De illusies van het ego

“De illusies van het ego” (Eciw.T.4.)

Vanuit de visie van Een Cursus in Wonderen gaan we in ons aardse leven door een leerproces, dat bedoeld is om ons in herinnering te brengen dat we louter geestelijke wezens zijn. Wezens van Licht en Liefde, gelijk aan God. Dat is een radicale visie, die je helemaal leeft of helemaal niet. Pas wanneer je het gedachtengoed totaal omarmt, zal je gaan inzien dat je met het opgeven van alle ego-illusies niets verliest en alles wint. Hoewel dat een radicale stap is, vraagt het niet meer van je dan je bewust te worden van je gehechtheid aan alles buiten je waarvan je hoopt gelukkig te worden.

Jezus gebruikt de kruisiging als symbool voor het egoproces. In de cursus zegt Hij daarover “De reis naar het kruis dient de laatste ‘zinloze reis’ te zijn. Blijf er niet bij stilstaan, maar laat die achter je als volbracht. Als jij die kunt aanvaarden als jouw eigen laatste zinloze reis, bij je ook vrij je bij mijn opstanding aan te sluiten. Zolang je dat niet doet is je leven beslist verspild” (Eciw.T.4.3.1-4.52)

Ik vergelijk het egoproces in dit artikel met een vorm van verslaving. Hieronder leg ik uit waarom en wat er van je gevraagd wordt om deze te doorzien en op te geven.

Het egoproces is een vorm van verslaving

Vanuit onze menselijke cultuur zien we verslaving doorgaans als een ziekte: een geestelijke en fysieke afhankelijkheid, waarvoor je behandeld moet worden. We hebben het dan over ‘erkende’ verslavingen, zoals bijvoorbeeld alcohol of drugs. Maar in feite zijn we collectief verslaafd aan de conditionering van onze persoonlijkheid. En zijn we niet geneigd die verslaving te onderkennen, laat staan deze op te geven.

In feite kunnen we dat ook niet. Daarvoor hebben we de hulp nodig van onze Innerlijke Leraar, Jezus of  de Heilige Geest in ons, die ons zachtjes los maakt uit alle illusies, waandenkbeelden en gehechtheden van de ego persoonlijkheid. Het vraagt een geringe bereidheid om ons daaraan over te geven.

Hieronder zet ik een aantal van onze verslavingen uiteen.

De denkverslaving

Het denken in ons hoofd staat altijd ‘aan’. Er is geen moment dat het stopt en er zit ook geen stop op. Het ego reproduceert dagelijks talloze hardnekkige overtuigingen die grotendeels te maken hebben met zelf-veroordelingen of oordelen over de wereld. Oordelen die verbonden zijn met het verleden of angstige verwachtingen die we projecteren op de toekomst. We zijn ons er niet van bewust dat we ons identificeren met onze gedachten.

In onze menselijke wereld wordt dit denkpatroon zelfs als ‘normaal’ beschouwd en we wisselen onze gedachten fervent met elkaar uit. Bepaalde gedachten zien we als ‘waar’ en mensen die deze gedachten ondersteunen hebben in onze ogen ‘gelijk’. Maar feitelijk gaat het steeds weer om geprojecteerde gedachten, die we buiten onszelf zien en die verbonden zijn met veroordeling en zelfveroordeling vanuit ons geheugen. Projectie maakt waarneming, zegt de cursus.

Dit denken kan uitmonden in piekeren of depressieve gedachtepatronen en het is moeilijk om ons daarvan los te maken. Juist daarin kenmerkt het ego-denken zich als verslaving. Hoewel het ego enerzijds ‘last’ heeft van zijn gepieker, kan het zich niet veroorloven in te zien dat hij zelf de oorzaak is van alle overmatige denkactiviteit.  Het zal rebelleren tegen de herkenning van onze natuurlijke staat, die inherent vredig en onverstoorbaar is.

In een Cursus in wonderen wordt deze vorm van denken, de onjuiste gerichtheid- van-denken genoemd. (CIW.VvT.1.6.81) De onjuistheid zit in het feit dat het ego zijn illusies als ‘waar’ aanneemt en steeds bezig is om zich ervan te ‘ ontdoen’, zonder zich te realiseren dat hij zich daarmee met zijn illusies identificeert en eraan vasthoudt. Op die manier blijven die illusies hem beheersen.

Recht tegenover deze situatie staat de juiste gerichtheid- van- denken, wat inhoudt dat we luisteren naar de Heilige Geest, de wereld vergeven en in plaats daarvan zien met de visie van Christus. Alleen vanuit die visie zien we de werkelijke wereld, ook wel “de uiteindelijke visie, de laatste waarneming, de toestand waarin God Zelf de laatste stap zet. Hier eindigen tijd en illusies tezamen” (CIW.VvT.1.5.2.81).

De identificatie met het lichaam

Zolang we ons niet bewust zijn van Wie we in Werkelijkheid zijn, zien we ons lichaam aan voor ons zelf. Deze identificatie heeft een aantal grote gevolgen, namelijk dat we steeds bezig zijn het lichaam in een ‘goede conditie’ te houden. Daaronder zit een diepe angst voor de dood als het einde van ons bestaan en de angst voor ziekte, waarbij de behoefte aan veiligheid voorop staat.

In samenhang hiermee zijn we steeds bezig met voeding en deze preoccupatie kan uitmonden in een eetverslaving. In de laatste decennia is het aantal te dikke mensen, vooral in de westerse wereld, schrikbarend gestegen.

Vooral bij mannen is er daarnaast niet zelden sprake van een grote verslaving aan seks. Bezig zijn met seks, zowel in gedachten als in fysieke zin: het willen doen. Seks wordt feitelijk synoniem gesteld aan liefde. Men noemt het dan ook ‘de liefde bedrijven’ en niet zelden vindt er een machtsspel plaats tussen de seksen, waarbij de mate waarin je van elkaar houdt wordt afgemeten aan de hoeveelheid seks die je al of niet hebt.

In het verlengde hiervan zijn ego persoonlijkheden op elkaars lichaam gericht. Het willen bezitten van de ander, de ander moet zijn/haar lichaam aan jou geven. We zijn jaloers en oefenen macht en controle op elkaar uit. “Je bent van mij” wordt als een ‘liefdesverklaring’ gezien. Recht hebben op seks: het zijn allemaal uitingen in de menselijke cultuur, die als ‘normaal’ worden gezien.

Overleven in plaats van leven

Angst is de basis van het ego, dat steeds bezig is om zich staande te houden in een wereld die bedreigend voor hem is en waarin de dood als onvermijdelijk einde  wordt gezien. Om dit voor te zijn is het hebben van macht en als sleutel het hebben van (veel)  geld daarin voorwaarden om te kunnen overleven.  Geld wordt de Manon (God) van de wereld genoemd.

In Een cursus in wonderen wordt het volgende hierover gezegd; “Het ego gelooft dat het volledig op zichzelf staat, wat alleen een andere manier is om te beschrijven hoe het denkt te zijn ontstaan. Dit is zo’n angstige toestand dat het zich alleen tot andere ego’s kan wenden om te proberen zich met hen te verenigen in een poging tot vereenzelviging, of ze aan te vallen in een even zwak vertoon van kracht. Het is niet vrij om het uitgangspunt in twijfel te trekken, omdat het uitgangspunt zijn fundament is” (CIW. T.4.II.8..1-3).

Zo teruglezend komt de ego persoonlijkheid er niet goed vanaf: feitelijk een narcistisch, op zichzelf gericht wezen, dat uit is op macht en dat op allerlei manieren in een afhankelijkheidsrelatie tot de wereld en andere ego persoonlijkheden staat. Het worstelt voortdurend om te overleven en zoekt naar liefde of bewondering van buitenaf.

Zoeken en vinden is één

Jezus hield ons in de parabel van “De verloren Zoon” voor hoe de ‘verloren zoon’ na een dwaaltocht door de wereld (waarin hij doorzag dat hij alles verloren had) met schaamte en schuldgevoelens terugkeert bij zijn vader en daar in plaats van afwijzing een glorievol onthaal krijgt. Zijn vader is blij met zijn terugkeer.

In feite vat deze parabel onze reis op Aarde heel mooi samen. We verlaten ons ‘thuis’ en beginnen aan een zoektocht waarop we alle gekoesterde illusies rond het verkrijgen van Liefde buiten ons doorleven. Door alle tegenslagen en mislukkingen op dat gebied gaan we uiteindelijk inzien dat we een andere keuze moeten maken. Pas dan zijn we bereid te luisteren naar die zachte innerlijke stem, die al die tijd op ons gewacht heeft en die ons zachtjes laat zien dat we ernaast zaten.

De omslag.

De parabel van de Verloren Zoon laat ons zien dat we ogenschijnlijk God, ofwel de Liefde hebben verlaten. Waar het over gaat, dat we vrijheid van keuze hebben om ons af te wenden van God, maar dat de Liefde nooit verloren is. Juister gezegd, je kan de Liefde niet verliezen, ofwel, je afscheiden van God.

In onze leerweg hier op Aarde gaat het om de verantwoordelijkheid te leren nemen voor je angsten, zelfveroordelingen en oordelen op de wereld en je naasten en gaan zien dat deze altijd te maken hebben met een nog niet doorvoelde innerlijke pijn die je naar buiten toe projecteert.

In deze fungeert het ego als leer- en communicatie middel en gaat door al die leerervaringen heen die hiermede te maken hebben. Er is hierin geen toeval of willekeur gaande en is onze reis hier op Aarde optimaal als leerproces om weer thuis te komen.

Je vergissing doorzien.

De cursus geeft het zo prachtig aan, we hoeven het ego proces niet op te lossen, er van ‘los’ te komen, want het is niet ons Ware Zelf, het gaat om het te doorzien Wie je in Wezen bent, Zoon van God en dat is iedereen, of je het nu beseft of niet. De afscheiding heeft niet plaatsgevonden.

Je zou het ego proces ook onze grootste basale vergissing kunnen noemen, ik vind dat woord ‘vergissing’ zo prachtig en kenmerkend voor wat er gaande is.

In hoofdstuk 4 van de cursus, wat ik als leidraad gebruik voor dit artikel, wordt dit mooi aangegeven in de volgende tekst;

“Het Koninkrijk is volmaakt vereend en volmaakt beschermd, en het ego zal er niet over zegevieren. Amen”

En dan gaat de cursus verder met “Dit is geschreven in de vorm van een gebed omdat het je kan helpen in momenten van verleiding. Het is een onafhankelijkheidsverklaring (cursivering FK). Je zult het heel bruikbaar vinden als je het ten volle begrijpt. De reden waarom je mijn hulp nodig hebt is dat jij je eigen Gids de rug hebt toegekeerd en daarom leiding behoeft. Mijn rol bestaat erin het ware van het onware te scheiden, zodat de waarheid door de hindernissen die het ego opgeworpen heeft heen kan breken, en je denkgeest in kan schijnen. Over onze vereende kracht kan het ego niet zegevieren”(Eciw.T.4.III.1.12.2.1-6.60).

De basale oproep die Jezus hier aan ons geeft om ons over te geven aan Zijn Leiding is een oproep om met ‘vereende kracht’ je weg naar je Thuis weer terug te vinden. Om te ontdekken dat je daaruit nooit weggeweest bent.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Geef een reactie