Het Goddelijk spel van verlangen.

Het Goddelijk Spel van verlangen.

De basis voor het ontstaan van de Schepping is verlangen. God in Zijn Oorsprong verlangde Zichzelf te leren kennen. God, dan wel Liefde heeft geen tegendeel en is Alles wat er Is. Als Alles Liefde is, weet je niet wat dat is, daardoor heeft God als ogenschijnlijk tegendeel, angst, ofwel dat Wat Hij niet Is, geschapen.

Hieruit is de Schepping voortgevloeid in al zijn facetten en vormen, waarin het mannelijke en het vrouwelijke de meest primaire tegendelen zijn. God is zowel mannelijk als vrouwelijk, doch na het ontstaan van de Schepping ontstond in de vorm het mannelijke en het vrouwelijke als afgescheiden entiteiten.

In dit artikel wil ik het aspect van verlangen centraal stellen omdat dit het leidend beginsel is van alles wat Is, alles komt voort uit verlangen. Wij zijn deel van deze schepping en tevens zijn wij zelf Scheppers. Dit verlangen van God, dan wel van ons, om Zichzelf als Liefde te kennen en te herkennen, is het fundamentele proces waar iedereen en alles doorheen gaat en mee verbonden is.

De levensweg als doolhof.

Dat wat we hier op Aarde doen is een zoektocht naar wat Liefde is. Het lijkt een gek idee dat, als je Liefde bent, dit expres vergeet, je een wereld schept, die het tegendeel is van Liefde, maar in zijn toepassing en uitwerking is het fenomenaal en optimaal. Je hebt een tegendeel nodig, als alles hetzelfde is, en is er een ‘wrijvingspunt’ nodig om te zien wat Liefde is. En dat is wat wij/God doen, hier op Aarde.

Ogenschijnlijk scheiden we ons af, van God, dan wel van Liefde en gaan een illusoire reis door van pijn, lijden en tegenstellingen, om uiteindelijk weer te ontdekken wat Liefde is.

Deze aardse reis zou je kunnen vergelijken met een zoektocht in een doolhof. Je weet dat er een uitgang is, maar steeds loopt het pad wat je ingaat dood en moet je een ander pad nemen en dan blijkt dit weer dood te lopen.

Wat we in het ‘doolhof’ tegenkomen zijn onze verlangens, dus ergens hebben we iets verloren en gaan we op zoek om dit weer te vinden.

Om deze reis te kunnen maken hebben we een lichaam gemaakt, onze persoonlijkheid, dat optimaal is toegerust om dit te kunnen doen. Een zelfstandig individu, dat los staat van anderen, je kan een man of een vrouw zijn en je beschikt over fysieke en geestelijke componenten om deze zoektocht te kunnen volvoeren.

De belangrijkste hinderpaal die we tegenkomen in het doolhof is het idee, dat we een afgescheiden individu zijn, dat we deze zoektocht alleen en zonder steun moeten doen. In je zoektocht ontmoet je andere mensen en je ‘klampt’ je aan hen vast om de ‘liefde’ bij hen te vinden.

De speciale relaties en de Heilige Relatie.

Het meest belangrijke instrument om te ontdekken wat liefde is, zijn de relaties. Hoe dan ook zijn we in relatie. We komen allemaal voort uit een relatie tussen een man en een vrouw, je vader en moeder en we zijn verbonden in familierelaties.

Wat we uiteindelijk moeten gaan ontdekken is dat we verbonden zijn met alles wat is, maar dat is op louter geestelijk niveau. Om dit te leren gaan we door een proces van ‘fouten’ en vergissingen. Deze ogenschijnlijke ‘fouten’ zijn optimaal in ons leerproces, je zou kunnen zeggen dat ons leerproces bestaat uit het maken van vergissingen als een soort afstrepen welke weg je niet moet lopen.

De belangrijkste leerweg hierin is, wat in Een cursus in wonderen, de speciale relatie wordt genoemd. Dit is de verbinding die gemaakt wordt met een ander mens die gezien wordt als de ‘bron’ van de liefde. Je denkt de ‘liefde’ gevonden te hebben. Je projecteert je verlangen naar liefde op de ander en in eerste instantie wordt die ‘liefde’ beantwoord. Doch na geruime tijd komen er spanningen in deze roze ‘liefdeswereld’ en ontstaan er strijd en verwijten en kan er een scheiding plaatsvinden tussen de twee ‘geliefden’.  Deze zogenaamde mislukkingen in relaties brengen veel pijn en lijden met zich mee.

Wat we ons onvoldoende realiseren is dat om te ontdekken wat Liefde is, deze ‘mislukkingen’ noodzakelijk zijn, aangezien wij als God zijnde, vrij zijn om alles te onderzoeken, als een soort ‘schiftingsproces’. Alle ervaringen zijn in wezen neutraal en God heeft geen oordeel. Om te ontdekken dat je de Liefde nooit verloren bent, ga je door een proces van vergissingen, je komt echter weer ‘thuis’ als je het zoeken opgeeft. Dan besef je dat je altijd al Thuis was en je de ‘verkeerde’ kant opliep en keek. Je hoeft de Liefde niet te zoeken, je bent DAT, het is echter louter Geestelijk en niet in de Vorm. Het is niet aan tijd en plaats gebonden, het is Eeuwig. Hierin gaan we van een speciale relatie naar een Heilige Relatie, waarin we zien dat alles en iedereen Heel en Compleet is.

De afscheiding heeft nooit plaatsgevonden.

In het doolhof zijnde, weet je niet welke weg je moet nemen, terwijl je daar zoekende bent, heb je het idee dat je het alleen (moet) doen, echter al die tijd wordt je begeleid en ben je verbonden met God, dan wel de Heilige Geest in ons. Het vraagt van ons dat we onze ogenschijnlijke individualiteit moeten opgeven en bereid zijn om te gaan luisteren naar onze innerlijke Stem.

Waar het omgaat is dat jij het idee moet opgeven dat je een afgescheiden individu bent die deze weg gaat. Het heeft echter in de werkelijkheid nooit plaatsgevonden. God, dan wel JIJ, als Zoon van God,  kunnen zich niet van elkaar losmaken, wij zijn voor eeuwig verbonden met Liefde, dan wel met God.

Het Spel wat we hier spelen, lijkt ‘echt’ omdat we erin geloven en het serieus zijn gaan nemen. Wij gaan door dit spel heen om te zien en te ontdekken wat Liefde is, om te ontdekken dat we Liefde ZIJN en dat dit de uitbreiding is die wij als deelnemers aan de Schepping geven. In dit Spel onderzoeken we alles wat niet Liefde is, om te ontdekken dat het een Spel is en dat we ‘vergeten zijn erom te lachen.’

Geef alles op en behoud tegelijk alles

Geef alles op en behoud tegelijkertijd alles.

Het lijkt een paradox, als je alles opgeeft, je alles behoudt en toch is dat in de Werkelijkheid waar. Dat wat je in Wezen bent kan niets verliezen en niets winnen. Dit zijn voor onze menselijke wereld onwerkelijke gedachtes en voelt als onwaar aan.

In deze wereld is er steeds sprake van iets moeten bezitten om gelukkig te worden en als je iets verliest, dan komt er angst omhoog van tekort en menselijk falen.

De Cursus roept ons op om ‘niets buiten onszelf te zoeken en het lijkt erop dat deze oproep een offer met zich meebrengt. Maar is dat ook zo ? Geven we werkelijk iets op wanneer we ‘alles’ opgeven ?

Hebben en Zijn is één.

Het lijkt wel een wiskundige formule, als je het zo leest, Hebben en Zijn is één en het is echter waar op louter geestelijk niveau.

We kunnen dit niet bevatten op het aardse niveau, want daarin lijkt het juist in tegenspraak. Op het aardse niveau denken we in termen van bezit dat nodig is om gelukkig te worden. Hierin speelt steeds weer die angst om dit te kunnen verliezen.

Wat we in Wezen Zijn, Zoon van God, louter Geest, heeft geen enkel verlangen of behoefte, is in zichzelf Heel en Compleet. Op dat niveau is Zijn en Hebben één, aangezien Liefde alles bevat.

Op het menselijk niveau denken we te weten wat Liefde is, echter deze is niet vanuit het menselijk denken te ‘begrijpen’, we maken er beelden over, van iemand moeten veroveren en wordt de ander als de bron van de liefde gezien, die je kwijt kan raken door scheiding of overlijden.

Liefde is niet aan te wijzen, heeft geen kleur, geen vorm. Is louter een Innerlijke ‘Gesteldheid’, voor zover dit woord toepasbaar is en valt samen met woorden als Stilte, Vrede, innerlijke Vreugde..

Alles opgeven.

Feitelijk is de gehele cursus erop gericht om ons weer terug te brengen naar Liefde, niet dat we dit ooit verloren hebben, maar we zijn het ogenschijnlijk vergeten. En hebben we er onze wereld van verschijnselen voor in de plaats gemaakt. Een wereld van dromen en illusies en zolang je daar in geloofd wordt het ‘waar’ , echter al dit geloof gaat gepaard met pijn, schuld en oordelen en angst voor verlies.

Ons geloof in deze wereld heeft een zekere hardnekkigheid en aantrekkingskracht. Ooit zal het mij lukken om gelukkig te worden en het brengt een streven of verlangen teweeg van meer en ‘beter je best doen’ , ‘gezonder leven’ , en als het niet lukt is het jouw schuld of de schuld van een ander die het jou heeft aangedaan.

Waar het omgaat is dat je steeds opnieuw moet gaan zien dat het verblijf op Aarde een tijdelijke leerweg is die optimaal is en die omstandigheden en ervaringen aanbiedt die je nodig hebt om tot Inzicht te komen van wat waardevol is en zonder waarde. Uiteindelijk moeten we gaan zien dat alle vormen, dan wel materie, waardeloos zijn, echter dat deze dienstbaar zijn in ons leerproces.

Genieten in plaats van nodig hebben.

Als je bereid bent om je over te geven aan je Innerlijke Leraar, ofwel Jouw Innerlijk Zelf, en je kan Zijn binnen de omstandigheden die het menselijk proces met zich meebrengt, dan ga je zien dat je in vrede leeft en van buitenaf niets nodig hebt.  Dan kan je genieten van wat elke moment je biedt in plaats van te leven vanuit een tekort. Het is leven vanuit een onthechte staat.

Dit betekent niet dat je sober moet gaan leven of moet matigen, maar dat je steeds vanuit je Innerlijk Weten ziet dat vervulling niet afhankelijk is van uiterlijke omstandigheden en/of  materieel bezit.

Het is leven vanuit het Hart, waarin je in verbinding staat met je geliefden, je naasten en de natuur en alles om je heen, waarin je ziet dat geven en ontvangen één is.   

Vanaf Geboorte tot aan de Dood.

Vanaf Geboorte tot aan de Dood.

Vanuit de essentie gezien, worden we noch geboren en gaan we niet dood. Dit is wat in Een cursus in wonderen bedoeld wordt met “ Is reïncarnatie het geval” (Eciw.H.24.) Daarin stelt de cursus dat reïncarnatie in uiteindelijke zin onmogelijk is want dan zou er een verleden en een toekomst zijn en zou een lichaam betekenis hebben.

In de Werkelijkheid zijn we eeuwige geestelijke wezens, Zoon van God en altijd verbonden in Liefde met Hem en heeft afscheiding nooit plaatsgevonden en kan niet plaatsvinden.

En toch bestaat het Universum met al zijn sterren en planeten, waaronder de Aarde miljoenen jaren en leven er nu zo’n 7 miljard mensen op deze planeet in allerlei ervaringsprocessen.

Hoe moeten we deze ogenschijnlijke tegenstelling bezien en wat is de diepere bedoeling van geboren te worden op Aarde en welke ervaringsweg gaan we hierin door?

De illusoire wereld en de Werkelijke Wereld.

Zoals hierboven is gesteld vindt er in de Werkelijkheid geen afscheiding van God, dan wel van Liefde plaats. Het Goddelijke Spel waar we ons in bevinden is dat we door middel van het vergeten Wie we zijn en ons te verbinden met een lichaam een door onze Ziel geïnitieerd ervaringsweg doorgaan van angst. Deze fungeert als optimale kwaliteit om bij te dragen aan het Scheppingsproces van wat Liefde is. God leert Zichzelf kennen door het ogenschijnlijk tegendeel angst.

Als inspiratie voor deze column gebruik ik het volgende citaat uit de cursus;

“Volmaakte Liefde verdrijft angst.

 Als er angst bestaat,

 Dan is geen volmaakte liefde

Maar:

 “Alleen volmaakte liefde bestaat.

   Als er angst is,

   Brengt die een toestand teweeg die niet bestaat”

“Geloof dit en je bent vrij” (Eciw.T.1.VI.5.2-9)

Vanuit onze ziel intentie om deze aardse reis opnieuw te willen ondernemen gaan we, als we geboren worden ons steeds dieper verbinden met ons lichaam, dan wel onze ego-persoonlijkheid. Op dat niveau kunnen we ons niet voorstellen dat je in feite niet geboren bent, want je ‘valt’ ogenschijnlijk samen met je lichaam en je identificeert jezelf daarmee als zijnde dat ben ik, geboren vanuit die ouders. En je verwacht en ‘weet niet beter’ dat je afhankelijk bent van de Liefde van deze ouders.

Levend vanuit het ego bewustzijn is de belangrijkste drijfveer voor je bestaan je verlangen om gelukkig te willen worden, liefde te ontvangen van ‘buiten’ jezelf. Daarvoor zet je alles voor in het werk. We noemen dit het Leven en zien de dood als het einde daarvan.

Wat we dan niet beseffen is dat het gehele aardse bestaan een illusie is en uitsluitend bedoeld is als leerweg om via de omweg van de angst, weer in contact te komen met de Liefde die nooit verloren is geweest.

Een cursus in wonderen is erop gericht om ons te laten doorzien dat we in een illusoire wereld leven, waarin alles wat we buiten onszelf zoeken, niet zal werken. Het betekent niet dat we er niet naar mogen streven om ons te voorzien van materiële middelen,  echter waar het over gaat is dat de basisbehoeftes voor ons menselijk bestaan niet ons Geluk uitmaken.

We gaan door een ervaringsweg heen die in principe neutraal is, maar vanuit vorige levens  meegenomen zelfveroordeling geven we aan elke ervaring een betekenis van goed of kwaad. In die zin dat bepaalde ervaringen je ogenschijnlijk ‘ten goede’ komen en anderen jou zogenaamd ongelukkig maken. We zien uitsluitend de door ons geprojecteerde materiële wereld en zijn ons er niet van bewust dat dit projecties zijn.

Wat we ons aanvankelijk niet realiseren is dat er geen goede of kwade ervaringen zijn, doch dat alles bedoeld is als leermiddel te fungeren om ons weer te herinneren Wie we Zijn. Achteraf gezien kunnen we veelal zeggen dat de zogenaamde meest moeilijke ervaringen ons het meest geholpen hebben om tot Inzicht te komen. Want deze ‘moeilijke ervaringen’ waren of zijn vooral verbonden geweest met onze zelfveroordelingen die we naar buiten toe projecteerden en ons terug gespiegeld werden in bijvoorbeeld een partnerrelatie of een ouder/kind relatie.

De vergissing gaan doorzien.

Het vergeten Wie je Bent, is een optimale conditie om je weg hier op Aarde te gaan, deze weg is niet zomaar, maar is een door jouw Hogere Zelf uitgestippeld plan hoe je in deze incarnatie oude meegenomen pijn uit vorige levens en in dit leven jezelf kunt leren vergeven. Er is geen toeval en de leerweg is optimaal om je weer terug te brengen naar God.

Waarin het vergeten je ‘ongewild’ in leerprocessen brengt die noodzakelijk zijn om tot Inzicht te komen. Dan ga je zien dat de Wil van God en jouw Wil hetzelfde zijn.

Waar het om gaat is dat je uiteindelijk bereid moet zijn om uit het slachtofferschap te stappen, te gaan zien met behulp van de Heilige Geest, ofwel jouw Innerlijke Stem, dat je een  vergissing begaat en gaan zien dat je een andere keuze kunt maken voor Liefde in plaats van angst. Uiteindelijk moet je gaan zien dat je al je gehechtheden om vanuit de Vorm gelukkig te worden, moet opgeven. Een offer wordt er echter niet van je gevraagd, want dat wat je opgeeft heeft geen waarde.

De meest belangrijke oproep in dit leerproces is te gaan zien dat je een vergissing begaat, dat er jou niets wordt aangedaan en je de ander ook niet iets aandoet, het gaat om een schiftingsproces waarin je ziet dat je je elk moment in een leersituatie bevindt om te kiezen voor angst of Liefde. Dit is wat vergeving ons leert en biedt. Dat wat je in Wezen bent kan niet gekwetst worden, noch lijden.

Het gaat om te zien dat het leven zich in het eeuwige Nu afspeelt, in het Heilig Ogenblik. Hierin ben je in Liefde verbonden met al je naasten. Alles is dienstbaar aan het Grote Geheel, je kunt niet oordelen en weet niet de diepere bedoeling van alles wat zich afspeelt.

Het vraagt om je los te maken van schuldgevoelens en gaan zien dat je altijd en ook toentertijd je hoogste bod hebt gedaan, waar je verantwoordelijkheid voor voelt en neemt en gaat zien dat dit ‘opstapjes’ zijn (geweest) in je bewustwordingsproces op weg naar volmaakte Liefde.

In die zin is de aardse weg van geboorte naar dood optimaal als leerweg om tot het Inzicht te geraken dat we Liefde nooit zijn kwijtgeraakt.

Schuld en (zelf) veroordeling

Schuld en ( zelf )veroordeling.

In onze levensweg hier op Aarde komen we onherroepelijk in aanraking met schuldgevoelens, je hebt iets gedaan en je voelt je er schuldig over. Of iemand anders heeft jou wat aangedaan is daaraan schuldig.

Hoe dan ook is dit een thema, waar we in onze ervaringsweg op Aarde mee te maken hebben en die een onderliggend item aanraakt van zelfveroordeling of een oordeel op een ander.

In Een cursus in wonderen wordt gesteld dat er geen schuld bestaat, dat is de essentie van wat vergeving is, er wordt jou, noch iemand anders iets aangedaan, want op het niveau van wie wij werkelijk zijn, kan je niet gekwetst, noch iets aangedaan worden. De cursus is daar heel uitgesproken over en zegt daarin nadrukkelijk “Het heeft niet plaatsgevonden” (Eciw W.404.1.).

Voor de persoonlijkheid is dat een niet verteren zaak en kan zich daar niet in vinden, want die identificeert zich met zijn lichaam en zijn innerlijke overtuigingen en oordelen en  vindt het idee dat het niet heeft plaatsgevonden irreëel en niet ‘van deze wereld’. En zal al zijn overtuigingen aanwenden om zijn gelijk te halen of om zijn gevoelens van schuld af te willen wentelen op een ander.

Hoe kun je dan kijken naar het thema schuld en daarin Liefde zien en gaan zien dat jou iets wordt aangereikt om  een oude (kind) pijn te kunnen helen.

Lees verder

Liefde en macht.

Liefde en macht.

Indien er sprake is van macht, kan er geen sprake zijn van Liefde. Macht uitoefenen is altijd gebaseerd op een onderliggende angst. In de ego-gerelateerde wereld is macht een onmiskenbaar element en is gebaseerd op het idee dat je iets moet hebben, moet veroveren, moet verkrijgen van anderen, van de wereld om gelukkig te worden. Macht en afhankelijkheid vallen samen. Om je macht te behouden verdedig je deze en is er altijd sprake van een machtige en diegene die daarvan afhankelijk denken te zijn. Slachtoffer- en daderpatronen hangen hiermede samen.

Is het mogelijk om in de wereld te leven vanuit een belangeloze liefde en daarin geluk te ervaren en in materiële voorspoed te leven ?  Of is het omgaan met macht en liefde juist een mooi transformatie proces  om in hierin te geraken.  Met andere woorden, de opmaat tot liefde is om je bewust te worden van de mate waarin je denkt macht nodig te hebben om gelukkig te worden.

Lees verder

Op weg naar onvoorwaardelijke Liefde

Op weg naar onvoorwaardelijke Liefde.

Onze weg hier op Aarde is erop gericht om weer in contact te komen met de onvoorwaardelijke Liefde in onszelf. Feitelijk zijn we daar altijd mee in verbinding, maar door onze incarnatie in de aardse sfeer, verbonden met een lichaam, zijn we het contact met de Liefde in ons kwijt geraakt. Het is niet weg of verloren, maar onze zoektocht hier op Aarde is om door middel van de tegenstelling van goed en kwaad, ofwel de omweg door de angst,  in een schiftingsproces te geraken, waarin we alle vooroordelen en zelfveroordeling leren vergeven om zodoende het contact met de innerlijke Liefde te herinneren.

In onderstaand artikel wil ik deze gedachte verder uitwerken.

Lees verder

Ik hoef niets te doen

“Ik hoeft niets te doen” (Eciw.T.H.18.VII. ).

Deze uitspraak uit de cursus dat we niets hoeven te doen om gelukkig te zijn, staat dwars op het geloof in de ego-wereld, waar feitelijk alles te maken heeft met geloof in ‘doen’ om gelukkig te worden.

Om dit te verwerven moet je je ‘droom najagen’, iets verwezenlijken wat in de toekomst ligt of dat er hang is naar het verleden. Geluk is iets wat je verkrijgt als je iets materieels verworven hebt, geld, seks, een partner, roem. Of je denkt dat ooit verloren te hebben

in ieder geval is geluk, iets wat je nu niet bezit, of slechts ‘tijdelijk’ en dan veelal in de vorm van een euforie, en de gedachte dat je er niets voor hoeft te doen is voor de ‘domme’ , Je moet wel ‘werken voor de kost’ en voor ‘niets komt de zon op’, zijn gevleugelde uitdrukkingen uit het ego-bestaan.

Je zou kunnen zeggen dat een visie van Een cursus in wonderen diametraal staat ten opzichte van wat het leven op Aarde ons laat zien als je vanuit het ego/bewustzijn in het leven staat.

Hoe kun je dan de visie van Een cursus in wonderen leven en tegelijkertijd hier als mens op deze Aarde leven en beseffen dat je niets hoeft te doen om gelukkig te zijn. Sterker nog, al het ´doen´ om gelukkig te worden, staat het Gelukkig Zijn in de weg.

Al deze strevingen om het geluk te verwerven is geënt op het identificeren van jezelf met je lichaam. Waarbij we vergeten zijn Wie we in Werkelijkheid zijn en Niets hoeven te doen om Gelukkig te Zijn

In onderstaande column  werk ik deze gedachte verder uit, waarbij ik het hoofdstuk 18 “Het voorbijgaan van de droom” van de cursus als leidraad neem.

Lees verder

Projectie maakt waarneming.

“Projectie maakt waarneming.” (Eciw T.13.V.3-5)

Wij bevinden ons hier op Aarde in een leerweg om te ontdekken wat onvoorwaardelijke Liefde is en om dat doel te bereiken gaan we door een ogenschijnlijk tegendeel van Liefde, namelijk angst en zijn we ‘vergeten’ wie wij zijn.

Deze leerweg is heel vernuftig opgezet en feitelijk kan je het niet verkeerd doen, maar het vraagt wel van je dat je bereid bent om anders naar de wereld te kijken.

en gaan zien dat de beelden die jij buiten jezelf ziet, te maken hebben met een oordeel of zelfveroordeling die in jou leeft en die jij naar ‘buiten’ toe projecteert.

“Projectie maakt waarneming”, (Eciw.T13.V.3-5) en wat we in eerste instantie niet zien is dat dit in feite een optimale kwaliteit is om tot bewustwording te komen, mits je daartoe bereid bent om je ‘gelijk’ op te geven en te gaan luisteren naar je Innerlijke Stem, ofwel de Heilige Geest in ons.

Als je deze weg bewandelt ga je zien dat het van je vraagt dat je uitsluitend illusies opgeeft over een illusoire werkelijkheid en dat al de levenservaringen waar je doorheen gaat, er toe dienen om je Thuis te brengen, in de Liefde verbonden met God.

En daar gaat deze column over.

Lees verder

Dankbaarheid

Dankbaarheid.
Dankbaar zijn is het uitdrukken van gevoelens naar iemand of iets toe, waarin je vanuit je Hart voelt en aangeeft dat je in contact met die ander hebt ervaren dat je leven zich door die ontmoeting verrijkt heeft.
In Een cursus in wonderen wordt dankbaarheid aangemerkt als een kwaliteit die overblijft in het contact met je naasten in je ontwikkelingsweg hier op Aarde, daar je broeders of naasten in deze ontwikkelingsweg een essentiële rol vervullen om je te laten herinneren dat we Eén zijn, verbonden in Goddelijke Liefde met elkaar.
Alles en iedereen is onverbrekelijk met elkaar verbonden in de Goddelijke Schepping en slechts in het onderkennen van de Eenheid, kom je weer in contact met je Goddelijke Oorsprong. De afscheiding van God heeft nooit plaatsgevonden en als uitvloeisel van deze herkenning blijft Dankbaarheid over.
Dankbaarheid is niet iets wat je krijgt, het is een natuurlijke reactie vanuit je Natuurlijke Staat, vanuit je Hart, wat in je opwelt als je een diep doorvoeld contact ervaart met al je naasten en alles wat is.

Lees verder

De illusies van het ego

“De illusies van het ego” (Eciw.T.4.)

Vanuit de visie van Een Cursus in Wonderen gaan we in ons aardse leven door een leerproces, dat bedoeld is om ons in herinnering te brengen dat we louter geestelijke wezens zijn. Wezens van Licht en Liefde, gelijk aan God. Dat is een radicale visie, die je helemaal leeft of helemaal niet. Pas wanneer je het gedachtengoed totaal omarmt, zal je gaan inzien dat je met het opgeven van alle ego-illusies niets verliest en alles wint. Hoewel dat een radicale stap is, vraagt het niet meer van je dan je bewust te worden van je gehechtheid aan alles buiten je waarvan je hoopt gelukkig te worden.

Jezus gebruikt de kruisiging als symbool voor het egoproces. In de cursus zegt Hij daarover “De reis naar het kruis dient de laatste ‘zinloze reis’ te zijn. Blijf er niet bij stilstaan, maar laat die achter je als volbracht. Als jij die kunt aanvaarden als jouw eigen laatste zinloze reis, bij je ook vrij je bij mijn opstanding aan te sluiten. Zolang je dat niet doet is je leven beslist verspild” (Eciw.T.4.3.1-4.52)

Ik vergelijk het egoproces in dit artikel met een vorm van verslaving. Hieronder leg ik uit waarom en wat er van je gevraagd wordt om deze te doorzien en op te geven.

Lees verder