Omhels al het menselijke

Omhels al het menselijke 

Inleiding

Het op Aarde zijn is een ervaringsweg. Een door ons zelf gekozen ervaringsweg waarin we door die ervaringen heen gaan die optimaal zijn om tot bewustwording te komen. Er is geen goed of kwaad, uitsluitend een ervaring die ons iets wil zeggen over hoe en wat we denken en de emoties die eraan verbonden zijn en die een keuze met zich meebrengt. Kies ik ervoor om hierop te reageren vanuit angst of liefde. En beide zijn ‘goed’, want kies je voor angst, dan verleng je het menselijk lijden en dat is weer een oproep om tot inzicht te komen. Kies je voor liefde dan kom je terug tot innerlijke vrede, maar zolang je met het menselijke lichaam verbonden bent houdt het menselijke proces niet op en je balanceert steeds in het middelpunt van deze keuze tussen liefde en angst. Dat is de vrijheid waar we ons in bevinden. In deze Goddelijke vrijheid verblijven we om te kunnen kiezen tussen liefde en angst en het gaat erom daar geen oordeel over te hebben. Levend vanuit het Christusbewustzijn bevind je je daar in het middelpunt van die keuze, zonder oordeel en in vrijheid. Oftewel Ik Ben.

Hieronder wil ik een aantal aspecten gaan beschrijven van deze aardse ervaringsweg die zich over vele jaren en ‘levens’ kan afspelen en wat hierin ‘te doen’.

  Lees verder

De radicaliteit van de cursus

De radicaliteit van de cursus.

Een cursus in wonderen wordt niet voor niets een cursus genoemd, omdat het  ons een leerproces aanreikt waarin we Thuiskomen in ons Ware Zelf.

De cursus roept ons op om al onze gehechtheden aan de wereld op te geven en te gaan zien dat je in de Werkelijkheid niets opgeeft, doch Thuiskomt in een Wereld van Liefde, zachtheid, Stilte en een gevoel van Eenheid met alles wat is.

In deze tekst wil ik dit nader toelichten en laten zien hoe de radicaliteit van de cursus in al zijn facetten ons dient om Thuis te komen.

Lees verder

Schuld en (zelf) veroordeling

Schuld en ( zelf )veroordeling.

In onze levensweg hier op Aarde komen we onherroepelijk in aanraking met schuldgevoelens, je hebt iets gedaan en je voelt je er schuldig over. Of iemand anders heeft jou wat aangedaan is daaraan schuldig.

Hoe dan ook is dit een thema, waar we in onze ervaringsweg op Aarde mee te maken hebben en die een onderliggend item aanraakt van zelfveroordeling of een oordeel op een ander.

In Een cursus in wonderen wordt gesteld dat er geen schuld bestaat, dat is de essentie van wat vergeving is, er wordt jou, noch iemand anders iets aangedaan, want op het niveau van wie wij werkelijk zijn, kan je niet gekwetst, noch iets aangedaan worden. De cursus is daar heel uitgesproken over en zegt daarin nadrukkelijk “Het heeft niet plaatsgevonden” (Eciw W.404.1.).

Voor de persoonlijkheid is dat een niet verteren zaak en kan zich daar niet in vinden, want die identificeert zich met zijn lichaam en zijn innerlijke overtuigingen en oordelen en  vindt het idee dat het niet heeft plaatsgevonden irreëel en niet ‘van deze wereld’. En zal al zijn overtuigingen aanwenden om zijn gelijk te halen of om zijn gevoelens van schuld af te willen wentelen op een ander.

Hoe kun je dan kijken naar het thema schuld en daarin Liefde zien en gaan zien dat jou iets wordt aangereikt om  een oude (kind) pijn te kunnen helen.

Lees verder

Liefde en macht.

Liefde en macht.

Indien er sprake is van macht, kan er geen sprake zijn van Liefde. Macht uitoefenen is altijd gebaseerd op een onderliggende angst. In de ego-gerelateerde wereld is macht een onmiskenbaar element en is gebaseerd op het idee dat je iets moet hebben, moet veroveren, moet verkrijgen van anderen, van de wereld om gelukkig te worden. Macht en afhankelijkheid vallen samen. Om je macht te behouden verdedig je deze en is er altijd sprake van een machtige en diegene die daarvan afhankelijk denken te zijn. Slachtoffer- en daderpatronen hangen hiermede samen.

Is het mogelijk om in de wereld te leven vanuit een belangeloze liefde en daarin geluk te ervaren en in materiële voorspoed te leven ?  Of is het omgaan met macht en liefde juist een mooi transformatie proces  om in hierin te geraken.  Met andere woorden, de opmaat tot liefde is om je bewust te worden van de mate waarin je denkt macht nodig te hebben om gelukkig te worden.

Lees verder

Op weg naar onvoorwaardelijke Liefde

Op weg naar onvoorwaardelijke Liefde.

Onze weg hier op Aarde is erop gericht om weer in contact te komen met de onvoorwaardelijke Liefde in onszelf. Feitelijk zijn we daar altijd mee in verbinding, maar door onze incarnatie in de aardse sfeer, verbonden met een lichaam, zijn we het contact met de Liefde in ons kwijt geraakt. Het is niet weg of verloren, maar onze zoektocht hier op Aarde is om door middel van de tegenstelling van goed en kwaad, ofwel de omweg door de angst,  in een schiftingsproces te geraken, waarin we alle vooroordelen en zelfveroordeling leren vergeven om zodoende het contact met de innerlijke Liefde te herinneren.

In onderstaand artikel wil ik deze gedachte verder uitwerken.

Lees verder

Ik hoef niets te doen

“Ik hoeft niets te doen” (Eciw.T.H.18.VII. ).

Deze uitspraak uit de cursus dat we niets hoeven te doen om gelukkig te zijn, staat dwars op het geloof in de ego-wereld, waar feitelijk alles te maken heeft met geloof in ‘doen’ om gelukkig te worden.

Om dit te verwerven moet je je ‘droom najagen’, iets verwezenlijken wat in de toekomst ligt of dat er hang is naar het verleden. Geluk is iets wat je verkrijgt als je iets materieels verworven hebt, geld, seks, een partner, roem. Of je denkt dat ooit verloren te hebben

in ieder geval is geluk, iets wat je nu niet bezit, of slechts ‘tijdelijk’ en dan veelal in de vorm van een euforie, en de gedachte dat je er niets voor hoeft te doen is voor de ‘domme’ , Je moet wel ‘werken voor de kost’ en voor ‘niets komt de zon op’, zijn gevleugelde uitdrukkingen uit het ego-bestaan.

Je zou kunnen zeggen dat een visie van Een cursus in wonderen diametraal staat ten opzichte van wat het leven op Aarde ons laat zien als je vanuit het ego/bewustzijn in het leven staat.

Hoe kun je dan de visie van Een cursus in wonderen leven en tegelijkertijd hier als mens op deze Aarde leven en beseffen dat je niets hoeft te doen om gelukkig te zijn. Sterker nog, al het ´doen´ om gelukkig te worden, staat het Gelukkig Zijn in de weg.

Al deze strevingen om het geluk te verwerven is geënt op het identificeren van jezelf met je lichaam. Waarbij we vergeten zijn Wie we in Werkelijkheid zijn en Niets hoeven te doen om Gelukkig te Zijn

In onderstaande column  werk ik deze gedachte verder uit, waarbij ik het hoofdstuk 18 “Het voorbijgaan van de droom” van de cursus als leidraad neem.

Lees verder

Projectie maakt waarneming.

“Projectie maakt waarneming.” (Eciw T.13.V.3-5)

Wij bevinden ons hier op Aarde in een leerweg om te ontdekken wat onvoorwaardelijke Liefde is en om dat doel te bereiken gaan we door een ogenschijnlijk tegendeel van Liefde, namelijk angst en zijn we ‘vergeten’ wie wij zijn.

Deze leerweg is heel vernuftig opgezet en feitelijk kan je het niet verkeerd doen, maar het vraagt wel van je dat je bereid bent om anders naar de wereld te kijken.

en gaan zien dat de beelden die jij buiten jezelf ziet, te maken hebben met een oordeel of zelfveroordeling die in jou leeft en die jij naar ‘buiten’ toe projecteert.

“Projectie maakt waarneming”, (Eciw.T13.V.3-5) en wat we in eerste instantie niet zien is dat dit in feite een optimale kwaliteit is om tot bewustwording te komen, mits je daartoe bereid bent om je ‘gelijk’ op te geven en te gaan luisteren naar je Innerlijke Stem, ofwel de Heilige Geest in ons.

Als je deze weg bewandelt ga je zien dat het van je vraagt dat je uitsluitend illusies opgeeft over een illusoire werkelijkheid en dat al de levenservaringen waar je doorheen gaat, er toe dienen om je Thuis te brengen, in de Liefde verbonden met God.

En daar gaat deze column over.

Lees verder

Dankbaarheid

Dankbaarheid.
Dankbaar zijn is het uitdrukken van gevoelens naar iemand of iets toe, waarin je vanuit je Hart voelt en aangeeft dat je in contact met die ander hebt ervaren dat je leven zich door die ontmoeting verrijkt heeft.
In Een cursus in wonderen wordt dankbaarheid aangemerkt als een kwaliteit die overblijft in het contact met je naasten in je ontwikkelingsweg hier op Aarde, daar je broeders of naasten in deze ontwikkelingsweg een essentiële rol vervullen om je te laten herinneren dat we Eén zijn, verbonden in Goddelijke Liefde met elkaar.
Alles en iedereen is onverbrekelijk met elkaar verbonden in de Goddelijke Schepping en slechts in het onderkennen van de Eenheid, kom je weer in contact met je Goddelijke Oorsprong. De afscheiding van God heeft nooit plaatsgevonden en als uitvloeisel van deze herkenning blijft Dankbaarheid over.
Dankbaarheid is niet iets wat je krijgt, het is een natuurlijke reactie vanuit je Natuurlijke Staat, vanuit je Hart, wat in je opwelt als je een diep doorvoeld contact ervaart met al je naasten en alles wat is.

Lees verder

De illusies van het ego

“De illusies van het ego” (Eciw.T.4.)

Vanuit de visie van Een Cursus in Wonderen gaan we in ons aardse leven door een leerproces, dat bedoeld is om ons in herinnering te brengen dat we louter geestelijke wezens zijn. Wezens van Licht en Liefde, gelijk aan God. Dat is een radicale visie, die je helemaal leeft of helemaal niet. Pas wanneer je het gedachtengoed totaal omarmt, zal je gaan inzien dat je met het opgeven van alle ego-illusies niets verliest en alles wint. Hoewel dat een radicale stap is, vraagt het niet meer van je dan je bewust te worden van je gehechtheid aan alles buiten je waarvan je hoopt gelukkig te worden.

Jezus gebruikt de kruisiging als symbool voor het egoproces. In de cursus zegt Hij daarover “De reis naar het kruis dient de laatste ‘zinloze reis’ te zijn. Blijf er niet bij stilstaan, maar laat die achter je als volbracht. Als jij die kunt aanvaarden als jouw eigen laatste zinloze reis, bij je ook vrij je bij mijn opstanding aan te sluiten. Zolang je dat niet doet is je leven beslist verspild” (Eciw.T.4.3.1-4.52)

Ik vergelijk het egoproces in dit artikel met een vorm van verslaving. Hieronder leg ik uit waarom en wat er van je gevraagd wordt om deze te doorzien en op te geven.

Lees verder

Het Heilig Ogenblik

Het Heilig Ogenblik.

In Een cursus in wonderen, wordt het nu, het Heilig Ogenblik genoemd. Ik vind dit een mooier beeld dan het woord nu, het geeft helderder en preciezer weer wat het Nu inhoudt, namelijk elk ogenblik is het  ‘tijdsmoment’ van de eeuwigheid, heel, heilig, waarin alles samenvalt. Er is geen ander moment.

Het geeft aan dat je altijd, voor eeuwig in een oordeel loze ‘ruimte’ van Liefde en Licht en Eenheid verblijft en tegelijkertijd kijk je met ogen van Liefde naar de aardse sfeer waarin er ogenschijnlijk sprake is van ‘tijd’ , van een verleden en een toekomst.

Het kost geen tijd om in het Heilig Ogenblik te komen, daar verblijven we altijd in.  Het is de eenvoud van het Zijn, je overgeven aan de Wil van God en Weten dat je Eén bent met Dat. Zonder tussenkomst en altijd.

In Een cursus in wonderen wordt in hoofdstuk 15 beschreven wat Het Heilige Ogenblik inhoudt. (Eciw.T.15.306-335). Hieronder wil ik in kort bestek hiervan een weergave doen.

Lees verder