Liefde kan niet onderwezen worden.

Liefde kan niet onderwezen worden.

Onlangs werd ik geïnspireerd om over de Liefde te willen schrijven. Zo van, wat is Liefde en dan ‘hoor’ ik steeds dat is niet te beschrijven. Wel in abstracte termen, zo van “Alles wat Is” of God is Liefde, of Stilte, Innerlijke Vreugde of Liefde is Eeuwig, Innerlijke Vrede.

Maar hoe kun je dan over Liefde schrijven, kun je Liefde ‘zien’ of ‘voelen’?  Feitelijk wel, maar dan voelt het van ‘binnenuit’ in contact bent met je naaste of in de natuur, maar zelfs dan is het een min of meer abstract gevoel. Liefde kan je ‘raken’, je kunt in contact met je geliefde, maar ook met een toevallige passant ‘geraakt’ worden door een gevoel van Liefde.

Dit gebeurt vooral als je er niet op uit bent om Liefde te willen, het ‘gebeurt aan je, ‘ zomaar’ komt er een gevoel van innerlijke blijdschap of een Gevoel van Stilte, een innerlijke Glimlach, bijvoorbeeld in contact met een klein kind, wat nog zo open is en je zonder bedoeling ‘aankijkt’. In wezen is er altijd een ‘soort’ innerlijke gesteldheid van Vrede, dat zich zacht aandient, zonder opsmuk of aandringen.

Zolang we in de aardse sfeer verblijven, hebben we te maken met het tegendeel van Liefde, ofwel angst als centrale noemer en toch zijn we tegelijkertijd in contact met Liefde.

Hieronder wil ik een aantal items benoemen die in samenhang met Liefde te begrijpen zijn.

Lees verder

Schuld en schuldeloos

Schuld en schuldeloos.

In feite is schuld de basis-emotie in onze menselijke samenleving. Het hangt als een dikke emotionele wolk om ons heen. Dagelijks worden we er door de media mee overspoeld , en ook in ons ego-denken, ‘voelen’ we dat er van alles mis is en zijn we steeds bezig met wie ons wat heeft aangedaan.

Alles is doordrenkt van schuld, de cursus zegt daarover dat het idee van de afscheiding is ontstaan vanuit schuld. Op de een of andere manier zijn we steeds bezig om ons te willen ontdoen van schuld of te voorkomen dat we schuldig zijn.

In de menselijke wereld is er een geheel stelsel van wetten en regels en een juridisch orgaan opgesteld, dat mensen schuldig kan verklaren of vrijspreken van schuld. Het is zo inherent aan ons menselijk bestaan dat we het moeilijk kunnen bevatten wat vergeving ons voorhoudt, namelijk: “wat jij dacht dat je broeder jou heeft aangedaan, niet heeft plaatsgevonden” (Eciw.W.404.1.).

Waar het in essentie over gaat is dat er geen afscheiding heeft plaatsgevonden, we zijn nooit afgescheiden (geweest) van God, ofwel van de Liefde. We identificeren ons met een valse identiteit, een lichaam, c.q. een persoonlijkheid, die te midden leeft met andere persoonlijkheden, die elk geïsoleerd leven vanuit hun eigen emotionele overtuigingen, in een illusoire wereld van dromen.

In dit artikel wil ik gaan aanreiken wat de verborgen leerkwaliteit is van het begrip schuld. In feite brengt schuld je via een omweg thuis bij schuldeloosheid. Ik verwijs hierbij naar hoofdstuk 13 van de cursus “De Schuldeloze Wereld” (Eciw.T.13.)

Lees verder

Omhels al het menselijke

Uitgelicht

Inleiding

Het op Aarde zijn is een ervaringsweg. Een door ons zelf gekozen ervaringsweg waarin we door die ervaringen heen gaan die optimaal zijn om tot bewustwording te komen. Er is geen goed of kwaad, uitsluitend een ervaring die ons iets wil zeggen over hoe en wat we denken en de emoties die eraan verbonden zijn en die een keuze met zich meebrengt. Kies ik ervoor om hierop te reageren vanuit angst of liefde. En beide zijn ‘goed’, want kies je voor angst, dan verleng je het menselijk lijden en dat is weer een oproep om tot inzicht te komen. Kies je voor liefde dan kom je terug tot innerlijke vrede, maar zolang je met het menselijke lichaam verbonden bent houdt het menselijke proces niet op en je belanceert steeds in het middelpunt van deze keuze tussen liefde en angst. Dat is de vrijheid waar we ons in bevinden. In deze Goddelijke vrijheid verblijven we om te kunnen kiezen tussen liefde en angst en het gaat erom daar geen oordeel over te hebben. Levend vanuit het Christusbewustzijn bevind je je daar in het middelpunt van die keuze, zonder oordeel en in vrijheid. Oftewel Ik Ben.

Hieronder wil ik een aantal aspecten gaan beschrijven van deze aardse ervaringsweg die zich over vele jaren en ‘levens’ kan afspelen en wat hierin ‘te doen’.

Lees verder

Het Goddelijk spel van verlangen.

Het Goddelijk Spel van verlangen.

De basis voor het ontstaan van de Schepping is verlangen. God in Zijn Oorsprong verlangde Zichzelf te leren kennen. God, dan wel Liefde heeft geen tegendeel en is Alles wat er Is. Als Alles Liefde is, weet je niet wat dat is, daardoor heeft God als ogenschijnlijk tegendeel, angst, ofwel dat Wat Hij niet Is, geschapen.

Hieruit is de Schepping voortgevloeid in al zijn facetten en vormen, waarin het mannelijke en het vrouwelijke de meest primaire tegendelen zijn. God is zowel mannelijk als vrouwelijk, doch na het ontstaan van de Schepping ontstond in de vorm het mannelijke en het vrouwelijke als afgescheiden entiteiten.

In dit artikel wil ik het aspect van verlangen centraal stellen omdat dit het leidend beginsel is van alles wat Is, alles komt voort uit verlangen. Wij zijn deel van deze schepping en tevens zijn wij zelf Scheppers. Dit verlangen van God, dan wel van ons, om Zichzelf als Liefde te kennen en te herkennen, is het fundamentele proces waar iedereen en alles doorheen gaat en mee verbonden is.

Lees verder

Geef alles op en behoud tegelijk alles

Geef alles op en behoud tegelijkertijd alles.

Het lijkt een paradox, als je alles opgeeft, je alles behoudt en toch is dat in de Werkelijkheid waar. Dat wat je in Wezen bent kan niets verliezen en niets winnen. Dit zijn voor onze menselijke wereld onwerkelijke gedachtes en voelt als onwaar aan.

In deze wereld is er steeds sprake van iets moeten bezitten om gelukkig te worden en als je iets verliest, dan komt er angst omhoog van tekort en menselijk falen.

De Cursus roept ons op om ‘niets buiten onszelf te zoeken en het lijkt erop dat deze oproep een offer met zich meebrengt. Maar is dat ook zo ? Geven we werkelijk iets op wanneer we ‘alles’ opgeven ?

Lees verder

De metaforische betekenis van de kruisiging en de opstanding.

De metaforische betekenis van de kruisiging en de opstanding.

Jezus is aan het kruis gestorven en na drie dagen weer opgestaan uit het graf, dat is in een korte zin een gebeurtenis die een gigantische impact heeft gehad op de gehele Schepping.

Zo een tweeduizend jaar later is er uit deze gebeurtenis een wereldreligie ontstaan, die de kruisiging  van Jezus ziet dat Hij voor onze zonden is gestorven om ons van onze zonden te verlossen. Nog steeds wordt dit geloof op grote schaal beleden en zien we overal Jezus aan het kruis als symbool van dit geloof.

Deze misinterpretatie van de kruisiging wordt door Jezus in de cursus belicht. Wat Hij met de kruisiging heeft (willen) onderwijzen is dat Hij Zichzelf niet als lichaam ziet. Hij was zich volkomen  bewust van Wie Hij in de Werkelijkheid was. Zoon van God, louter Liefde. En dat wij dat allemaal zijn, geen lichaam, maar louter Geest. Zolang wij ons nog met ons lichaam identificeren, ‘kruisigen’ wij onszelf, ofwel verkeren we in het lijden.

Hij noemt de kruisiging een “extreem voorbeeld, meer niet” “een leermiddel dat verkeerd kan worden begrepen en dat is ze ook, echter dat komt alleen, doordat wie angstig is, geneigd is angstig waar te nemen” (Eciw.T.6.1.2.4.).

Lees verder

Vanaf Geboorte tot aan de Dood.

Vanaf Geboorte tot aan de Dood.

Vanuit de essentie gezien, worden we noch geboren en gaan we niet dood. Dit is wat in Een cursus in wonderen bedoeld wordt met “ Is reïncarnatie het geval” (Eciw.H.24.) Daarin stelt de cursus dat reïncarnatie in uiteindelijke zin onmogelijk is want dan zou er een verleden en een toekomst zijn en zou een lichaam betekenis hebben.

In de Werkelijkheid zijn we eeuwige geestelijke wezens, Zoon van God en altijd verbonden in Liefde met Hem en heeft afscheiding nooit plaatsgevonden en kan niet plaatsvinden.

En toch bestaat het Universum met al zijn sterren en planeten, waaronder de Aarde miljoenen jaren en leven er nu zo’n 7 miljard mensen op deze planeet in allerlei ervaringsprocessen.

Hoe moeten we deze ogenschijnlijke tegenstelling bezien en wat is de diepere bedoeling van geboren te worden op Aarde en welke ervaringsweg gaan we hierin door?

Lees verder

De basale vergissing

De basale vergissing.

Als we incarneren op Aarde zijn we nog verbonden met het gevoel van Eenheid. Een pasgeboren baby heeft, zolang de fontanel niet is aangegroeid nog een Open Blik, waar je in verwondering door geraakt kan worden.

Zo, na 1 á 1/1/2 jaar is de fontanel aangegroeid en start het ego-bewustzijn zijn werking, het begint zich dan te identificeren met een individu te zijn, met een eigen wil. Een bekend gezegde is over een kind van die leeftijd “Ik ben twee en ik zeg nee”. Kinderen in de fase tussen 2 en 4 jaar kunnen heel uitgesproken zijn in het uitoefenen van hun wil, halsstarrig en obstinaat en even daarna weer heel enthousiast, maar ook dit kan weer  ‘over the top’ zijn.  In deze fase van onze persoonlijkheidsontwikkeling, die ook wel de prepuberteit wordt genoemd, begint er een proces waarin het kind zich van ongedifferentieerd uitten naar een ‘aangepast’ gedrag leert ontwikkelen.

Wat er in feite plaatsvindt is dat dit het begin is van de zogenaamde Afscheiding, we nemen afscheid van het besef van Eenheid en zijn aan onze reis op Aarde begonnen, waarvan we niet weten hoe dit zich verder ontwikkeld. We zijn ons er ook niet van bewust dat we afscheid nemen van dit Eenheidsbesef, we zijn het innerlijk contact met onze Goddelijke Bron van Liefde vergeten en transponeren deze op onze aardse verwekkers, je moeder en vader.

Deze projectie, dat je lijkt afhankelijk te zijn van de liefde van je ouders is feitelijk het begin van de afscheiding en je identificatie met je lichaam en je ego persoonlijkheid. Je bent een afgescheiden individu en voelt je afhankelijk van de liefde buiten je en vindt dit ‘normaal’, zo gedraagt iedereen zich en doet zijn of haar best.

Voor ons incarnatieproces is dit een optimale situatie, want er vinden precies die omstandigheden plaats in relatie met je ouders, je gezin en de wereld waarin je leeft,  zo dat die emotionele zaken ‘geraakt’ kunnen worden die de innerlijke zelfveroordeling doet reactiveren, welke je mee hebt genomen uit vorige levens en een leidend beginsel vormt voor jouw incarnatieproces. 

Lees verder

Overgave en Vertrouwen

Uitgelicht

Overgave en vertrouwen.

Veelal willen we vanuit onze persoonlijkheid weten hoe het zal gaan in ons leven, we willen zekerheid over onze gezondheid, inkomen, huisvesting etc., Tegelijkertijd zien we dat allerlei plannen, veronderstellingen over hoe het zal gaan, anders uitpakken of totaal anders lopen in ons leven..

We worden ziek of verliezen ons werk, gaan scheiden, verliezen dierbaren door het overlijden, al met al is het leven niet te plannen en moet je zijn met de onzekerheid van het aardse bestaan.

Dit is voor onze persoonlijkheid ‘niet te doen’ en deze zoekt naarstig naar ‘oplossingen’ en ziet zichzelf als slachtoffer van de omstandigheden, die veelal in het verleden gezocht worden.

Bijvoorbeeld van je ouders, de afwijzing in je jeugd, het gevoel van er ‘niet mogen zijn’, enfin allerlei oude pijnlijke overtuigingen die de persoonlijkheid door middel van ervaringen, zijn ‘gelijk ‘ lijken te geven, van zie je wel, ik ben het slachtoffer van mijn ‘verleden’. Er wordt en werd niet van mij gehouden.

Uiteindelijk als je vanuit het ego bewustzijn in het leven (blijft) staan, is het aardse bestaan een leven van ‘vallen en opstaan’ en voorkomen dat je ‘dood’ gaat.

In deze column wil ik twee elementaire begrippen tegen het licht houden, namelijk overgave en vertrouwen, die een ander zienswijze aanreiken op ons aards bestaan.

Lees verder

Schuld en (zelf) veroordeling

Schuld en ( zelf )veroordeling.

In onze levensweg hier op Aarde komen we onherroepelijk in aanraking met schuldgevoelens, je hebt iets gedaan en je voelt je er schuldig over. Of iemand anders heeft jou wat aangedaan is daaraan schuldig.

Hoe dan ook is dit een thema, waar we in onze ervaringsweg op Aarde mee te maken hebben en die een onderliggend item aanraakt van zelfveroordeling of een oordeel op een ander.

In Een cursus in wonderen wordt gesteld dat er geen schuld bestaat, dat is de essentie van wat vergeving is, er wordt jou, noch iemand anders iets aangedaan, want op het niveau van wie wij werkelijk zijn, kan je niet gekwetst, noch iets aangedaan worden. De cursus is daar heel uitgesproken over en zegt daarin nadrukkelijk “Het heeft niet plaatsgevonden” (Eciw W.404.1.).

Voor de persoonlijkheid is dat een niet verteren zaak en kan zich daar niet in vinden, want die identificeert zich met zijn lichaam en zijn innerlijke overtuigingen en oordelen en  vindt het idee dat het niet heeft plaatsgevonden irreëel en niet ‘van deze wereld’. En zal al zijn overtuigingen aanwenden om zijn gelijk te halen of om zijn gevoelens van schuld af te willen wentelen op een ander.

Hoe kun je dan kijken naar het thema schuld en daarin Liefde zien en gaan zien dat jou iets wordt aangereikt om  een oude (kind) pijn te kunnen helen. Lees verder