iets wat je krijgt, het is een natuurlijke reactie vanuit je Natuurlijke Staat, vanuit je Hart, wat in je opwelt als je een diep doorvoeld contact ervaart met al je naasten en alles wat is.


De oefening in Liefde.
Als we geboren worden hier in deze Aardse sfeer, komen we voort uit een ouderpaar van een vader en moeder die zich voor jouw geboorte beschikbaar hebben gesteld. De geboorte bij deze ouders en in dit tijdsgewricht en land, passen vanuit de ziel omdat het aansluit bij de thema’s die de ziel in deze incarnatie wil uitwerken.
Deze thema’s hebben te maken met oude zelfveroordelingen die je meegenomen hebt uit andere incarnaties en die je opnieuw onder ogen wil zien om deze te leren vergeven.
In het licht hiervan zal het ook zo zijn dat de thema’s die je wil uitwerken voorkomen in het geboortegezin en daar gereflecteerd worden in je ouders en broers en zusters, wellicht spelen deze thema’s al generaties lang in deze familie en ben je specifiek in dit gezin geboren om zo’n proces te willen doorbreken of op te lossen. Thema’s kunnen bijvoorbeeld zijn, gebrek aan erkenning, te weinig gevoel van eigen waarde.
We gaan door een ontwikkelingsweg heen, waarin we, vooral in de eerste fase van ons leven, zo tot rond je veertigste jaar, vooral op de buitenwereld gericht bent om daar door middel van overcompensaties en strategieën vanuit je ego-persoonlijkheid, je gevoelens van tekortgedaan te zijn of je behoefte aan erkenning, te willen ‘oplossen’.
Uiteindelijk moeten we onder ogen zien dat al deze acties vanuit de ego persoonlijkheid niet werken en je de Liefde die je denkt ontbeert te hebben, niet vanuit de buitenwereld terug krijgt en dit resulteert veelal in een persoonlijke crisis.
Vergeten en herinneren.
Onze zoektocht op Aarde gaat gepaard met een proces waarin we vergeten zijn Wie we in de Werkelijkheid zijn, louter Geest, Zoon van God, Liefde. Dit proces van vergeten Wie je bent is niet zomaar, om deze Weg te gaan, gaat het om bewustwording en dit proces van bewustwording is optimaal opgezet om door middel van dat wat je niet bent, te herinneren Wie je in de Werkelijkheid bent. Om het met andere woorden te zeggen, je gaat door een Omweg van angst, als ogenschijnlijk tegendeel van Liefde.
Onze ervaringsweg hier op Aarde gaat in de eerste fase in ons leven, waarin je jezelf nog sterk identificeert met het ego-bewustzijn, vooral gepaard met thema’s rond slachtoffer- en daderschap en de daarmede samenhangende gevoelens van schuld.
Waar we voor staan in ons aardse bestaan is of we bereid zijn om naar onze Innerlijke Stem te gaan luisteren in plaats van steeds maar te blijven geloven wat onze ego-stem ons zegt.
In Een cursus in wonderen wordt daar heel expliciet het volgende over gezegd;
“Het is onmogelijk niet te geloven wat je ziet, maar het is even onmogelijk te zien wat je niet gelooft. Waarnemingen worden opgebouwd op basis van ervaringen en ervaring leidt tot overtuigingen. Pas wanneer overtuigingen worden gefixeerd worden waarnemingen stabiel. In feite zie je dus inderdaad wat je gelooft. Dat bedoelde ik toen ik zei: Zalig zijn zij die niet hebben gezien en toch geloven’ want zij die in de opstanding geloven, zullen zien. De opstanding is de totale triomf van Christus over het ego, niet door aan te vallen, maar door te overstijgen” (Eciw.T11.VI.1.1-6.211)
En dan gaat de cursus verder met de volgende cruciale vraag;
“Wil jij je voegen bij de opstanding of bij de kruisging ? Wil jij je broeders veroordelen of bevrijden ? Wil jij je gevangenis overstijgen en opstijgen tot de Vader ? Dit is een en dezelfde vraag en krijgt steeds hetzelfde antwoord” (Eciw.T11.VI.2.1-4.211).
Hier wordt heel helder uitgezet waar we steeds voor staan in ons bewustwordingsproces, blijf je leven vanuit het ego-bewustzijn, dan blijf je verbonden met het menselijk lijden of ben je bereid te gaan luisteren en te gaan zien dat we een andere keuze kunnen maken, een die aangereikt wordt vanuit ons Ware Zelf, Jezus, De Heilige Geest in ons.
Als we daartoe bereid zijn dan gaan we zien dat ons naasten / onze broeders, onze partners, vrienden, zogenaamde vijanden, onze kinderen, ons een spiegel voor houden van onze innerlijke zelfveroordeling en schuld en het willen vasthouden aan ons ‘eigen gelijk’, of eigen interpretatie van de situatie.
Verantwoording in plaats van schuld.
Waar we voor staan is om op juiste manier jezelf verantwoordelijk te voelen voor dat wat in jouw leven gebeurt, niet vanuit schuld, maar vanuit het besef dat er jou een Geschenk wordt aangeboden, waarin we in het spel wat wij hier met elkaar spelen, er een leersituatie wordt uitgespeeld, waarin de een de rol van slachtoffer en de ander de dader speelt. Echter deze rollen zijn optimaal om dat elk van de spelers een bepaald facet van het spel bedient, waarin de één de zogenaamde ‘machtige’ is en de ander de ‘afhankelijke’ . Als je het op de keeper beschouwd kan je zien dat bijvoorbeeld de ‘afhankelijke’ zijn macht weggeeft, vanuit een angst, die samenhangt met een innerlijke zelfveroordeling van bijvoorbeeld ‘ik ben niet goed genoeg’ . Deze zelfveroordeling wordt uitgespeeld, net zolang de ‘afhankelijke’ leert luisteren naar zijn innerlijke Stem. Ofwel zijn verantwoordelijkheid neemt in de goede zin van het woord; hij luistert naar zijn ‘innerlijk antwoord’ waarin hij gaat zien dat hij zich vergist.
Zo zal eveneens de ‘machtige’ onder ogen moeten zien dat zijn behoefte om macht uit te oefenen voortkomt uit angst en controle en dat hem een les wordt aangeboden in kwetsbaar zijn en om de controle los te durven laten, waarin eveneens zelfveroordelingen spelen, zoals bijvoorbeeld behoefte aan erkenning, voortkomend uit ‘ik mag er niet zijn’.
Vergeving in plaats van zonde.
Onze leerweg hier op Aarde is optimaal in zijn leerproces, want er is niet sprake van toeval of willekeur. In deze leerweg krijgen we precies die omstandigheden aangeboden en ontmoeten we die personen die optimaal zijn in ons leerproces. Hier vanuit vindt vergeving plaats, waarin we gaan zien dat we niet gezondigd hebben, ofwel er sprake is van schuld, maar dat er een optimale leersituatie werd aangeboden en zowel ‘de dader’ als ‘het slachtoffer’ in hun leerweg hun hoogste bod hebben gedaan op ego-niveau. In de Werkelijkheid heeft het niet plaatsgevonden en vond er een leersituatie plaats in onze zoektocht naar Onvoorwaardelijke Liefde.
Dankbaarheid.
Hierin drukt Dankbaarheid zich uit, naar al die personen toe die met ons die leerweg naar Onvoorwaardelijke Liefde beoefenen en die ieder vanuit hun specifieke rol bijgedragen hebben om jou, ons, helderheid te verschaffen in het ontmaskeren van zelfveroordelingen en schuld.
Dankbaarheid voelt als innerlijke vreugde, vormt een glimlach van Herkenning, wie Jij en je Broeder namelijk zijn, alle verbonden met de innerlijke Christus, waarin de cursus zegt;
“Van Christus leren is makkelijk, want met Hem waarnemen brengt in het geheel geen belasting met zich mee. Zijn waarnemingen vormen je natuurlijke gewaarwording en het zijn alleen de vervormingen die jij aanbrengt die jou moe maken. Laat de Christus in jou interpreteren, en probeer wat je ziet niet in te perken door bekrompen, futiele overtuigingen die Gods Zoon onwaardig zijn. Want tot het moment dat Christus tot de Zijnen komt, zal de Zoon van God zichzelf als Vaderloos zien”(Eciw.T.11.VI.3.7-10.212).
Dankbaarheid is onze Natuurlijke Staat van Zijn.

Geef een reactie