Overgave en Vertrouwen

Uitgelicht

Overgave en vertrouwen.

Veelal willen we vanuit onze persoonlijkheid weten hoe het zal gaan in ons leven, we willen zekerheid over onze gezondheid, inkomen, huisvesting etc., Tegelijkertijd zien we dat allerlei plannen, veronderstellingen over hoe het zal gaan, anders uitpakken of totaal anders lopen in ons leven..

We worden ziek of verliezen ons werk, gaan scheiden, verliezen dierbaren door het overlijden, al met al is het leven niet te plannen en moet je zijn met de onzekerheid van het aardse bestaan.

Dit is voor onze persoonlijkheid ‘niet te doen’ en deze zoekt naarstig naar ‘oplossingen’ en ziet zichzelf als slachtoffer van de omstandigheden, die veelal in het verleden gezocht worden.

Bijvoorbeeld van je ouders, de afwijzing in je jeugd, het gevoel van er ‘niet mogen zijn’, enfin allerlei oude pijnlijke overtuigingen die de persoonlijkheid door middel van ervaringen, zijn ‘gelijk ‘ lijken te geven, van zie je wel, ik ben het slachtoffer van mijn ‘verleden’. Er wordt en werd niet van mij gehouden.

Uiteindelijk als je vanuit het ego bewustzijn in het leven (blijft) staan, is het aardse bestaan een leven van ‘vallen en opstaan’ en voorkomen dat je ‘dood’ gaat.

In deze column wil ik twee elementaire begrippen tegen het licht houden, namelijk overgave en vertrouwen, die een ander zienswijze aanreiken op ons aards bestaan.

Overgave en vertrouwen.

Zoals hierboven wordt geschetst is het aardse bestaan veelal gebaseerd op onzekerheid, waarvan de grootste onzekerheid is of er wel van je gehouden wordt.

In het verlengde hiervan speelt de innerlijke zelfveroordeling een grote rol, zoals ‘ik mag er niet zijn’ of ‘ik ben niet waardevol’;  deze zelfveroordelingen brengen een proces teweeg waarin je je leven ziet als een proces om deze zelfveroordeling te boven te komen, door overcompensaties of ‘je best te doen’ de wereld voor je te winnen of te overwinnen.

Al met al overlevingsstrategieën die uiteindelijk niet werken of ten dele werken, terwijl er toch altijd een soort verdrongen innerlijke onzekerheid blijft bestaan.

In het egoproces spelen eveneens begrippen als vertrouwen en overgave een rol, maar dan werkt dit vanuit het ego bewustzijn als in de toekomst gerichte fenomenen in de sfeer van ‘het komt wel goed’, of ‘je moet vertrouwen hebben’ als een soort tegenhanger voor je innerlijke onzekerheid.

Gods Wil en de ego wil.

In de laatste hoofdstukken van Een cursus in wonderen ( hoofdstuk 30 en 31), wordt de visie die Jezus ons aanreikt in de cursus, beëindigd in een soort slot apotheose, waarin er een radicaal andere ziens- en handels wijze wordt aangereikt, dan het leven vanuit het ego bestaan.

In het hoofdstuk 30 reikt Jezus in de eerste pagina’s  aan om te onderkennen dat je nog aan het begin van je leerproces staat  Daarin zegt Hij “ De snelheid waarmee dit kan worden bereikt hangt maar van een ding af: jouw bereidwilligheid om elke stap te oefenen. Elk helpt een beetje, telkens wanneer te daartoe een poging onderneemt. En tezamen zullen deze stappen jou uit dromen van oordelen naar dromen van vergeving leiden, en weg uit pijn en angst” (Eciw.T. 30.1. 3-5).

Leefregels voor beslissingen (Eciw.T.30.1.)

Wat aangereikt wordt is dat er leefregels voor beslissingen, worden gegeven om elke dag, elk moment , op een totaal andere wijze in het leven te gaan staan. Waar deze leefregels voor staan is dat ze aangeven of je bereid bent om  op een radicaal andere wijze in het leven te gaan staan, namelijk niet meer vanuit de ego wil, maar je te laten leiden door Gods Wil, ofwel de Heilige Geest.

Hierin staat centraal dat Gods Wil en jouw Wil hetzelfde zijn. Deze zienswijze druist radicaal in tegen het idee van de ego persoonlijkheid, die vindt het een dwaas idee en ziet het alsof hij het niet meer zelf voor het zeggen heeft.

De eerste leefregel die aangereikt wordt is om bij het ontwaken, na te denken over het soort dag dat je wenst  en zegt “Vandaag zal ik uit mezelf geen beslissingen nemen” (Eciw.T.30.2.).  Het belangrijke criterium waarover je geen beslissingen moet nemen is dat je je voorneemt om geen oordeel uit te spreken over welke situatie dan ook en dat je besluit om een gelukkige dag te hebben.

Leven vanuit Overgave en Vertrouwen.

Waar het omgaat is dat je inziet dat jij het niet vanuit de ego persoonlijkheid besluit om een gelukkige dag te hebben, maar dat je je overgeeft aan jouw Innerlijke Stem van de Heilige Geest en ziet dat dit Jouw Eigen Stem is.  Je neemt je voor om je echt te  laten leiden door deze Stem en elk moment dat je weer geconfronteerd wordt door een emotie van ongenoegen of een oordeel, besluit je opnieuw te gaan luisteren naar deze Innerlijke Stem.

Hiermede wordt echt bedoelt om te leven vanuit Overgave en Vertrouwen, het is geen kwestie van een keertje je dit voor te nemen te doen, maar te gaan zien dat dit de basis is van je Leven in Overgave en Vertrouwen. Als je zo leeft, ben je elk moment verbonden met je Hart en leef vanuit je innerlijke Stilte van Geluk en Vrede.

Het lijkt een paradox om te besluiten geen beslissingen te nemen, echter wat aangereikt wordt is de geringe bereidheid om te oefenen om steeds in verbinding met Jouw Ware Zelf, jouw Goddelijke Stem te leven en te gaan zien dat het leven zich dagelijks ontvouwd zoals jouw incarnatie in dit leven bedoelt is.

In mijn jarenlange praktijk als astroloog wordt ik eveneens bevestigd in deze gedachte, steeds zie ik dat er een parallelliteit is tussen hoe mijn leven zich ontvouwd en de planetaire constellatie van dit moment.

In Een cursus in wonderen wordt ik altijd weer ondersteunt in deze gedachte door het prachtige werkboek les 42 “God is mijn Kracht. Visie is Zijn geschenk”(Eciw.W.42.65) en daarmede wil ik deze column afronden;

“God is inderdaad jouw kracht en wat Hij geeft is waarlijk gegeven. Dit betekent dat jij op elk moment en op elke plek ontvangen kunt, waar en in welke omstandigheden jij je ook bevindt. Jouw reis door tijd en ruimte is niet willekeurig. Je kunt niet anders dan op het juiste moment op de juiste plaats zijn. Zo werkt de kracht van God. Zo zijn Zijn gaven. “(Eciw.W.42.2.1-6). 

Het Transformatieproces

Uitgelicht

 

 

De zoektocht naar liefde

Ons gehele menselijk bestaan draait om het ‘verkrijgen’ van Liefde. We jagen het achterna, willen het voor elkaar krijgen, hopen geliefd te worden en worden er soms hopeloos van. Steeds opnieuw proberen we het via een ander te verkrijgen (of hebben we te maken met een ander die het van ons wil), steeds opnieuw zoeken we buiten onszelf.

Lees verder

Het Goddelijk spel van verlangen.

Het Goddelijk Spel van verlangen.

De basis voor het ontstaan van de Schepping is verlangen. God in Zijn Oorsprong verlangde Zichzelf te leren kennen. God, dan wel Liefde heeft geen tegendeel en is Alles wat er Is. Als Alles Liefde is, weet je niet wat dat is, daardoor heeft God als ogenschijnlijk tegendeel, angst, ofwel dat Wat Hij niet Is, geschapen.

Hieruit is de Schepping voortgevloeid in al zijn facetten en vormen, waarin het mannelijke en het vrouwelijke de meest primaire tegendelen zijn. God is zowel mannelijk als vrouwelijk, doch na het ontstaan van de Schepping ontstond in de vorm het mannelijke en het vrouwelijke als afgescheiden entiteiten.

In dit artikel wil ik het aspect van verlangen centraal stellen omdat dit het leidend beginsel is van alles wat Is, alles komt voort uit verlangen. Wij zijn deel van deze schepping en tevens zijn wij zelf Scheppers. Dit verlangen van God, dan wel van ons, om Zichzelf als Liefde te kennen en te herkennen, is het fundamentele proces waar iedereen en alles doorheen gaat en mee verbonden is.

De levensweg als doolhof.

Dat wat we hier op Aarde doen is een zoektocht naar wat Liefde is. Het lijkt een gek idee dat, als je Liefde bent, dit expres vergeet, je een wereld schept, die het tegendeel is van Liefde, maar in zijn toepassing en uitwerking is het fenomenaal en optimaal. Je hebt een tegendeel nodig, als alles hetzelfde is, en is er een ‘wrijvingspunt’ nodig om te zien wat Liefde is. En dat is wat wij/God doen, hier op Aarde.

Ogenschijnlijk scheiden we ons af, van God, dan wel van Liefde en gaan een illusoire reis door van pijn, lijden en tegenstellingen, om uiteindelijk weer te ontdekken wat Liefde is.

Deze aardse reis zou je kunnen vergelijken met een zoektocht in een doolhof. Je weet dat er een uitgang is, maar steeds loopt het pad wat je ingaat dood en moet je een ander pad nemen en dan blijkt dit weer dood te lopen.

Wat we in het ‘doolhof’ tegenkomen zijn onze verlangens, dus ergens hebben we iets verloren en gaan we op zoek om dit weer te vinden.

Om deze reis te kunnen maken hebben we een lichaam gemaakt, onze persoonlijkheid, dat optimaal is toegerust om dit te kunnen doen. Een zelfstandig individu, dat los staat van anderen, je kan een man of een vrouw zijn en je beschikt over fysieke en geestelijke componenten om deze zoektocht te kunnen volvoeren.

De belangrijkste hinderpaal die we tegenkomen in het doolhof is het idee, dat we een afgescheiden individu zijn, dat we deze zoektocht alleen en zonder steun moeten doen. In je zoektocht ontmoet je andere mensen en je ‘klampt’ je aan hen vast om de ‘liefde’ bij hen te vinden.

De speciale relaties en de Heilige Relatie.

Het meest belangrijke instrument om te ontdekken wat liefde is, zijn de relaties. Hoe dan ook zijn we in relatie. We komen allemaal voort uit een relatie tussen een man en een vrouw, je vader en moeder en we zijn verbonden in familierelaties.

Wat we uiteindelijk moeten gaan ontdekken is dat we verbonden zijn met alles wat is, maar dat is op louter geestelijk niveau. Om dit te leren gaan we door een proces van ‘fouten’ en vergissingen. Deze ogenschijnlijke ‘fouten’ zijn optimaal in ons leerproces, je zou kunnen zeggen dat ons leerproces bestaat uit het maken van vergissingen als een soort afstrepen welke weg je niet moet lopen.

De belangrijkste leerweg hierin is, wat in Een cursus in wonderen, de speciale relatie wordt genoemd. Dit is de verbinding die gemaakt wordt met een ander mens die gezien wordt als de ‘bron’ van de liefde. Je denkt de ‘liefde’ gevonden te hebben. Je projecteert je verlangen naar liefde op de ander en in eerste instantie wordt die ‘liefde’ beantwoord. Doch na geruime tijd komen er spanningen in deze roze ‘liefdeswereld’ en ontstaan er strijd en verwijten en kan er een scheiding plaatsvinden tussen de twee ‘geliefden’.  Deze zogenaamde mislukkingen in relaties brengen veel pijn en lijden met zich mee.

Wat we ons onvoldoende realiseren is dat om te ontdekken wat Liefde is, deze ‘mislukkingen’ noodzakelijk zijn, aangezien wij als God zijnde, vrij zijn om alles te onderzoeken, als een soort ‘schiftingsproces’. Alle ervaringen zijn in wezen neutraal en God heeft geen oordeel. Om te ontdekken dat je de Liefde nooit verloren bent, ga je door een proces van vergissingen, je komt echter weer ‘thuis’ als je het zoeken opgeeft. Dan besef je dat je altijd al Thuis was en je de ‘verkeerde’ kant opliep en keek. Je hoeft de Liefde niet te zoeken, je bent DAT, het is echter louter Geestelijk en niet in de Vorm. Het is niet aan tijd en plaats gebonden, het is Eeuwig. Hierin gaan we van een speciale relatie naar een Heilige Relatie, waarin we zien dat alles en iedereen Heel en Compleet is.

De afscheiding heeft nooit plaatsgevonden.

In het doolhof zijnde, weet je niet welke weg je moet nemen, terwijl je daar zoekende bent, heb je het idee dat je het alleen (moet) doen, echter al die tijd wordt je begeleid en ben je verbonden met God, dan wel de Heilige Geest in ons. Het vraagt van ons dat we onze ogenschijnlijke individualiteit moeten opgeven en bereid zijn om te gaan luisteren naar onze innerlijke Stem.

Waar het omgaat is dat jij het idee moet opgeven dat je een afgescheiden individu bent die deze weg gaat. Het heeft echter in de werkelijkheid nooit plaatsgevonden. God, dan wel JIJ, als Zoon van God,  kunnen zich niet van elkaar losmaken, wij zijn voor eeuwig verbonden met Liefde, dan wel met God.

Het Spel wat we hier spelen, lijkt ‘echt’ omdat we erin geloven en het serieus zijn gaan nemen. Wij gaan door dit spel heen om te zien en te ontdekken wat Liefde is, om te ontdekken dat we Liefde ZIJN en dat dit de uitbreiding is die wij als deelnemers aan de Schepping geven. In dit Spel onderzoeken we alles wat niet Liefde is, om te ontdekken dat het een Spel is en dat we ‘vergeten zijn erom te lachen.’

Geef alles op en behoud tegelijk alles

Geef alles op en behoud tegelijkertijd alles.

Het lijkt een paradox, als je alles opgeeft, je alles behoudt en toch is dat in de Werkelijkheid waar. Dat wat je in Wezen bent kan niets verliezen en niets winnen. Dit zijn voor onze menselijke wereld onwerkelijke gedachtes en voelt als onwaar aan.

In deze wereld is er steeds sprake van iets moeten bezitten om gelukkig te worden en als je iets verliest, dan komt er angst omhoog van tekort en menselijk falen.

De Cursus roept ons op om ‘niets buiten onszelf te zoeken en het lijkt erop dat deze oproep een offer met zich meebrengt. Maar is dat ook zo ? Geven we werkelijk iets op wanneer we ‘alles’ opgeven ?

Hebben en Zijn is één.

Het lijkt wel een wiskundige formule, als je het zo leest, Hebben en Zijn is één en het is echter waar op louter geestelijk niveau.

We kunnen dit niet bevatten op het aardse niveau, want daarin lijkt het juist in tegenspraak. Op het aardse niveau denken we in termen van bezit dat nodig is om gelukkig te worden. Hierin speelt steeds weer die angst om dit te kunnen verliezen.

Wat we in Wezen Zijn, Zoon van God, louter Geest, heeft geen enkel verlangen of behoefte, is in zichzelf Heel en Compleet. Op dat niveau is Zijn en Hebben één, aangezien Liefde alles bevat.

Op het menselijk niveau denken we te weten wat Liefde is, echter deze is niet vanuit het menselijk denken te ‘begrijpen’, we maken er beelden over, van iemand moeten veroveren en wordt de ander als de bron van de liefde gezien, die je kwijt kan raken door scheiding of overlijden.

Liefde is niet aan te wijzen, heeft geen kleur, geen vorm. Is louter een Innerlijke ‘Gesteldheid’, voor zover dit woord toepasbaar is en valt samen met woorden als Stilte, Vrede, innerlijke Vreugde..

Alles opgeven.

Feitelijk is de gehele cursus erop gericht om ons weer terug te brengen naar Liefde, niet dat we dit ooit verloren hebben, maar we zijn het ogenschijnlijk vergeten. En hebben we er onze wereld van verschijnselen voor in de plaats gemaakt. Een wereld van dromen en illusies en zolang je daar in geloofd wordt het ‘waar’ , echter al dit geloof gaat gepaard met pijn, schuld en oordelen en angst voor verlies.

Ons geloof in deze wereld heeft een zekere hardnekkigheid en aantrekkingskracht. Ooit zal het mij lukken om gelukkig te worden en het brengt een streven of verlangen teweeg van meer en ‘beter je best doen’ , ‘gezonder leven’ , en als het niet lukt is het jouw schuld of de schuld van een ander die het jou heeft aangedaan.

Waar het omgaat is dat je steeds opnieuw moet gaan zien dat het verblijf op Aarde een tijdelijke leerweg is die optimaal is en die omstandigheden en ervaringen aanbiedt die je nodig hebt om tot Inzicht te komen van wat waardevol is en zonder waarde. Uiteindelijk moeten we gaan zien dat alle vormen, dan wel materie, waardeloos zijn, echter dat deze dienstbaar zijn in ons leerproces.

Genieten in plaats van nodig hebben.

Als je bereid bent om je over te geven aan je Innerlijke Leraar, ofwel Jouw Innerlijk Zelf, en je kan Zijn binnen de omstandigheden die het menselijk proces met zich meebrengt, dan ga je zien dat je in vrede leeft en van buitenaf niets nodig hebt.  Dan kan je genieten van wat elke moment je biedt in plaats van te leven vanuit een tekort. Het is leven vanuit een onthechte staat.

Dit betekent niet dat je sober moet gaan leven of moet matigen, maar dat je steeds vanuit je Innerlijk Weten ziet dat vervulling niet afhankelijk is van uiterlijke omstandigheden en/of  materieel bezit.

Het is leven vanuit het Hart, waarin je in verbinding staat met je geliefden, je naasten en de natuur en alles om je heen, waarin je ziet dat geven en ontvangen één is.   

De metaforische betekenis van de kruisiging en de opstanding.

De metaforische betekenis van de kruisiging en de opstanding.

Jezus is aan het kruis gestorven en na drie dagen weer opgestaan uit het graf, dat is in een korte zin een gebeurtenis die een gigantische impact heeft gehad op de gehele Schepping.

Zo een tweeduizend jaar later is er uit deze gebeurtenis een wereldreligie ontstaan, die de kruisiging  van Jezus ziet dat Hij voor onze zonden is gestorven om ons van onze zonden te verlossen. Nog steeds wordt dit geloof op grote schaal beleden en zien we overal Jezus aan het kruis als symbool van dit geloof.

Deze misinterpretatie van de kruisiging wordt door Jezus in de cursus belicht. Wat Hij met de kruisiging heeft (willen) onderwijzen is dat Hij Zichzelf niet als lichaam ziet. Hij was zich volkomen  bewust van Wie Hij in de Werkelijkheid was. Zoon van God, louter Liefde. En dat wij dat allemaal zijn, geen lichaam, maar louter Geest. Zolang wij ons nog met ons lichaam identificeren, ‘kruisigen’ wij onszelf, ofwel verkeren we in het lijden.

Hij noemt de kruisiging een “extreem voorbeeld, meer niet” “een leermiddel dat verkeerd kan worden begrepen en dat is ze ook, echter dat komt alleen, doordat wie angstig is, geneigd is angstig waar te nemen” (Eciw.T.6.1.2.4.).

De kruisiging en de opstanding.

Waar het op neer komt, is dat Jezus in de cursus niet de kruisiging wil benadrukken, maar het feit dat Hij heeft willen laten zien dat er geen dood bestaat, dat wat jij in de Werkelijkheid bent, kan niet  sterven. Hij vraagt om je aan te sluiten bij Zijn opstanding, ofwel te (leren) leven vanuit jouw Werkelijk Zelf, te leven vanuit de Heilige Geest.

In het hoofdstuk 6 van de cursus waarin Hij spreekt over de boodschap van de kruisiging beschrijft Hij wat ten grondslag lag aan deze gewelddaad. Daarin ging het om een “ogenschijnlijke intensiteit van de gewelddaad van enkele van de Zonen van God tegen een andere. Dit is uiteraard onmogelijk en dat dit onmogelijk is moet ten volle worden begrepen. Anders kan ik niet als leermodel dienst doen”(Eciw.T.6.1. 3.4-5).

Wat Jezus met het ondergaan van de kruisiging heeft willen laten zien is dat er in wezen niets heeft plaatsgevonden, want wat vernietigd kan worden, een lichaam, is niet wezenlijk en niet Wie je bent. Dat wat je Bent kan niet sterven en is in Wezen volmaakt onschendbaar. Het was als zodanig een extreem voorbeeld en het was Jezus missie en leven om dit aan ons door te geven.

Deze radicale visie, die in Een cursus in wonderen door Hem opnieuw aan ons wordt doorgegeven, is uitsluitend te ‘begrijpen’ vanuit onze Innerlijke Leiding, de Heilige Geest. Op het niveau van het ego-bewustzijn blijven we steken in onze angstige projectie over dood en het geweld wat plaats heeft gevonden.

De wedergeboorte.

Wat Jezus steeds opnieuw in de cursus benadrukt is dat Hij net zo is zoals wij, zijn broeders, zijn en Hij ziet zichzelf als een oudere broer. Het gaat niet om de kruisiging maar om de opstanding waarin een her-ontwaken plaatsvindt, een wedergeboorte, wat niet betekent, opnieuw geboren worden, maar dat er een herontwaken in je geest plaatsvindt, van dat wat daar al die tijd reeds aanwezig was en is, namelijk Liefde, Vrede. Dat wat je Bent is nooit gestorven en is eeuwig.

Het is een contact maken met dit Innerlijk Weten op het niveau van je Hart. Het is een Stille Innerlijke gesteldheid van Vrede. Iets wat er altijd is en waar je Niets voor hoeft te doen, behalve een ‘voelen’ of verbinding maken en Weten, dat je dat Bent. Je bent die Stille Aanwezigheid van Vrede, innerlijke Vreugde.

Steeds opnieuw keer je terug naar dit Innerlijk Weten en ‘kalft’ geleidelijk aan al je gehechtheden aan de uiterlijke Vormen af. Het gaat om een ‘afleren’, deconditioneren van je egosysteem, het niet afkeuren, of ertegen vechten, maar er vanuit je Innerlijk Zelf, de Heilige Geest met vergevende ogen naar kijken. Gaan zien dat je elk ogenblik deze keuze hebt. Zo eenvoudig is het, zolang je dit niet doet, ‘hang’ je aan het egokruis.

Besef steeds opnieuw dat je niets ‘fout’ hebt gedaan, je hebt je vergist en je was vergeten Wie je bent en je keert weer terug. De cursus is nooit veroordelend naar je leerproces, maar stimulerend naar het maken van het contact met jouw Goddelijke Kern.

Je hoeft niet iets te worden, want het is en was altijd Aanwezig. Zolang je gefocust bent op de ‘buitenwereld’, heb je daar geen contact mee. Het vraagt steeds opnieuw een geringe bereidheid om te willen luisteren naar je Innerlijke Stem en de emoties en angsten te laten voor wat het is. Die hoef je niet op te lossen, want dan maak je ze juist groter en sterker en gaat het je steeds meer beheersen.

Laten, loslaten, overgave, acceptatie, zijn de sleutelwoorden om steeds die Innerlijke Verbinding te Voelen met Vrede. Jij bent die Innerlijke Vrede. Het is er altijd. Je bent Altijd Vrij en in Verbinding met alles Wat is. Dit is wat je Bent. Stille Aanwezigheid.

Jezus zegt het in de cursus als volgt “De boodschap van de kruisiging  is volmaakt duidelijk “Onderwijs louter liefde, want dat is wat je bent.”(Eciw.T.6.1.13.).

Vanaf Geboorte tot aan de Dood.

Vanaf Geboorte tot aan de Dood.

Vanuit de essentie gezien, worden we noch geboren en gaan we niet dood. Dit is wat in Een cursus in wonderen bedoeld wordt met “ Is reïncarnatie het geval” (Eciw.H.24.) Daarin stelt de cursus dat reïncarnatie in uiteindelijke zin onmogelijk is want dan zou er een verleden en een toekomst zijn en zou een lichaam betekenis hebben.

In de Werkelijkheid zijn we eeuwige geestelijke wezens, Zoon van God en altijd verbonden in Liefde met Hem en heeft afscheiding nooit plaatsgevonden en kan niet plaatsvinden.

En toch bestaat het Universum met al zijn sterren en planeten, waaronder de Aarde miljoenen jaren en leven er nu zo’n 7 miljard mensen op deze planeet in allerlei ervaringsprocessen.

Hoe moeten we deze ogenschijnlijke tegenstelling bezien en wat is de diepere bedoeling van geboren te worden op Aarde en welke ervaringsweg gaan we hierin door?

De illusoire wereld en de Werkelijke Wereld.

Zoals hierboven is gesteld vindt er in de Werkelijkheid geen afscheiding van God, dan wel van Liefde plaats. Het Goddelijke Spel waar we ons in bevinden is dat we door middel van het vergeten Wie we zijn en ons te verbinden met een lichaam een door onze Ziel geïnitieerd ervaringsweg doorgaan van angst. Deze fungeert als optimale kwaliteit om bij te dragen aan het Scheppingsproces van wat Liefde is. God leert Zichzelf kennen door het ogenschijnlijk tegendeel angst.

Als inspiratie voor deze column gebruik ik het volgende citaat uit de cursus;

“Volmaakte Liefde verdrijft angst.

 Als er angst bestaat,

 Dan is geen volmaakte liefde

Maar:

 “Alleen volmaakte liefde bestaat.

   Als er angst is,

   Brengt die een toestand teweeg die niet bestaat”

“Geloof dit en je bent vrij” (Eciw.T.1.VI.5.2-9)

Vanuit onze ziel intentie om deze aardse reis opnieuw te willen ondernemen gaan we, als we geboren worden ons steeds dieper verbinden met ons lichaam, dan wel onze ego-persoonlijkheid. Op dat niveau kunnen we ons niet voorstellen dat je in feite niet geboren bent, want je ‘valt’ ogenschijnlijk samen met je lichaam en je identificeert jezelf daarmee als zijnde dat ben ik, geboren vanuit die ouders. En je verwacht en ‘weet niet beter’ dat je afhankelijk bent van de Liefde van deze ouders.

Levend vanuit het ego bewustzijn is de belangrijkste drijfveer voor je bestaan je verlangen om gelukkig te willen worden, liefde te ontvangen van ‘buiten’ jezelf. Daarvoor zet je alles voor in het werk. We noemen dit het Leven en zien de dood als het einde daarvan.

Wat we dan niet beseffen is dat het gehele aardse bestaan een illusie is en uitsluitend bedoeld is als leerweg om via de omweg van de angst, weer in contact te komen met de Liefde die nooit verloren is geweest.

Een cursus in wonderen is erop gericht om ons te laten doorzien dat we in een illusoire wereld leven, waarin alles wat we buiten onszelf zoeken, niet zal werken. Het betekent niet dat we er niet naar mogen streven om ons te voorzien van materiële middelen,  echter waar het over gaat is dat de basisbehoeftes voor ons menselijk bestaan niet ons Geluk uitmaken.

We gaan door een ervaringsweg heen die in principe neutraal is, maar vanuit vorige levens  meegenomen zelfveroordeling geven we aan elke ervaring een betekenis van goed of kwaad. In die zin dat bepaalde ervaringen je ogenschijnlijk ‘ten goede’ komen en anderen jou zogenaamd ongelukkig maken. We zien uitsluitend de door ons geprojecteerde materiële wereld en zijn ons er niet van bewust dat dit projecties zijn.

Wat we ons aanvankelijk niet realiseren is dat er geen goede of kwade ervaringen zijn, doch dat alles bedoeld is als leermiddel te fungeren om ons weer te herinneren Wie we Zijn. Achteraf gezien kunnen we veelal zeggen dat de zogenaamde meest moeilijke ervaringen ons het meest geholpen hebben om tot Inzicht te komen. Want deze ‘moeilijke ervaringen’ waren of zijn vooral verbonden geweest met onze zelfveroordelingen die we naar buiten toe projecteerden en ons terug gespiegeld werden in bijvoorbeeld een partnerrelatie of een ouder/kind relatie.

De vergissing gaan doorzien.

Het vergeten Wie je Bent, is een optimale conditie om je weg hier op Aarde te gaan, deze weg is niet zomaar, maar is een door jouw Hogere Zelf uitgestippeld plan hoe je in deze incarnatie oude meegenomen pijn uit vorige levens en in dit leven jezelf kunt leren vergeven. Er is geen toeval en de leerweg is optimaal om je weer terug te brengen naar God.

Waarin het vergeten je ‘ongewild’ in leerprocessen brengt die noodzakelijk zijn om tot Inzicht te komen. Dan ga je zien dat de Wil van God en jouw Wil hetzelfde zijn.

Waar het om gaat is dat je uiteindelijk bereid moet zijn om uit het slachtofferschap te stappen, te gaan zien met behulp van de Heilige Geest, ofwel jouw Innerlijke Stem, dat je een  vergissing begaat en gaan zien dat je een andere keuze kunt maken voor Liefde in plaats van angst. Uiteindelijk moet je gaan zien dat je al je gehechtheden om vanuit de Vorm gelukkig te worden, moet opgeven. Een offer wordt er echter niet van je gevraagd, want dat wat je opgeeft heeft geen waarde.

De meest belangrijke oproep in dit leerproces is te gaan zien dat je een vergissing begaat, dat er jou niets wordt aangedaan en je de ander ook niet iets aandoet, het gaat om een schiftingsproces waarin je ziet dat je je elk moment in een leersituatie bevindt om te kiezen voor angst of Liefde. Dit is wat vergeving ons leert en biedt. Dat wat je in Wezen bent kan niet gekwetst worden, noch lijden.

Het gaat om te zien dat het leven zich in het eeuwige Nu afspeelt, in het Heilig Ogenblik. Hierin ben je in Liefde verbonden met al je naasten. Alles is dienstbaar aan het Grote Geheel, je kunt niet oordelen en weet niet de diepere bedoeling van alles wat zich afspeelt.

Het vraagt om je los te maken van schuldgevoelens en gaan zien dat je altijd en ook toentertijd je hoogste bod hebt gedaan, waar je verantwoordelijkheid voor voelt en neemt en gaat zien dat dit ‘opstapjes’ zijn (geweest) in je bewustwordingsproces op weg naar volmaakte Liefde.

In die zin is de aardse weg van geboorte naar dood optimaal als leerweg om tot het Inzicht te geraken dat we Liefde nooit zijn kwijtgeraakt.

De basale vergissing

De basale vergissing.

Als we incarneren op Aarde zijn we nog verbonden met het gevoel van Eenheid. Een pasgeboren baby heeft, zolang de fontanel niet is aangegroeid nog een Open Blik, waar je in verwondering door geraakt kan worden.

Zo, na 1 á 1/1/2 jaar is de fontanel aangegroeid en start het ego-bewustzijn zijn werking, het begint zich dan te identificeren met een individu te zijn, met een eigen wil. Een bekend gezegde is over een kind van die leeftijd “Ik ben twee en ik zeg nee”. Kinderen in de fase tussen 2 en 4 jaar kunnen heel uitgesproken zijn in het uitoefenen van hun wil, halsstarrig en obstinaat en even daarna weer heel enthousiast, maar ook dit kan weer  ‘over the top’ zijn.  In deze fase van onze persoonlijkheidsontwikkeling, die ook wel de prepuberteit wordt genoemd, begint er een proces waarin het kind zich van ongedifferentieerd uitten naar een ‘aangepast’ gedrag leert ontwikkelen.

Wat er in feite plaatsvindt is dat dit het begin is van de zogenaamde Afscheiding, we nemen afscheid van het besef van Eenheid en zijn aan onze reis op Aarde begonnen, waarvan we niet weten hoe dit zich verder ontwikkeld. We zijn ons er ook niet van bewust dat we afscheid nemen van dit Eenheidsbesef, we zijn het innerlijk contact met onze Goddelijke Bron van Liefde vergeten en transponeren deze op onze aardse verwekkers, je moeder en vader.

Deze projectie, dat je lijkt afhankelijk te zijn van de liefde van je ouders is feitelijk het begin van de afscheiding en je identificatie met je lichaam en je ego persoonlijkheid. Je bent een afgescheiden individu en voelt je afhankelijk van de liefde buiten je en vindt dit ‘normaal’, zo gedraagt iedereen zich en doet zijn of haar best.

Voor ons incarnatieproces is dit een optimale situatie, want er vinden precies die omstandigheden plaats in relatie met je ouders, je gezin en de wereld waarin je leeft,  zo dat die emotionele zaken ‘geraakt’ kunnen worden die de innerlijke zelfveroordeling doet reactiveren, welke je mee hebt genomen uit vorige levens en een leidend beginsel vormt voor jouw incarnatieproces. 

“Ik ben niet een lichaam, ik ben vrij” (Eciw Wd.I.201).

Onze identificatie met het lichaam en het daaraan gekoppelde ego-bewustzijn maakt dat wij ons afgescheiden voelen van onze Goddelijke Bron. Bovengenoemde werkboekles gaat verder met  “Want ik blijf altijd wie ik ben, Zo schiep God mij.”( Eciw.W.dI .201.). 

Dit is dus de basale vergissing waar we ons in bevinden, denken een lichaam te zijn, echter dit misverstand kunnen we opheffen door de hulp van onze innerlijke Gids, Onze Ware Zelf, De Heilige Geest, als we bereid zijn naar Hem te luisteren.

Feitelijk is er nooit sprake ( geweest) van een afscheiding van onze Goddelijke Bron, het is onze eigen interpretatie die ons dit doet geloven, het gaat erom de juiste functie van ons lichaam te leren zien, namelijk een leer- en communicatie middel om optimaal te kunnen gebruiken in de leerweg die we hier gaan om ons weer te herinneren Wie we in Wezen Zijn; Zoon van God.

Zolang we de ogen van ons lichaam geloven en de projectie van de waarneming, die daar het gevolg van is, vertoeven we in de wereld van aanval en verdediging, en hechten we geloof aan onze onjuiste gerichtheid van onze gedachtes en hieraan verbonden emoties.

Het lichaam kan dienen om als aanval – en verdedigingswapen  te fungeren of je ziet met behulp van je innerlijke Leiding dat er les wordt aangeboden om Liefde te zien in plaats van angstwekkende beelden. Zolang we hier op Aarde vertoeven hebben we steeds deze keuze om te kiezen voor Liefde of angst en we zijn daar vrij in, want uitsluitend vanuit Vrijheid ga je zien dat je altijd al Vrij en in Waarheid verbonden bent.

“Ik  kan kiezen alle gedachten die pijn doen te veranderen” (Eciw.dII.284).

Wat we ons onvoldoende realiseren is dat we steeds opnieuw kunnen kiezen om in plaats van pijn en angst, voor Waarheid en innerlijke Vrede te kiezen. Als we lijden hebben we ons geïdentificeerd met ons lichaam en de gedachten die pijn doen serieus genomen in plaats van te zien dat ze een oproep vormen  om te zien dat we ons vergissen en Vergeving kunnen toepassen, zodat we ons weer kunnen herinneren dat onze ware Identiteit louter Geest en Liefde is.

We zijn nooit afgescheiden geweest en dood bestaat niet, pijn en het lijden vanuit oordelen voortkomend, vormen een inspiratie om steeds opnieuw vergeving toe te passen en dan ga je zien dat je Vrij bent, een autonoom Wezen van Liefde, in eenheid verbonden met alles wat Is in het Hier en Nu.

De perfectie van het imperfecte.

Vanuit ons ego bewustzijn is het niet te bevatten dat we een keuze maken om op Aarde te incarneren om daar een ervaringsweg door te gaan, waarin we ons ogenschijnlijk losmaken van de Eenheid en een wereld ingaan van lijden, goed en kwaad en allerlei ‘gedoe’ om de liefde buiten je te zoeken, wat uiteindelijk niet blijkt te werken en toch doe je dit.

Als we echter gaan Zien vanuit ons Hogere Zelf gaan we ontdekken, dat deze weg optimaal is voor ons bewustwordingsproces. De ‘omweg door de angst’  is perfect  als leerweg om al die facetten in je leven tegen te komen, waar je nog een oordeel op hebt, en deze zijn altijd geënt op een innerlijke zelfveroordeling.

Je hebt een tegendeel nodig om te ontdekken wat Liefde is en daarin fungeert angst en deze aardse wereld met al zijn tegendelen van goed en kwaad.

Van hieruit is het duidelijk waarom je niet kunt oordelen want je weet niet wat de diepere beweegredenen zijn, van wat er in jouw leven en in een andermans leven, of in de wereld afspeelt.

Wij gaan in Eenheid verbonden door een diep transformatieproces vanuit angst naar Liefde en hoe deze weg gaat weten we niet, daarin wordt gevraagd  om deze in overgave en vertrouwen te gaan, en alle vergissingen in je leven over te geven aan de Heilige Geest.

Hiervan uit leer je uiteindelijk zien dat deze in de Werkelijkheid niet hebben plaatsgevonden en uitsluitend bedoeld waren tot het verkrijgen van Inzicht en Visie in de Waarheid die we Zijn.

Schuld en (zelf) veroordeling

Schuld en ( zelf )veroordeling.

In onze levensweg hier op Aarde komen we onherroepelijk in aanraking met schuldgevoelens, je hebt iets gedaan en je voelt je er schuldig over. Of iemand anders heeft jou wat aangedaan is daaraan schuldig.

Hoe dan ook is dit een thema, waar we in onze ervaringsweg op Aarde mee te maken hebben en die een onderliggend item aanraakt van zelfveroordeling of een oordeel op een ander.

In Een cursus in wonderen wordt gesteld dat er geen schuld bestaat, dat is de essentie van wat vergeving is, er wordt jou, noch iemand anders iets aangedaan, want op het niveau van wie wij werkelijk zijn, kan je niet gekwetst, noch iets aangedaan worden. De cursus is daar heel uitgesproken over en zegt daarin nadrukkelijk “Het heeft niet plaatsgevonden” (Eciw W.404.1.).

Voor de persoonlijkheid is dat een niet verteren zaak en kan zich daar niet in vinden, want die identificeert zich met zijn lichaam en zijn innerlijke overtuigingen en oordelen en  vindt het idee dat het niet heeft plaatsgevonden irreëel en niet ‘van deze wereld’. En zal al zijn overtuigingen aanwenden om zijn gelijk te halen of om zijn gevoelens van schuld af te willen wentelen op een ander.

Hoe kun je dan kijken naar het thema schuld en daarin Liefde zien en gaan zien dat jou iets wordt aangereikt om  een oude (kind) pijn te kunnen helen.

Lees verder

Liefde en macht.

Liefde en macht.

Indien er sprake is van macht, kan er geen sprake zijn van Liefde. Macht uitoefenen is altijd gebaseerd op een onderliggende angst. In de ego-gerelateerde wereld is macht een onmiskenbaar element en is gebaseerd op het idee dat je iets moet hebben, moet veroveren, moet verkrijgen van anderen, van de wereld om gelukkig te worden. Macht en afhankelijkheid vallen samen. Om je macht te behouden verdedig je deze en is er altijd sprake van een machtige en diegene die daarvan afhankelijk denken te zijn. Slachtoffer- en daderpatronen hangen hiermede samen.

Is het mogelijk om in de wereld te leven vanuit een belangeloze liefde en daarin geluk te ervaren en in materiële voorspoed te leven ?  Of is het omgaan met macht en liefde juist een mooi transformatie proces  om in hierin te geraken.  Met andere woorden, de opmaat tot liefde is om je bewust te worden van de mate waarin je denkt macht nodig te hebben om gelukkig te worden.

Lees verder

Op weg naar onvoorwaardelijke Liefde

Op weg naar onvoorwaardelijke Liefde.

Onze weg hier op Aarde is erop gericht om weer in contact te komen met de onvoorwaardelijke Liefde in onszelf. Feitelijk zijn we daar altijd mee in verbinding, maar door onze incarnatie in de aardse sfeer, verbonden met een lichaam, zijn we het contact met de Liefde in ons kwijt geraakt. Het is niet weg of verloren, maar onze zoektocht hier op Aarde is om door middel van de tegenstelling van goed en kwaad, ofwel de omweg door de angst,  in een schiftingsproces te geraken, waarin we alle vooroordelen en zelfveroordeling leren vergeven om zodoende het contact met de innerlijke Liefde te herinneren.

In onderstaand artikel wil ik deze gedachte verder uitwerken.

Lees verder

Ik hoef niets te doen

“Ik hoeft niets te doen” (Eciw.T.H.18.VII. ).

Deze uitspraak uit de cursus dat we niets hoeven te doen om gelukkig te zijn, staat dwars op het geloof in de ego-wereld, waar feitelijk alles te maken heeft met geloof in ‘doen’ om gelukkig te worden.

Om dit te verwerven moet je je ‘droom najagen’, iets verwezenlijken wat in de toekomst ligt of dat er hang is naar het verleden. Geluk is iets wat je verkrijgt als je iets materieels verworven hebt, geld, seks, een partner, roem. Of je denkt dat ooit verloren te hebben

in ieder geval is geluk, iets wat je nu niet bezit, of slechts ‘tijdelijk’ en dan veelal in de vorm van een euforie, en de gedachte dat je er niets voor hoeft te doen is voor de ‘domme’ , Je moet wel ‘werken voor de kost’ en voor ‘niets komt de zon op’, zijn gevleugelde uitdrukkingen uit het ego-bestaan.

Je zou kunnen zeggen dat een visie van Een cursus in wonderen diametraal staat ten opzichte van wat het leven op Aarde ons laat zien als je vanuit het ego/bewustzijn in het leven staat.

Hoe kun je dan de visie van Een cursus in wonderen leven en tegelijkertijd hier als mens op deze Aarde leven en beseffen dat je niets hoeft te doen om gelukkig te zijn. Sterker nog, al het ´doen´ om gelukkig te worden, staat het Gelukkig Zijn in de weg.

Al deze strevingen om het geluk te verwerven is geënt op het identificeren van jezelf met je lichaam. Waarbij we vergeten zijn Wie we in Werkelijkheid zijn en Niets hoeven te doen om Gelukkig te Zijn

In onderstaande column  werk ik deze gedachte verder uit, waarbij ik het hoofdstuk 18 “Het voorbijgaan van de droom” van de cursus als leidraad neem.

Lees verder