Dit besef dringt zich steeds meer op vanuit een innerlijk Weten dat al ons doen om gelukkig te worden, voortkomt uit een gevoel van ‘tekort’ of angst zolang we geïdentificeerd zijn met onze persoonlijkheid die zich afgescheiden voelt van anderen en alles om zich heen en zich identificeert met zijn lichaam, als zijnde dat ben ik.

Dit is de basale vergissing die we begaan als we opnieuw incarneren op Aarde en geboren worden met een lichaam, voortkomend uit de baarmoeder van je moeder en geboren bij twee ouders, vader en moeder waarmede je in een bloedverwantschap verbonden bent.

Dat je een Wezen van Liefde bent, c.q. Zoon van God en in feite nooit afgescheiden bent van God, ‘vergeten’ we om het incarnatieproces hier op Aarde aan te kunnen gaan. Dit ‘vergeten’ is dus een voorwaarde om hier op Aarde te kunnen functioneren, echter je incarnatieproces is erop gericht om oude misvattingen, oordelen,  vergissingen uit vorige levens opnieuw onder ogen te zien en te leren vergeven. En je weer te herinneren Wie je in Wezen bent.

Wat we in dit proces niet of onvoldoende onder ogen zien is dat het een intentie is van Je Ziel, om dit incarnatie proces opnieuw aan te gaan. De Ziel, zoekt, nog in de geestelijke sfeer verblijvend, de ouders en de aardse omstandigheden uit, die optimaal dienstbaar zijn, om de nog niet opgeloste oude paradigma’s uit vorige levens opnieuw onder ogen te leren zien.

Ons incarnatieproces is er dus op gericht om oude misverstanden, angsten uit vorige levens te gaan vergeven en je te herinneren dat je een Zoon van God bent, en dat de afscheiding van God, dan wel van de Liefde nooit heeft (kunnen) plaatsgevonden.  

Uit dit besef komt mijn bovenstaande ‘conclusie’ dus voort, we hoeven dus niets te doen om Liefde, dan wel Geluk of Innerlijke Vrede te verwerven, behalve dan door alle intenties die voortkomen uit een verlangen om iets te willen verkrijgen ‘buiten je’ , te gaan doorzien, ofwel te vergeven. Dan ben je weer teruggekomen bij je Bron, ofwel Liefde

De Goddelijke Wil en mijn Wil is één.

Dit is zo’n statement vanuit Een cursus in wonderen, die in feite de essentie is van Wie wij Zijn; Zoon van God en aan Hem gelijk.

Tegelijkertijd staat alles waar wij voor staan, zolang we in de Aardse sfeer verblijven in tegenspraak met dit gegeven. In feite voelen we ons afgescheiden van God, voor zover we nog in een God geloven en zijn we geïdentificeerd met ons lichaam en met de materiële wereld waar we ons in bevinden en zijn we bezig om ons geluk in deze wereld te realiseren.

Zoals ik reeds in een van mijn vorige artikelen (“Het vindt in de werkelijkheid niet plaats”www.franskok.nl) beschreef, is al ons zoeken naar vervulling van geluk buiten jezelf, strandt altijd in een desillusie en ‘dwingt’ ons om steeds naar nieuwe wegen te zoeken om dit alsnog te realiseren.

Uiteindelijk moet je onder ogen gaan zien dat deze zoektocht naar geluk ‘buiten je’ in de wereld van de vorm niet haalbaar is en moet je dit opgeven. Dit opgeven lijkt een grote stap, echter het is zoals de cursus aanreikt; een offer wordt er niet van je gevraagd.

Het is een terugkeren naar Wie je in Werkelijkheid bent, namelijk louter Geest, in Eenheid verbonden met God, dan wel met Liefde. Het gaat erom om te doorzien dat de afscheiding van God nooit heeft plaatsgevonden en te gaan zien dat het lichaam in feite van geen betekenis is en slechts dient als leer- en communicatiemiddel zolang we in de aardse sfeer verblijven.

Vergeving is onze enige functie hier.

Zolang wij in de aardse sfeer verblijven, gaan we door een ervaringsweg heen die vanuit onze Ziel is uitgezet om door middel van het ‘vergeten’ dat we een Zoon van God zijn, ons gaan identificeren met ons lichaam c.q. onze persoonlijkheid, we een weg gaan van zelfmisleiding, zelfveroordelingen, schuld en een grote zoektocht doorgaan  naar geluk buiten ons zelf zoeken, waar we hopen gelukkig te worden en steeds weer moeten zien dat dit niet lukt en er steeds opnieuw pogingen gedaan worden om het toch voor elkaar te krijgen.

Dit is een heel hardnekkig proces van vallen en opstaan, crisissen en mislukkingen en de schuld buiten jezelf leggen, je ouders, de wereld, je werk, je partner(s) , je opvoeding. Je slachtoffer voelen en geen uitweg weten. De oplossing zoeken in drank en drugs, scheidingen, agressie, geweld, van werk veranderen, wanhopig worden. In therapie gaan, gewoon ‘niet weten’  hoe verder, er een eind aan willen maken.

Het vindt in de Werkelijkheid niet plaats.

Dit is een conclusie die vergeving ons laat zien, en dit is voor het ego-bewustzijn een onmogelijke conclusie. Hij of zij voelt zich altijd slachtoffer van datgene wat ‘zijn broeder’ hem heeft aangedaan en die is in zijn ogen de dader van zijn leed.

Het vraagt echter van iedereen die zo denkt een totale andere visie of zienswijze om te gaan zien dat het in de Werkelijkheid niet heeft plaatsgevonden en dat is wat Jezus in Een cursus in wonderen ons aanreikt. Het heet niet voor niets een cursus in wonderen, want het vraagt echt een wonder, ofwel een radicale omslag in  je denken. om te gaan zien dat het niet heeft plaatsgevonden. Dit kan je niet vanuit je ego-bewustzijn doen, daarvoor heb je de ‘hulp’ nodig van je Innerlijke Stem, De Heilige Geest. Ik zet ‘hulp’ tussen aanhalingstekens om dat het niet gaat om ‘hulp’ in de traditionele zin, maar dat je bereid moet zijn om  contact te maken met je Ware Zelf, op het niveau van je Hart.

Vanuit deze zienswijze kunnen we gaan zien dat we op twee niveaus functioneren, het ene niveau is verbonden met het ego-denken, waarin we ons identificeren met ons lichaam, ofwel onze ego-identiteit en ons los zien van alles en iedereen en we in een wereld van de vorm functioneren, waarin we ons geluk afhankelijk stellen van de ‘buitenwereld’.  Dit is wat de cursus een onjuiste gerichtheid van denken noemt.

Het andere niveau is onze ‘innerlijke wereld’, ofwel onze Innerlijke Stem, de Heilige Geest, die ons precies vertelt wat je moet doen, hoe je je denken dient te richten en bereid moet zijn te luisteren en vergeving toe te passen. Dit is de juiste gerichtheid van denken

Vergeving is Nu.

Vanuit de ego-persoonlijkheid gezien is vergeving iets wat ‘moeilijk’ ligt, het ligt niet voor de hand dat wat jij denkt dat de ander jou heeft aangedaan, ‘niet heeft plaatsgevonden’. In jou leeft een gevoel van schuld of pijn, boosheid, verdriet om dat wat in jouw ogen jou echt is aangedaan.

Je voelt je afgewezen, die ander is schuldig aan jou pijn en wellicht is het de zoveelste keer dat je het gevoel hebt dat die ander jou dit aandoet. En in het menselijke omgangsproces is dit wat veelvuldig voortkomt. Je wordt steeds door de ander ‘verkeerd begrepen’ of ‘veroordeeld’ of op een ruwe wijze toegesproken. Steeds probeer je het weer ‘goed te maken’, maar steeds opnieuw ‘gaat die ander in de fout’.

Het is in persoonlijke verhoudingen een voortdurend ‘gedoe’ om in harmonie met elkaar te kunnen zijn. Dit is het dagelijks proces wat plaatsvindt tussen wat Een cursus in wonderen, noemt ‘de speciale relatie’. Het ‘speciale’ zit hierin dat je met de ander ‘gaat’, omdat jij denkt  dat hij of zij jou ‘gelukkig’ kan maken. “Want  we houden van elkaar”, is het motto waarop de speciale relatie gebaseerd is.

En we steken er veel energie is om dit te doen lukken, echter steeds weer ontstaan er perikelen tussen elkaar, die weer met de mantel der liefde bedekt worden, maar onderhuids blijft het nawerken in een soort verwijt, dat die ander jou toch iets heeft ‘aangedaan’, of dat je op je hoede bent en blijft om te voorkomen dat het ‘weer gebeurd’. Je past je aan en stemt je gedrag erop af om te voorkomen dat die ander je weer opnieuw verwijt. En zo zitten we in een eindeloze spiraal van aanpassen, ‘uitpraten’, het weer goed maken, etc.

De cursus reikt ons in dit kader een geheel andere visie aan, hierin gaat het er niet om, om de relatie te doen ‘gelukken’, maar wordt er aangegeven dat de speciale relatie een leermiddel is en dat de ander niet zomaar op je pad is gekomen, maar dat je bij elkaar bent gekomen om elkaar als elkaars verlossers te zien. Er is geen toeval. De ander en jij zijn bij elkaar gekomen als optimale kwaliteit om elkaar te dienen in het weerspiegelen van elkaars zelfveroordelingen.

Steeds weer opnieuw, als er sprake is van een verwijt, is er een gelegenheid om vanuit je Innerlijk Zelf, ofwel de Heilige Geest, contact te maken met de innerlijke pijn van een zelfveroordeling die er eraan te grondslag ligt en dat je je ‘afgewezen’ voelt. Het gaat erom te gaan zien dat de ander jouw gevoel van ‘ik mag er niet zijn’ weerspiegelt. De ander fungeert als spiegel om jou te doen herinneren dat jij deze zelfveroordeling aan jezelf hebt gegeven.

Het is zo prachtig geregeld, als je bereid bent om op deze wijze naar het relatie-spel te kijken, je bent niet ‘zomaar’ met die ander, maar die ander is je behulpzaam om jouw zelfveroordelingen op het spoor te komen en te gaan vergeven. Die ander is jouw broeder of zuster die samen met jou onderweg is om oude pijn en zelfveroordelingen te leren vergeven.

Goed en kwaad.

In onze menselijke samenleving is er sprake van goed en kwaad, twee tegenstellingen die in ons ervaringsveld heel elementair zijn. Ik zou het ook slachtoffer en dader kunnen noemen, ook zo’n essentieel onderdeel van ons ervaringsproces hier op Aarde. Het is de wereld van de dualiteit, ik en de ander, angst en liefde. Vanuit de cursus gezien, zijn  deze begrippen op het niveau van wie wij in Wezen zijn niet aan de orde en zijn we op elementair niveau en in Wezen altijd met Liefde verbonden, Zoon van God en aan Hem gelijk.

En toch zijn deze begrippen in ons incarnatieproces heel wezenlijk om ons behulpzaam  te zijn in onze  Ziele- intentie om weer op de Aarde te willen incarneren om nog niet doorziene en geheelde pijn en zelfveroordelingen uit vorige levens onder ogen te willen zien en ze te vergeven.

Zelfveroordeling speelt een essentiële rol in je incarnatieproces en je bewustzijnsontwikkeling.

Zo op het oog lijkt dat niet voor de hand te liggen dat jezelf veroordelen een belangrijke rol speelt in je bewustzijnsontwikkeling en toch is dat het geval. Naast het feit dat ik veelal refereer aan de cursus krijg ik eveneens uit andere bronnen zaken door die overeenkomstig zijn aan de cursus, zo krijg ik ook vanuit een medium Gabriela Gaastra-Levin regelmatig thema’s door die mij erg aanspreken. Al jaren fungeert Gabriela Gaastra-Levin als medium die verbonden is met de geestelijke wereld en daarin contact heeft met Maria Magdalena en Jezus en Maria en Jozef. (https.//mariamagdalenaenjezus.nl /openbaringen-openbaringen-van-maria- magdalenaenjezus).

Macht en Liefde.

Op allerlei manieren wordt in de menselijke wereld macht uitgeoefend. Je zou kunnen zeggen, het is een basaal begrip in de ego-gerelateerde wereld. Feitelijk wordt het ‘normaal’ gevonden, en iedereen doet daar in meer of mindere mate in mee.

In essentie is het begrip macht verbonden met ‘iets willen krijgen’ , iets denken nodig te hebben en daarvoor middelen gebruiken om dit te verwerven. Middelen kunnen subtiele manipulaties zijn, emotionele druk uitoefenen, maar ook met fysieke middelen, geweld, agressie, oorlog, je zelf handhaven, de ander betichten van dat hij / zij schuldig is aan jouw ‘tekort’ of ‘pijn, financieel, emotioneel of dat hij jou iets heeft aangedaan. Je ‘moet’ dat hebben van die ander, anders wordt je ongelukkig.

Als we het op de keeper beschouwen is het bericht macht verbonden met angst, om het nog sterker te zeggen, in essentie is het angst. En het heeft een ‘onderstroom’   van moeten ‘overleven’; als ik dat niet heb of bezit ga ik dood, of wordt ik ‘doodongelukkig’.

Wij vergissen ons.

Over het thema vergissingen heb ik diverse malen geschreven en  toch kwam het weer langs om daar opnieuw naar te kijken en iets over te willen zeggen.

In de cursus is het begrip vergissing een centraal thema; het reikt ons onze basale vergissing aan dat we denken een lichaam te zijn, onafhankelijk en losstaand als individu hier in de aardse wereld om hier je geluk dan wel de liefde te vinden. Het is als ego-persoonlijkheid niet in te denken dat je je vergist, je bent totaal geïdentificeerd met je lichaam, je denken en je persoonlijkheid. Je staat in de overleef stand en bent steeds gaande om op allerlei manieren gelukkig te worden en als je dat niet bent, kijk je om je heen, om te zien wie of wat ervoor zorgt dat je ‘ongelukkig’ bent.

Over het algemeen is de ego-persoonlijkheid er sterk van overtuigd dat de ander, de wereld, je ouders, je omstandigheden ervoor zorgen of gezorgd hebben dat je niet gelukkig bent. Veelal voel je je het slachtoffer van die omstandigheden en zoek je naar mogelijkheden om ‘verhaal’ te halen, je te beklagen of je ‘sterk’ te maken hieruit te klimmen. Geluk ligt dan grotendeels nog in het verwerven van een goede sociale positie, (veel) geld verdienen en iemand ontmoeten die jou liefde geeft.

Gelukkig worden, wordt buiten ons zelf gezocht en daar moet je zelf voor zorgen is het motto van  de ego-persoonlijkheid, daarvoor wordt alles in het werk gesteld om dit te bewerkstelligen en daarin ligt de crux waar het ‘fout’ kan gaan en om dit verder in te kleuren, daar gaat dit artikel over.

Ziek en zeer.

Een centraal issue in ons menselijk bestaan is ziek worden of het voorkomen dat je ziek wordt, feitelijk is dit onze grootste overlevingsstrategie. De angst voor doodgaan is hieraan gekoppeld en altijd zijn we bewust dan wel onbewust bezig om ‘gezond’ te blijven, door  gezond te eten, je lichaam in een goede conditie te houden, erover te praten, adviezen te volgen, regelmatig naar de dokter te gaan bij klachten, etc.

Niet dat daar iets op tegen is, want ons lichaam, dan wel ons fysieke systeem vraagt onderhoud en signalen dat er iets met ons lichaam aan de hand is, vragen ook aandacht en er zijn allerlei middelen voorhanden om daar iets aan te doen.

Praktisch gezien is ons zorgstelsel zoals de overheid dat geregeld heeft, de grootste ‘kostenpost’ van onze nationale begroting. Dit zegt iets over de impact die ziekte, dan wel het voorkomen van ziekte in ons menselijk bestaan heeft.

In Een cursus in wonderen wordt er veel aandacht besteed aan ziekte en genezing, vooral in het Handboek voor Leraren zijn er belangwekkende paragrafen die expliciet dit thema beschrijven, waarin er vooral een relatie gelegd wordt tussen ziekte en een foutieve interpretatie van wat ziekte is en dat dit een ‘omslag in de waarneming’ vraagt, namelijk dat genezing plaatsvindt “recht evenredig aan de mate waarin men inziet dat ziekte geen waarde heeft”. (Eciw.H. 5.II.1.)

Zo, dat is nogal een pittige uitspraak van de cursus, vooral in het licht van dat men ‘doodziek’ kan zijn, lijkt het tegen deze achtergrond nogal eufemistisch om dit tegen zo iemand te zeggen,zo in de trant van,  “stel je niet aan, je bent niet ziek”. Maar de cursus bedoelt echter geheel iets anders en daar gaat dit artikel over.

De twee niveaus.

In onze leerweg hier op Aarde hebben we steeds de keuze tussen twee niveau. Het ene niveau komt voort vanuit het idee dat we leven vanuit de ego-persoonlijkheid die zich nog sterk identificeert met het lichaam en vanuit de ogen en oren en alle zintuigen van het lichaam een wereld ziet van schuld, rampspoed en vol van verlangens, om te midden hiervan allerlei pogingen in ‘t werk te stellen om ‘gelukkig’ te worden. Steeds ziet de ego-persoonlijkheid dat deze pogingen falen doch ziet niet in dat hij een ‘vergissing’ begaat, maar projecteert dit falen op de wereld, op anderen die hieraan in zijn ogen, schuldig zijn.

De cursus noemt deze handelswijze een onjuiste gerichtheid van het denken.

Het andere niveau vraagt dat men bereid moet zijn om te gaan luisteren naar je innerlijke Stem, de Heilige Geest, in ons die ons aanreikt hoe wij op een andere manier naar onze zogenaamde ‘fouten’ kunnen kijken en deze te gaan ‘doorzien’ ofwel te vergeven. Dan keren we weer terug naar onze innerlijke Vrede en Geluk.

De cursus noemt deze handelswijze: een juiste gerichtheid van het denken.

In het licht hiervan is ziekte onderdeel van ons leerproces en zien we dat genezing samenhangt met de wijze waarop wij de wereld waarnemen.