Wij zijn onlosmakelijk verbonden met Liefde.

Uitgelicht

We zijn onlosmakelijk verbonden met Liefde. 

Als ik het nog sterker wil zeggen, is dat we Liefde zijn.  We zijn in eenheid verbonden met Liefde, dan wel met God, Zoon van God en de afscheiding van God heeft nooit plaatsgevonden. 

Dit is de essentie van een Cursus in Wonderen en onze hele weg hier op Aarde gaat over de terugkeer naar deze Waarheid, niet dat we het verloren hebben, maar we zijn wel ‘vergeten’ dat we dit Zijn. Ons geheel incarnatieproces is erop gericht om ons dit weer te herinneren. 

De verbinding met een lichaam ‘maakt’ dat we ons ogenschijnlijk afscheiden van God doordat we ons identificeren met dit lichaam en dat ons ‘ik’ noemen, dan wel onze persoonlijkheid. Dit is de fundamentele vergissing die we begaan, waardoor we ons een individu ‘voelen’, los staande van al die miljarden andere individuen en de gehele kosmos, de natuur, de dierlijke wezens die zich daarin bevinden, echt alles ‘bevindt’ zich ogenschijnlijk ‘buiten’ ons. Dit is wat de cursus de afscheiding noemt, die in de werkelijkheid nooit heeft plaatsgevonden. 

Het lijkt wel een fundamentele vergissing die we begaan en in essentie is dat ook zo, maar vanuit onze Ziele weg gezien is het een optimale keuze om middels de omweg van de angst tot het doorzien welke oordelen en zelfveroordelingen we nog te vergeven hebben. 

Lees verder

Omhels al het menselijke

Uitgelicht

Inleiding

Het op Aarde zijn is een ervaringsweg. Een door ons zelf gekozen ervaringsweg waarin we door die ervaringen heen gaan die optimaal zijn om tot bewustwording te komen. Er is geen goed of kwaad, uitsluitend een ervaring die ons iets wil zeggen over hoe en wat we denken en de emoties die eraan verbonden zijn en die een keuze met zich meebrengt. Kies ik ervoor om hierop te reageren vanuit angst of liefde. En beide zijn ‘goed’, want kies je voor angst, dan verleng je het menselijk lijden en dat is weer een oproep om tot inzicht te komen. Kies je voor liefde dan kom je terug tot innerlijke vrede, maar zolang je met het menselijke lichaam verbonden bent houdt het menselijke proces niet op en je belanceert steeds in het middelpunt van deze keuze tussen liefde en angst. Dat is de vrijheid waar we ons in bevinden. In deze Goddelijke vrijheid verblijven we om te kunnen kiezen tussen liefde en angst en het gaat erom daar geen oordeel over te hebben. Levend vanuit het Christusbewustzijn bevind je je daar in het middelpunt van die keuze, zonder oordeel en in vrijheid. Oftewel Ik Ben.

Hieronder wil ik een aantal aspecten gaan beschrijven van deze aardse ervaringsweg die zich over vele jaren en ‘levens’ kan afspelen en wat hierin ‘te doen’.

Lees verder

Overgave en Vertrouwen

Uitgelicht

Overgave en vertrouwen.

Veelal willen we vanuit onze persoonlijkheid weten hoe het zal gaan in ons leven, we willen zekerheid over onze gezondheid, inkomen, huisvesting etc., Tegelijkertijd zien we dat allerlei plannen, veronderstellingen over hoe het zal gaan, anders uitpakken of totaal anders lopen in ons leven..

We worden ziek of verliezen ons werk, gaan scheiden, verliezen dierbaren door het overlijden, al met al is het leven niet te plannen en moet je zijn met de onzekerheid van het aardse bestaan.

Dit is voor onze persoonlijkheid ‘niet te doen’ en deze zoekt naarstig naar ‘oplossingen’ en ziet zichzelf als slachtoffer van de omstandigheden, die veelal in het verleden gezocht worden.

Bijvoorbeeld van je ouders, de afwijzing in je jeugd, het gevoel van er ‘niet mogen zijn’, enfin allerlei oude pijnlijke overtuigingen die de persoonlijkheid door middel van ervaringen, zijn ‘gelijk ‘ lijken te geven, van zie je wel, ik ben het slachtoffer van mijn ‘verleden’. Er wordt en werd niet van mij gehouden.

Uiteindelijk als je vanuit het ego bewustzijn in het leven (blijft) staan, is het aardse bestaan een leven van ‘vallen en opstaan’ en voorkomen dat je ‘dood’ gaat.

In deze column wil ik twee elementaire begrippen tegen het licht houden, namelijk overgave en vertrouwen, die een ander zienswijze aanreiken op ons aards bestaan.

Lees verder

Het Transformatieproces

Uitgelicht

 

 

De zoektocht naar liefde

Ons gehele menselijk bestaan draait om het ‘verkrijgen’ van Liefde. We jagen het achterna, willen het voor elkaar krijgen, hopen geliefd te worden en worden er soms hopeloos van. Steeds opnieuw proberen we het via een ander te verkrijgen (of hebben we te maken met een ander die het van ons wil), steeds opnieuw zoeken we buiten onszelf.

Lees verder

“Deze cursus is een begin, niet een einde”

“Deze cursus is een begin, niet een einde”. (Eciw.N.W.II.1.490).

En dan gaat de cursus verder met “Je vriend gaat met jou mee, je bent niet alleen. Niemand die een beroep op Hem doet, doet dat tevergeefs” (Eciw. Nw.W.II. 2,). Het is zo een prachtig nawoord van de cursus, dat je na beoefening van de werkboeklessen en het lezen van het tekstboek, dit aangereikt krijgt. Ofwel je kan in de rest van je aardse bestaan altijd een beroep doen op De Heilige Geest, ofwel Jezus , als je weer in moeilijkheden verkeert of pijn lijdt. Je bent nooit meer alleen, sterker gezegd, je was nooit alleen, doch door het tot je nemen van al het ‘onderricht’ en  alle ingevingen en wijze lessen die de cursus je aangegeven heeft, weet en besef je dat je altijd vergezeld wordt door je Gids die je door je moeilijkheden heen leidt.

Wat er in feite aangereikt wordt in de cursus is dat het een fundamentele correctie beoogd van ons gehele egodenksysteem, zoals ‘denken’ dat we een lichaam zijn, afgescheiden van God, dan wel van de Liefde en leven vanuit angst, en dat we de Aarde zien als ons ‘thuis’, dan wel het ‘leven’ en niet zien dat het geen betekenis heeft, we leven in een droom en de cursus is een grote oproep om wakker te worden en al onze vergissingen te gaan doorzien door middel van vergeving.

 Deze stap vraagt dat je je echt verbindt met de leerweg van de cursus en dat dit een ‘natuurlijke’ inzet vraagt die je gehele leven hier op Aarde ‘duurt’. Waarin je gaat doorzien dat de Aarde een optimale kwaliteit biedt om via zijn ogenschijnlijke tegenstelling tussen Goed en Kwaad en het oordeel en daaraan verbonden projectiemechanisme ons middels vergeving weer terug leidt naar Thuis. Jezus roept ons in de cursus op zich aan te sluiten bij de Opstanding, Hij is niet voor onze zonden gestorven, doch heeft laten zien dat we zijn broeders zijn en dat we eeuwige wezens zijn van Licht en Liefde en de dood niet bestaat. Ofwel, zolang je je met je lichaam identificeert hang je aan het kruis.

Onderstaand wil ik dit nog verder uiteen zetten.

Lees verder

“Ideeën verlaten hun bron niet”

“Ideeën verlaten hun bron niet.” (Eciw.T.26.VII.4.6.) .

En dan gaat de cursus verder met “En hun gevolgen lijken er alleen maar los van te staan”, ofwel de cursus constateert dat oorzaak en gevolg één is. Wat de cursus hierin aanreikt is zo essentieel om te gaan inzien, om dat van hieruit alle projectie voortvloeit;  dus dat wat ogenschijnlijk ‘buiten’ ons wordt gezien, het gevolg is van wat zich van binnen in je denkgeest bevindt en het ‘heeft zijn bron niet verlaten’ (Eciw.T.26.VII.4.6.)

Al ons lijden, gevoelens van schuld,  ‘oude pijn’ van wat ons ‘wordt aangedaan’ door de ander, de wereld, is het gevolg van wat zich in ons denken bevindt en wat we ogenschijnlijk via de ogen buiten ons zien en niet ‘zien’ dat dit geprojecteerde ideeën zijn die in ons denken, in ons geheugen liggen opgeslagen en beelden vormen, die we ‘buiten’ ons zien. Zolang we ons daarvan niet bewust zijn, denken we dat dit ons wordt aangedaan. Onze ogen ‘zien’ in de werkelijkheid niets, doch nemen slechts waar, wat we ‘buiten’ ons geprojecteerd ‘zien’.

De gehele cursus is rondom deze essentiële kwestie ‘opgebouwd’ om ons te leren te gaan inzien dat we ‘de wereld op z’n kop zien’.  Het vraagt van ons een geringe bereidwilligheid om te gaan luisteren naar de Heilige Geest en te leren om deze essentiële vergissing te gaan doorzien.

Hieronder wil ik thema verder uitwerken.

Lees verder

We hoeven niet ‘heilig’ te worden.

We hoeven niet ‘heilig’ te worden.

Als je met de cursus bezig bent kun je je gaan forceren om je best te doen en te denken dat je niet ‘voldoet’ aan wat de cursus ons voorhoudt, echter wat er van je gevraagd wordt is om te zien dat je door een leerproces heen gaat waarin alle ervaringen die je in je leven doorgaat optimaal zijn om al je nog niet doorziene en opgeloste oude pijn onder ogen te zien en te leren vergeven.

In dit artikel wil ik daar dieper op in gaan.

We gaan door een ervaringsproces te midden van alle mensen en gebeurtenissen om ons heen.

In principe zijn we steeds op twee niveaus bezig . Het ene niveau is dat van de ego-persoonlijkheid, ’t denken dat altijd ‘aan staat’ en gewild dan wel ongewild overal op reageert, of bezig is met ‘iets te willen’ of ‘iets ervan te vinden’, of ‘bezig met de toekomst’ of met het ‘verleden’ of met ‘gevoelens van schuld’, of met ‘ik moet toch zo nodig’  etc., .

Het andere niveau is dat van ons Stille bewustzijn, van ons Hogere Zelf, ofwel van de Heilige Geest.

Ik zie, naarmate ik een meer geoefende leerling ben, dat ik steeds meer bereid ben om al die overwegingen van mijn ego-brein te laten ‘indalen’ in mijn Hart en dit met Liefde te laten doorvoelen hoe ik hier anders naar kan kijken en zien welke ‘oude pijn’ of zelfveroordeling verbonden is met die ego-gedachte en het zal ‘loslaten’.

Wat ik opmerk in dit proces is dat ik steeds zie dat ik niet mijn best moet doen om dat ego-denken proberen te stoppen of hopen dat dit eens ophoudt. Het ego-denken staat altijd aan en alle moeite om dit te willen ‘stoppen’ versterkt het alleen maar.

Het gaat om acceptatie en met mildheid ernaar kijken.

Een dergelijke houding brengt direct rust en stilte teweeg. Ik zou ook kunnen zeggen dat het ‘relativeert’, het lost op.

Zijn met de beperkingen en met het tekort.

Liefde heeft niets nodig, is in Zichzelf genoeg, echter zolang we verbonden zijn met deze aardse wereld van de dualiteit, worden  we op allerlei manieren via onze zintuigen, onze ogen en oren, de media, de omstandigheden in ons leven, waar we mee verbonden zijn en de persoonlijkheid en de oude pijn die daarin opgeslagen ligt, geconfronteerd met ‘ergens iets van vinden’ of ‘we worden emotioneel geraakt’ in een oude pijn.

We hebben dan steeds twee keuzes; de 1e keuze is dat we reageren vanuit de persoonlijkheid die vanuit zijn gevoel van afwijzing of ‘er niet mogen zijn’ ofwel vanuit zijn zelfveroordeling, dat we naar buiten projecteren en waar vanuit het conflict ontstaat van ‘jij doet mij iets aan’.

 De 2e keuze is dat we gaan zien dat we ‘geraakt’ worden en dat we bereid zijn om dit vanuit de ‘ogen’ van het Hart te gaan bezien, waarin we gaan  ‘voelen’ dat er sprake is van een oude pijn die geraakt wordt, waarin we deze kunnen vergeven als zijnde een vergissing. Op het niveau van wie we werkelijk zijn kunnen we niet geraakt noch gekwetst worden.

Opnieuw kunnen we dan gaan zien dat je elk moment in omstandigheden bent tezamen met de mensen, je partner, je familie om je heen, dat je in een leerproces verbonden bent en juist die ‘omstandigheden’ en personen aantrekt die optimaal daarin zijn. Er is geen toeval en dat wat je bent is geen lichaam en je bent inherent vrij.

De Aarde is een leerschool.

Hoe dan ook moeten we, zowel in het ‘klein’, in jouw persoonlijke omstandigheden, maar ook in het ‘groot’, in de wereld waarin we verkeren, gaan zien dat de Aarde en de mensen die daarop verkeren in een leerschool verbonden zijn en we met alle verschillende niveaus van ‘bewustzijn’  moeten omgaan. Waarbij Goed en kwaad daarbij de indicatoren zijn.

Het verlangen is dat we naar een vredevolle, liefdevolle en duurzame samenleving toegroeien, echter dan moet je ook kunnen zijn met ‘elementen of onderdelen’ in dit proces waarin allerlei ego-gerelateerde personen leven, die nog vanuit macht- en onderdrukking in het leven staan.

De Aarde is een leerschool om alle nog niet opgeloste oude pijn uit vorige levens onder ogen te zien, hoe dan ook zijn we met elkaar op weg naar onvoorwaardelijke Liefde.

Er is een ontwikkeling gaande waarin steeds meer mensen bezig zijn om vanuit hun Hart te willen leven, echter alles en iedereen heeft zo ‘zijn tijd’ nodig om zich hier naartoe te ontwikkelen.

Vergeving is daarin de sleutel in dit proces, waarin we ons steeds opnieuw realiseren dat er sprake is (geweest) van een oordeel of zelf veroordeling zowel in het ‘klein’, in ons persoonlijk leven, als in het ‘groot’, tussen landen en volkeren. Is er elders oorlog, dan is deze bij jouw op de stoep ook voelbaar.

We hoeven niet ‘heilig’ te worden, want we zijn al Heel, doch slechts onze eigen oordelen en zelf veroordelingen onder ogen te zien en onszelf en de wereld te (leren) vergeven.

Dan is de Vrede, die nooit is weggeweest, weer teruggekeerd.

Speciaal zijn.

Speciaal zijn.

Een belangrijk item in het ego-bewustzijn is het idee dat je als persoonlijkheid ‘speciaal’ bent. Je onderscheid je van andere persoonlijkheden door ‘iets te hebben’ wat jouw speciaal maakt.

Je leeft vanuit vergelijkingen, ofwel je ziet dat je ‘beter’ bent, ‘wijzer’, meer bezit, knapper, zowel in fysieke zin als qua ‘verstand’ . Je zet je af tegen de ander, doordat je de ander als ‘minderwaardiger’ beschouwd. In onze cultuur uit zich dat, onder andere,  in de verhoudingen tussen mensen van ‘hogere’ en ‘lagere’ opgeleiden, of tussen mannen en vrouwen, maar ook tussen rassen, zoals tussen het blanke en het gekleurde ras. De elite en het lagere volk.

De identificatie om tot een bepaalde bevolkingsgroep te behoren of,  juist niet, schept een scheiding, die tot strijd en rivaliteit kan leiden. Je wilt ‘hogerop’ komen, of je zet je af tegen ‘die asociale’. Het is een voortdurend spanningsveld in de wereld.

Zo ook, in de ‘liefdesrelaties’ tussen partners, waarin ‘geliefden’ steeds in een soort spanningsveld verkeren van wie het ‘meeste’ voor de ‘liefde’ zorgt. Of wie ‘denkt’ het ‘beste’ te weten ‘hoe het moet’, in het leven of in de ‘liefde’. Hierbij speelt tevens de ‘ongelijkwaardigheid’ tussen man en vrouw een rol, mannen zijn over het algemeen nog steeds overtuigd van hun ‘superioriteit’ ten opzichte van vrouwen.

Deze ego-patronen zijn heel hardnekkig en het gaat er niet om dat je dit patroon zomaar kan doorbreken, dat vraagt een geheel andere zienswijze, die een andere visie op het mens-zijn biedt, namelijk dat je nooit speciaal bent, maar dat deze gedachte ten grondslag ligt aan het idee dat we afgescheiden zijn van God. Dat we de Eenheid met God, dan wel met de Liefde hebben verlaten.

De cursus zegt hier het volgende over; “Hier is de zelfgemaakte ’verlosser’, de ‘schepper’ die anders schept dan zijn Vader, en die Diens Zoon naar eigen evenbeeld gemaakt heeft en niet naar dat van hem”. (Eciw.T.24.II.3.4.) .

Lees verder

Vergissing.

Vergissing.

Met deze, voor de persoonlijkheid een wat eufemistische term wordt in de cursus aangeduid hoe wij in onze leerweg hier op Aarde steeds weer een ego interpretatie tegen kunnen komen van een pijnlijk voorval of gebeurtenis in ons leven, waarin aangegeven wordt dat we iets gedaan hebben, wat als je ‘beter’ had geweten, dit niet had gedaan.

Al met al lijkt dit vanuit een ego-standpunt gezien ogenschijnlijk te simpel, echter in essentie is dit waarover het in onze leerweg gaat; doorzien dat je geen fout of een onvergefelijk misdrijf beging, maar dat je je hebt vergist.

De basale vergissing die we in ons leven hier op Aarde onder ogen moeten gaan zien is dat we niet een lichaam c.q. een ego-persoonlijkheid zijn, maar louter Geest, verbonden met een lichaam. “Ik ben niet een lichaam. Ik ben vrij. Want ik blijf wat ik ben, zo schiep God mij” (Eciw W.d.1.220.). Zo wordt het in deze werkboekles zo klip en klaar gezegd. Wat je ook doet of zegt, je bent en blijft Wie je Wezen bent, een vrije Geest, dan wel Liefde en altijd in verbinding met God.  Dat wat je bent kan niet gekwetst, noch geraakt worden. Je bent een eeuwig geestelijk wezen van Liefde. Zoon van God

In feite wordt hierin onze leerweg ‘afgetekend’ , zolang we ons identificeren met ons  lichaam vergissen we ons en de oproep is dat we ons dit opnieuw bewust moeten worden, want in feite zijn we het ‘vergeten’ en het gaat erom om ons dit steeds weer te herinneren en al onze vergissingen en de pijn die hiermede gepaard gaat, helpen ons daarbij.

Hierbij staat vergeving toe te passen centraal. En dit vraagt slechts een geringe bereidwilligheid.

In dit artikel wil ik dit verder uitweiden.

Lees verder

Alles is in eenheid met elkaar verbonden.

Alles is in een samenhang met elkaar verbonden.

Vanuit ons ego-denken  ‘zien’ we alles ‘apart, los van elkaar en zien we niet dat alles in eenheid met elkaar verbonden is en weerspiegeld waar wij als mensheid ‘doorheen’ gaan in ons leer proces. Zelfs een zandkorrel heeft een functie in dit geheel. Er is geen toeval en alles vindt plaats om ons te dienen om tot bewustwording te komen.

Er is geen dwang aan verbonden, je bent en blijft altijd vrij in te kiezen tussen Liefde of angst. Door angst zien we de wereld op z’n kop , je ziet een wereld van pijn, lijden, geweld en een angstig streven om ons geluk ‘buiten’ ons te vinden. En we zien niet dat het onze projecties zijn die we ‘buiten’ ons zien. Ik zet ‘buiten’ tussen aanhalingstekens omdat er in feite geen ‘buiten’ is. Het is onze identificatie met het lichaam en de ogen en oren van het lichaam als referentie kader gebruiken en alle dingen, personen buiten ons zien die we kunnen gebruiken om ‘ gelukkig’ te worden of waar we voor op onze hoede zijn uit angst voor bedreiging of dat we ‘gedood’ kunnen worden.

Ofwel we voelen ons afgescheiden van God, en zijn hardnekkig  op zoek om los van Hem, zelfs tegen Hem gericht, ons ‘geluk’ te vinden in de door ons zelf geprojecteerde wereld.

In dit artikel wil ik dit verder uitwerken.

Lees verder

Waarnemen en oordelen

Waarneming en oordelen.

In hoofdstuk 3 van de cursus, wordt beschreven hoe waarneming is ontstaan en dit wordt ‘ingekleurd’ als de basale vergissing die ontstaan is doordat we onszelf als lichaam zijn gaan zien en ons daarmede te identificeren en je jezelf als afgescheiden ervaart van God.  In de cursus wordt dit op de volgende wijze prachtig verwoord ; “Door het vermogen om waar te nemen werd het lichaam mogelijk gemaakt, omdat je zowel iets als met iets moet waarnemen. Daarom brengt waarneming een omwisseling of vertaling met zich mee, iets wat kennis niet nodig heeft”(Eciw.H.3.IV.6.)

In dit artikel wil ik deze belangrijke kwestie, hoe waarneming en oordelen samenvallen en dat we dit niet kunnen of willen erkennen omdat ons gehele bestaan als ego-identiteit hiermede samenvalt. Wie ben ik nog, denkt de ego-persoonlijkheid, als ik toegeef dat ik me vergis en zie dat ik niet het lichaam ben, maar louter Geest, Zoon van God.

Lees verder

Vrede

Vrede.

Aanvankelijk wilde ik schrijven, innerlijke Vrede, echter Vrede is wie we Zijn, we zijn Liefde, Vrede, Stilte. Er is geen andere ‘gesteldheid’, echter zolang we verbonden zijn met het lichaam, kijken we met de ogen van het lichaam en ‘zien’ we ogenschijnlijk een ‘buiten’, maar wat we niet in de gaten hebben is dat we de door ons zelf geprojecteerde wereld van illusie zien.

In deze door ons geprojecteerde menselijke samenleving, zijn we steeds bezig om ons te vergewissen dat we in ‘vrede’ leven, met onze partner, kinderen, de buren. Steeds zijn we alért op mogelijke conflicten en strijd, zowel in het klein als in het groot, zoals tussen landen en grote mogendheden.

Je zou kunnen zeggen dat we steeds bezig zijn om de ‘vrede’ te bewaren of weer te herstellen na een conflict en dit geldt ook in het groot tussen landen. Als er geen oorlog is tussen landen, houden ze elkaar toch nauwlettend in de gaten of er geen ‘handelsconflict’ ontstaat, of een of ander politiek geschil, die de spanning tussen volkeren doet oplaaien.

Eveneens zijn vooral landen bezig om zich te wapenen tegen een mogelijk conflict of oorlog en elkaar in de gaten houden hoeveel wapentuig een ander land bezit en zij nieuw wapentuig moeten aanschaffen als het andere land dat ook heeft gedaan. We zijn dan ogenschijnlijk in vrede met elkaar, maar het is een soort ‘gewapende vrede’ die elk moment zou kunnen omslaan naar een gewapend conflict, op grote of kleine schaal, dit heet dan schermutselingen.

Op een ander niveau speelt een dergelijk ‘spanningsveld’ ook tussen ‘geliefden’ waarin nauwkeurig wordt ‘bijgehouden’ of je wel in evenwicht bent met ‘geven en ontvangen’ van liefde. Als dat evenwicht verstoord is, dan ontstaan er ook spanningen en moet het weer ‘uitgepraat’ worden of ‘bijgelegd’ , bijna synoniemen, voor ‘gewapende vrede’.

Hieronder wil ik dit thema van Vrede, verder uitwerken.

Lees verder

Er is geen oplossing, het is al opgelost

Er is geen oplossing, het is al opgelost.

Dit klinkt wat eufemistisch, alsof alles geen zin heeft, en al ons zoeken en pogen tot niets leidt.

Uiteindelijk is dat zo, dat wat je in wezen bent, Licht, Liefde, Zoon van God, heeft niets nodig, IS , echter zolang we in de aardse sfeer verblijven, met een lichaam verbonden, zijn we in een zoektocht bezig.

En deze zoektocht is erop gericht om – uiteindelijk – uit te monden in een Helder Weten en een Overgave aan het Niet Weten. Aan de Leegte. Dit is geen fatale uitkomst, maar dit is het ‘resultaat’  van de zoektocht. Ik zet ‘resultaat’ tussen aanhalingstekens omdat het een soort conclusie is die van tevoren al vaststaat, maar om daar te komen moet je de zoektocht ‘doen’  . Het is een soort labyrint, waarvan je weet dat er een uitgang is, maar midden in het labyrint, ‘dool’ je rond, en sla je ‘verkeerde’ hoeken om en wegen in, en moet daarop terugkomen, maar al die vergissingen brengen je uiteindelijk naar de uitgang.

Deze weg, deze zoektocht is verbonden met ons incarnatieproces op Aarde, nog in de Lichtsfeer verblijvend, heb jij als Ziel, als Lichtwezen, een helder plan en intentie voor je incarnatieproces, echter eenmaal geïncarneerd zijnde, verbonden met het lichaam en je ego-persoonlijkheid, blijft er van dit plan ‘weinig anders’ over dan een verlangen, een dringend verlangen naar Gelukkig te willen worden, de Liefde te vinden. Ik wilde in eerste instantie schrijven ‘terug te vinden’, maar dat besef leeft ook niet in je, vaag wel, een ‘soort innerlijke onrust, een verlangen.

Ooit vind ik het. Wat we ook kwijt zijn, is dat er aan je weg een plan verbonden is, een Ziele-plan, dat zich al gaande ‘ontvouwd’  , zonder dat je het ‘weet’, echter naarmate je de weg loopt, en je door al je ‘mislukkingen’  en ‘vergissingen’, meer bewust geworden bent, gaat het steeds meer gloren, zo van ’oh, ik moet die kant op’ of/ en ‘zo, moet ik het doen of laten’. Al doende leert men is het adagium.

Onderstaand wil ik deze weg wat meer inkleuren.

Lees verder