Schuld en (zelf) veroordeling

Schuld en ( zelf )veroordeling.

In onze levensweg hier op Aarde komen we onherroepelijk in aanraking met schuldgevoelens, je hebt iets gedaan en je voelt je er schuldig over. Of iemand anders heeft jou wat aangedaan is daaraan schuldig.

Hoe dan ook is dit een thema, waar we in onze ervaringsweg op Aarde mee te maken hebben en die een onderliggend item aanraakt van zelfveroordeling of een oordeel op een ander.

In Een cursus in wonderen wordt gesteld dat er geen schuld bestaat, dat is de essentie van wat vergeving is, er wordt jou, noch iemand anders iets aangedaan, want op het niveau van wie wij werkelijk zijn, kan je niet gekwetst, noch iets aangedaan worden. De cursus is daar heel uitgesproken over en zegt daarin nadrukkelijk “Het heeft niet plaatsgevonden” (Eciw W.404.1.).

Voor de persoonlijkheid is dat een niet verteren zaak en kan zich daar niet in vinden, want die identificeert zich met zijn lichaam en zijn innerlijke overtuigingen en oordelen en  vindt het idee dat het niet heeft plaatsgevonden irreëel en niet ‘van deze wereld’. En zal al zijn overtuigingen aanwenden om zijn gelijk te halen of om zijn gevoelens van schuld af te willen wentelen op een ander.

Hoe kun je dan kijken naar het thema schuld en daarin Liefde zien en gaan zien dat jou iets wordt aangereikt om  een oude (kind) pijn te kunnen helen.

Schuld en zelfveroordeling.

Wat we ons niet voldoende realiseren in onze ontwikkelingsweg hier op Aarde is hoe schuld en zelfveroordeling een thema in je leven aanreikt, dat eveneens een familiethema kan zijn.

De gedachte aan schuld reflecteert altijd een onderliggende oude overtuiging die te maken heeft met een zelfveroordeling. We zien buiten ons een gebeurtenis en interpreteren deze, dat ons iets wordt aangedaan. In de menselijke sfeer kunnen er situaties plaatsvinden die op dat niveau ook pijnlijk zijn, echter vanuit een ander niveau gezien wordt er jou een gelegenheid geboden om een oude innerlijke pijn te helen.

Me schuldig voelen of anderen schuldig achten is een belangrijke leerweg in mijn leven (geweest). Ik kom uit een groot gezin van 10 kinderen en was daarvan de zesde in de rij, geboren in 1941, en ik heb mijn ouders als  hardvochtig en autoritair ervaren, in hun optreden naar ons toe, feitelijk was er geen emotionele veiligheid en ik voelde dat ik bang  was voor mijn ouders, vooral met name naar mijn vader. Altijd op mijn hoede voor hun afkeuring of ‘moeten doen’ wat er gezegd werd.

Ik was net 19 jaar toen ik opgelucht mijn ouderlijk huis verliet en uit mijn kind tijd heb ik een zelfveroordeling  meegenomen van ”ik mag er niet zijn “ en een grote behoefte aan erkenning van buitenaf.

Als ik nu terugkijk op mijn levensweg kan ik zien dat deze zelfveroordeling en gevoelens van schuld, mij heel lang parten hebben gespeeld in mijn relaties en naar mijn kinderen toe. Ik zag mezelf feitelijk herhalen wat ik mijn ouders heb zien doen en met name mijn vader. Onderdrukkend en gewelddadig en zag dat daaronder een grote angst verborgen lag voor afwijzing en niet weten hoe te doen.

Ik zie nu dat dit eveneens bij mijn ouders /vader en ook bij zijn vader speelde en zie dat al mijn broers en zusters kampen met dezelfde neiging tot onderdrukking, dan wel slachtofferschap. Familiair is er bij ons in de familie een erfelijke aandoening, namelijk cystenieren. De nieren staan etymologisch voor in relatie zijn, dan wel verbinden. 7 van de 10 kinderen zijn bij ons gescheiden, waarvan 2 na verloop van respectievelijk 12 en 16 jaar(ikzelf) weer opnieuw zijn getrouwd met hun gescheiden partner.  Gedoe in relatie is een familiethema en het heeft mij vele jaren van therapie en gedoe in mijn relatieleven gegeven. Achteraf kan ik zien dat mijn grootste bevrijding en inzicht in dit proces is geweest het in contact komen met Een cursus in wonderen.

Het is een vorm van thuiskomen geweest, toen ik het boek in 1992 in handen kreeg, eerst nog de Engelse tekst en later de Nederlandse vertaling.

Zelfveroordeling als poort naar bevrijding

Het werd de poort naar bevrijding, waarin vergeving van mijn ouders en zelfvergeving de essentie vormen. Nu kan ik werkelijk zien wat er gezegd wordt met “het heeft niet plaatsgevonden”. Mijn ouders zijn mij uitermate behulpzaam geweest in hun spiegelfunctie om mijn behoefte aan macht en gezien te worden onder ogen te zien en zij hebben een functie  vervuld om die oude meegenomen zelfveroordeling van “ik mag er niet zijn”,  te reactiveren.

Ik zie en weet nu dat onze ervaringsweg op Aarde een optimale leerweg biedt om je te bevrijden van oude pijn en je Inzicht geeft in de werkelijke betekenis van wat Jezus bedoelt met zijn oproep om je aan te sluiten bij zijn opstanding. Zolang je je nog schuldig voelt of jezelf veroordeelt, ben je niet vrij en ben je nog gevangen in het ego-bestaan. En dat geldt eveneens voor mijn ouders, kinderen en al mijn naasten. Zolang ik hen nog veroordeel, ben ik niet vrij. Hierin kan ik eveneens zien dat ik niet kan oordelen, want ik weet niet de ware betekenis van wat er gaande is.

Er is altijd een oproep tot Liefde gaande. Kan ik Liefde zien in plaats van haat of angst of schuld. Iedereen doet zijn hoogste bod en vervult een rol in het Spel van de Liefde. En iedereen moet zijn eigen verantwoording nemen voor het proces waar je doorheen gaat, wel verantwoording, maar geen schuld. Het gaat om het Spirituele Inzicht  en de  bereidheid om er anders naar te willen kijken.

De oproep is om je projectie terug te nemen en te gaan zien dat jou een geschenk wordt aangeboden.  Zolang je dat niet doet zit je gevangen in de rol van slachtoffer, dan wel dader. En zijn er schuldgevoelens of is de ander schuldig.  In plaats daarvan kunnen we zien dat er een leerproces gaande is en we elkaars leraar, dan wel leerling zijn.

In de opstanding sta je voor de keuze dat je ziet Wie je in Wezen bent, een Goddelijk Wezen van Licht, levend vanuit je Hart en ga je zien dat de verbinding met de ego-persoonlijkheid jou een optimaal leertraject biedt voor bevrijding, mits je bereid bent te luisteren naar je Innerlijk Zelf, de Heilige Geest in ons. Je hoeft de wereld niet te veranderen, doch slechts jouw blik op de wereld.

Ik sluit deze tekst af met een prachtige oproep uit het Werkboek van de cursus:

“Jouw reis door tijd en ruimte is niet willekeurig. Je kunt niet anders dan op het juiste moment op de juiste plaats  zijn. Zo werkt de kracht van God. Zo zijn Zijn gaven” (Eciw.W.42.2.3-6)

Geef een reactie