De basale vergissing

De basale vergissing.

Als we incarneren op Aarde zijn we nog verbonden met het gevoel van Eenheid. Een pasgeboren baby heeft, zolang de fontanel niet is aangegroeid nog een Open Blik, waar je in verwondering door geraakt kan worden.

Zo, na 1 á 1/1/2 jaar is de fontanel aangegroeid en start het ego-bewustzijn zijn werking, het begint zich dan te identificeren met een individu te zijn, met een eigen wil. Een bekend gezegde is over een kind van die leeftijd “Ik ben twee en ik zeg nee”. Kinderen in de fase tussen 2 en 4 jaar kunnen heel uitgesproken zijn in het uitoefenen van hun wil, halsstarrig en obstinaat en even daarna weer heel enthousiast, maar ook dit kan weer  ‘over the top’ zijn.  In deze fase van onze persoonlijkheidsontwikkeling, die ook wel de prepuberteit wordt genoemd, begint er een proces waarin het kind zich van ongedifferentieerd uitten naar een ‘aangepast’ gedrag leert ontwikkelen.

Wat er in feite plaatsvindt is dat dit het begin is van de zogenaamde Afscheiding, we nemen afscheid van het besef van Eenheid en zijn aan onze reis op Aarde begonnen, waarvan we niet weten hoe dit zich verder ontwikkeld. We zijn ons er ook niet van bewust dat we afscheid nemen van dit Eenheidsbesef, we zijn het innerlijk contact met onze Goddelijke Bron van Liefde vergeten en transponeren deze op onze aardse verwekkers, je moeder en vader.

Deze projectie, dat je lijkt afhankelijk te zijn van de liefde van je ouders is feitelijk het begin van de afscheiding en je identificatie met je lichaam en je ego persoonlijkheid. Je bent een afgescheiden individu en voelt je afhankelijk van de liefde buiten je en vindt dit ‘normaal’, zo gedraagt iedereen zich en doet zijn of haar best.

Voor ons incarnatieproces is dit een optimale situatie, want er vinden precies die omstandigheden plaats in relatie met je ouders, je gezin en de wereld waarin je leeft,  zo dat die emotionele zaken ‘geraakt’ kunnen worden die de innerlijke zelfveroordeling doet reactiveren, welke je mee hebt genomen uit vorige levens en een leidend beginsel vormt voor jouw incarnatieproces. 

“Ik ben niet een lichaam, ik ben vrij” (Eciw Wd.I.201).

Onze identificatie met het lichaam en het daaraan gekoppelde ego-bewustzijn maakt dat wij ons afgescheiden voelen van onze Goddelijke Bron. Bovengenoemde werkboekles gaat verder met  “Want ik blijf altijd wie ik ben, Zo schiep God mij.”( Eciw.W.dI .201.). 

Dit is dus de basale vergissing waar we ons in bevinden, denken een lichaam te zijn, echter dit misverstand kunnen we opheffen door de hulp van onze innerlijke Gids, Onze Ware Zelf, De Heilige Geest, als we bereid zijn naar Hem te luisteren.

Feitelijk is er nooit sprake ( geweest) van een afscheiding van onze Goddelijke Bron, het is onze eigen interpretatie die ons dit doet geloven, het gaat erom de juiste functie van ons lichaam te leren zien, namelijk een leer- en communicatie middel om optimaal te kunnen gebruiken in de leerweg die we hier gaan om ons weer te herinneren Wie we in Wezen Zijn; Zoon van God.

Zolang we de ogen van ons lichaam geloven en de projectie van de waarneming, die daar het gevolg van is, vertoeven we in de wereld van aanval en verdediging, en hechten we geloof aan onze onjuiste gerichtheid van onze gedachtes en hieraan verbonden emoties.

Het lichaam kan dienen om als aanval – en verdedigingswapen  te fungeren of je ziet met behulp van je innerlijke Leiding dat er les wordt aangeboden om Liefde te zien in plaats van angstwekkende beelden. Zolang we hier op Aarde vertoeven hebben we steeds deze keuze om te kiezen voor Liefde of angst en we zijn daar vrij in, want uitsluitend vanuit Vrijheid ga je zien dat je altijd al Vrij en in Waarheid verbonden bent.

“Ik  kan kiezen alle gedachten die pijn doen te veranderen” (Eciw.dII.284).

Wat we ons onvoldoende realiseren is dat we steeds opnieuw kunnen kiezen om in plaats van pijn en angst, voor Waarheid en innerlijke Vrede te kiezen. Als we lijden hebben we ons geïdentificeerd met ons lichaam en de gedachten die pijn doen serieus genomen in plaats van te zien dat ze een oproep vormen  om te zien dat we ons vergissen en Vergeving kunnen toepassen, zodat we ons weer kunnen herinneren dat onze ware Identiteit louter Geest en Liefde is.

We zijn nooit afgescheiden geweest en dood bestaat niet, pijn en het lijden vanuit oordelen voortkomend, vormen een inspiratie om steeds opnieuw vergeving toe te passen en dan ga je zien dat je Vrij bent, een autonoom Wezen van Liefde, in eenheid verbonden met alles wat Is in het Hier en Nu.

De perfectie van het imperfecte.

Vanuit ons ego bewustzijn is het niet te bevatten dat we een keuze maken om op Aarde te incarneren om daar een ervaringsweg door te gaan, waarin we ons ogenschijnlijk losmaken van de Eenheid en een wereld ingaan van lijden, goed en kwaad en allerlei ‘gedoe’ om de liefde buiten je te zoeken, wat uiteindelijk niet blijkt te werken en toch doe je dit.

Als we echter gaan Zien vanuit ons Hogere Zelf gaan we ontdekken, dat deze weg optimaal is voor ons bewustwordingsproces. De ‘omweg door de angst’  is perfect  als leerweg om al die facetten in je leven tegen te komen, waar je nog een oordeel op hebt, en deze zijn altijd geënt op een innerlijke zelfveroordeling.

Je hebt een tegendeel nodig om te ontdekken wat Liefde is en daarin fungeert angst en deze aardse wereld met al zijn tegendelen van goed en kwaad.

Van hieruit is het duidelijk waarom je niet kunt oordelen want je weet niet wat de diepere beweegredenen zijn, van wat er in jouw leven en in een andermans leven, of in de wereld afspeelt.

Wij gaan in Eenheid verbonden door een diep transformatieproces vanuit angst naar Liefde en hoe deze weg gaat weten we niet, daarin wordt gevraagd  om deze in overgave en vertrouwen te gaan, en alle vergissingen in je leven over te geven aan de Heilige Geest.

Hiervan uit leer je uiteindelijk zien dat deze in de Werkelijkheid niet hebben plaatsgevonden en uitsluitend bedoeld waren tot het verkrijgen van Inzicht en Visie in de Waarheid die we Zijn.

Overgave en Vertrouwen

Uitgelicht

Overgave en vertrouwen.

Veelal willen we vanuit onze persoonlijkheid weten hoe het zal gaan in ons leven, we willen zekerheid over onze gezondheid, inkomen, huisvesting etc., Tegelijkertijd zien we dat allerlei plannen, veronderstellingen over hoe het zal gaan, anders uitpakken of totaal anders lopen in ons leven..

We worden ziek of verliezen ons werk, gaan scheiden, verliezen dierbaren door het overlijden, al met al is het leven niet te plannen en moet je zijn met de onzekerheid van het aardse bestaan.

Dit is voor onze persoonlijkheid ‘niet te doen’ en deze zoekt naarstig naar ‘oplossingen’ en ziet zichzelf als slachtoffer van de omstandigheden, die veelal in het verleden gezocht worden.

Bijvoorbeeld van je ouders, de afwijzing in je jeugd, het gevoel van er ‘niet mogen zijn’, enfin allerlei oude pijnlijke overtuigingen die de persoonlijkheid door middel van ervaringen, zijn ‘gelijk ‘ lijken te geven, van zie je wel, ik ben het slachtoffer van mijn ‘verleden’. Er wordt en werd niet van mij gehouden.

Uiteindelijk als je vanuit het ego bewustzijn in het leven (blijft) staan, is het aardse bestaan een leven van ‘vallen en opstaan’ en voorkomen dat je ‘dood’ gaat.

In deze column wil ik twee elementaire begrippen tegen het licht houden, namelijk overgave en vertrouwen, die een ander zienswijze aanreiken op ons aards bestaan.

Overgave en vertrouwen.

Zoals hierboven wordt geschetst is het aardse bestaan veelal gebaseerd op onzekerheid, waarvan de grootste onzekerheid is of er wel van je gehouden wordt.

In het verlengde hiervan speelt de innerlijke zelfveroordeling een grote rol, zoals ‘ik mag er niet zijn’ of ‘ik ben niet waardevol’;  deze zelfveroordelingen brengen een proces teweeg waarin je je leven ziet als een proces om deze zelfveroordeling te boven te komen, door overcompensaties of ‘je best te doen’ de wereld voor je te winnen of te overwinnen.

Al met al overlevingsstrategieën die uiteindelijk niet werken of ten dele werken, terwijl er toch altijd een soort verdrongen innerlijke onzekerheid blijft bestaan.

In het egoproces spelen eveneens begrippen als vertrouwen en overgave een rol, maar dan werkt dit vanuit het ego bewustzijn als in de toekomst gerichte fenomenen in de sfeer van ‘het komt wel goed’, of ‘je moet vertrouwen hebben’ als een soort tegenhanger voor je innerlijke onzekerheid.

Gods Wil en de ego wil.

In de laatste hoofdstukken van Een cursus in wonderen ( hoofdstuk 30 en 31), wordt de visie die Jezus ons aanreikt in de cursus, beëindigd in een soort slot apotheose, waarin er een radicaal andere ziens- en handels wijze wordt aangereikt, dan het leven vanuit het ego bestaan.

In het hoofdstuk 30 reikt Jezus in de eerste pagina’s  aan om te onderkennen dat je nog aan het begin van je leerproces staat  Daarin zegt Hij “ De snelheid waarmee dit kan worden bereikt hangt maar van een ding af: jouw bereidwilligheid om elke stap te oefenen. Elk helpt een beetje, telkens wanneer te daartoe een poging onderneemt. En tezamen zullen deze stappen jou uit dromen van oordelen naar dromen van vergeving leiden, en weg uit pijn en angst” (Eciw.T. 30.1. 3-5).

Leefregels voor beslissingen (Eciw.T.30.1.)

Wat aangereikt wordt is dat er leefregels voor beslissingen, worden gegeven om elke dag, elk moment , op een totaal andere wijze in het leven te gaan staan. Waar deze leefregels voor staan is dat ze aangeven of je bereid bent om  op een radicaal andere wijze in het leven te gaan staan, namelijk niet meer vanuit de ego wil, maar je te laten leiden door Gods Wil, ofwel de Heilige Geest.

Hierin staat centraal dat Gods Wil en jouw Wil hetzelfde zijn. Deze zienswijze druist radicaal in tegen het idee van de ego persoonlijkheid, die vindt het een dwaas idee en ziet het alsof hij het niet meer zelf voor het zeggen heeft.

De eerste leefregel die aangereikt wordt is om bij het ontwaken, na te denken over het soort dag dat je wenst  en zegt “Vandaag zal ik uit mezelf geen beslissingen nemen” (Eciw.T.30.2.).  Het belangrijke criterium waarover je geen beslissingen moet nemen is dat je je voorneemt om geen oordeel uit te spreken over welke situatie dan ook en dat je besluit om een gelukkige dag te hebben.

Leven vanuit Overgave en Vertrouwen.

Waar het omgaat is dat je inziet dat jij het niet vanuit de ego persoonlijkheid besluit om een gelukkige dag te hebben, maar dat je je overgeeft aan jouw Innerlijke Stem van de Heilige Geest en ziet dat dit Jouw Eigen Stem is.  Je neemt je voor om je echt te  laten leiden door deze Stem en elk moment dat je weer geconfronteerd wordt door een emotie van ongenoegen of een oordeel, besluit je opnieuw te gaan luisteren naar deze Innerlijke Stem.

Hiermede wordt echt bedoelt om te leven vanuit Overgave en Vertrouwen, het is geen kwestie van een keertje je dit voor te nemen te doen, maar te gaan zien dat dit de basis is van je Leven in Overgave en Vertrouwen. Als je zo leeft, ben je elk moment verbonden met je Hart en leef vanuit je innerlijke Stilte van Geluk en Vrede.

Het lijkt een paradox om te besluiten geen beslissingen te nemen, echter wat aangereikt wordt is de geringe bereidheid om te oefenen om steeds in verbinding met Jouw Ware Zelf, jouw Goddelijke Stem te leven en te gaan zien dat het leven zich dagelijks ontvouwd zoals jouw incarnatie in dit leven bedoelt is.

In mijn jarenlange praktijk als astroloog wordt ik eveneens bevestigd in deze gedachte, steeds zie ik dat er een parallelliteit is tussen hoe mijn leven zich ontvouwd en de planetaire constellatie van dit moment.

In Een cursus in wonderen wordt ik altijd weer ondersteunt in deze gedachte door het prachtige werkboek les 42 “God is mijn Kracht. Visie is Zijn geschenk”(Eciw.W.42.65) en daarmede wil ik deze column afronden;

“God is inderdaad jouw kracht en wat Hij geeft is waarlijk gegeven. Dit betekent dat jij op elk moment en op elke plek ontvangen kunt, waar en in welke omstandigheden jij je ook bevindt. Jouw reis door tijd en ruimte is niet willekeurig. Je kunt niet anders dan op het juiste moment op de juiste plaats zijn. Zo werkt de kracht van God. Zo zijn Zijn gaven. “(Eciw.W.42.2.1-6). 

Schuld en (zelf) veroordeling

Schuld en ( zelf )veroordeling.

In onze levensweg hier op Aarde komen we onherroepelijk in aanraking met schuldgevoelens, je hebt iets gedaan en je voelt je er schuldig over. Of iemand anders heeft jou wat aangedaan is daaraan schuldig.

Hoe dan ook is dit een thema, waar we in onze ervaringsweg op Aarde mee te maken hebben en die een onderliggend item aanraakt van zelfveroordeling of een oordeel op een ander.

In Een cursus in wonderen wordt gesteld dat er geen schuld bestaat, dat is de essentie van wat vergeving is, er wordt jou, noch iemand anders iets aangedaan, want op het niveau van wie wij werkelijk zijn, kan je niet gekwetst, noch iets aangedaan worden. De cursus is daar heel uitgesproken over en zegt daarin nadrukkelijk “Het heeft niet plaatsgevonden” (Eciw W.404.1.).

Voor de persoonlijkheid is dat een niet verteren zaak en kan zich daar niet in vinden, want die identificeert zich met zijn lichaam en zijn innerlijke overtuigingen en oordelen en  vindt het idee dat het niet heeft plaatsgevonden irreëel en niet ‘van deze wereld’. En zal al zijn overtuigingen aanwenden om zijn gelijk te halen of om zijn gevoelens van schuld af te willen wentelen op een ander.

Hoe kun je dan kijken naar het thema schuld en daarin Liefde zien en gaan zien dat jou iets wordt aangereikt om  een oude (kind) pijn te kunnen helen.

Lees verder

Liefde en macht.

Liefde en macht.

Indien er sprake is van macht, kan er geen sprake zijn van Liefde. Macht uitoefenen is altijd gebaseerd op een onderliggende angst. In de ego-gerelateerde wereld is macht een onmiskenbaar element en is gebaseerd op het idee dat je iets moet hebben, moet veroveren, moet verkrijgen van anderen, van de wereld om gelukkig te worden. Macht en afhankelijkheid vallen samen. Om je macht te behouden verdedig je deze en is er altijd sprake van een machtige en diegene die daarvan afhankelijk denken te zijn. Slachtoffer- en daderpatronen hangen hiermede samen.

Is het mogelijk om in de wereld te leven vanuit een belangeloze liefde en daarin geluk te ervaren en in materiële voorspoed te leven ?  Of is het omgaan met macht en liefde juist een mooi transformatie proces  om in hierin te geraken.  Met andere woorden, de opmaat tot liefde is om je bewust te worden van de mate waarin je denkt macht nodig te hebben om gelukkig te worden.

Lees verder

Op weg naar onvoorwaardelijke Liefde

Op weg naar onvoorwaardelijke Liefde.

Onze weg hier op Aarde is erop gericht om weer in contact te komen met de onvoorwaardelijke Liefde in onszelf. Feitelijk zijn we daar altijd mee in verbinding, maar door onze incarnatie in de aardse sfeer, verbonden met een lichaam, zijn we het contact met de Liefde in ons kwijt geraakt. Het is niet weg of verloren, maar onze zoektocht hier op Aarde is om door middel van de tegenstelling van goed en kwaad, ofwel de omweg door de angst,  in een schiftingsproces te geraken, waarin we alle vooroordelen en zelfveroordeling leren vergeven om zodoende het contact met de innerlijke Liefde te herinneren.

In onderstaand artikel wil ik deze gedachte verder uitwerken.

Lees verder

Ik hoef niets te doen

“Ik hoeft niets te doen” (Eciw.T.H.18.VII. ).

Deze uitspraak uit de cursus dat we niets hoeven te doen om gelukkig te zijn, staat dwars op het geloof in de ego-wereld, waar feitelijk alles te maken heeft met geloof in ‘doen’ om gelukkig te worden.

Om dit te verwerven moet je je ‘droom najagen’, iets verwezenlijken wat in de toekomst ligt of dat er hang is naar het verleden. Geluk is iets wat je verkrijgt als je iets materieels verworven hebt, geld, seks, een partner, roem. Of je denkt dat ooit verloren te hebben

in ieder geval is geluk, iets wat je nu niet bezit, of slechts ‘tijdelijk’ en dan veelal in de vorm van een euforie, en de gedachte dat je er niets voor hoeft te doen is voor de ‘domme’ , Je moet wel ‘werken voor de kost’ en voor ‘niets komt de zon op’, zijn gevleugelde uitdrukkingen uit het ego-bestaan.

Je zou kunnen zeggen dat een visie van Een cursus in wonderen diametraal staat ten opzichte van wat het leven op Aarde ons laat zien als je vanuit het ego/bewustzijn in het leven staat.

Hoe kun je dan de visie van Een cursus in wonderen leven en tegelijkertijd hier als mens op deze Aarde leven en beseffen dat je niets hoeft te doen om gelukkig te zijn. Sterker nog, al het ´doen´ om gelukkig te worden, staat het Gelukkig Zijn in de weg.

Al deze strevingen om het geluk te verwerven is geënt op het identificeren van jezelf met je lichaam. Waarbij we vergeten zijn Wie we in Werkelijkheid zijn en Niets hoeven te doen om Gelukkig te Zijn

In onderstaande column  werk ik deze gedachte verder uit, waarbij ik het hoofdstuk 18 “Het voorbijgaan van de droom” van de cursus als leidraad neem.

Lees verder

Projectie maakt waarneming.

“Projectie maakt waarneming.” (Eciw T.13.V.3-5)

Wij bevinden ons hier op Aarde in een leerweg om te ontdekken wat onvoorwaardelijke Liefde is en om dat doel te bereiken gaan we door een ogenschijnlijk tegendeel van Liefde, namelijk angst en zijn we ‘vergeten’ wie wij zijn.

Deze leerweg is heel vernuftig opgezet en feitelijk kan je het niet verkeerd doen, maar het vraagt wel van je dat je bereid bent om anders naar de wereld te kijken.

en gaan zien dat de beelden die jij buiten jezelf ziet, te maken hebben met een oordeel of zelfveroordeling die in jou leeft en die jij naar ‘buiten’ toe projecteert.

“Projectie maakt waarneming”, (Eciw.T13.V.3-5) en wat we in eerste instantie niet zien is dat dit in feite een optimale kwaliteit is om tot bewustwording te komen, mits je daartoe bereid bent om je ‘gelijk’ op te geven en te gaan luisteren naar je Innerlijke Stem, ofwel de Heilige Geest in ons.

Als je deze weg bewandelt ga je zien dat het van je vraagt dat je uitsluitend illusies opgeeft over een illusoire werkelijkheid en dat al de levenservaringen waar je doorheen gaat, er toe dienen om je Thuis te brengen, in de Liefde verbonden met God.

En daar gaat deze column over.

Lees verder

Dankbaarheid

Dankbaarheid.
Dankbaar zijn is het uitdrukken van gevoelens naar iemand of iets toe, waarin je vanuit je Hart voelt en aangeeft dat je in contact met die ander hebt ervaren dat je leven zich door die ontmoeting verrijkt heeft.
In Een cursus in wonderen wordt dankbaarheid aangemerkt als een kwaliteit die overblijft in het contact met je naasten in je ontwikkelingsweg hier op Aarde, daar je broeders of naasten in deze ontwikkelingsweg een essentiële rol vervullen om je te laten herinneren dat we Eén zijn, verbonden in Goddelijke Liefde met elkaar.
Alles en iedereen is onverbrekelijk met elkaar verbonden in de Goddelijke Schepping en slechts in het onderkennen van de Eenheid, kom je weer in contact met je Goddelijke Oorsprong. De afscheiding van God heeft nooit plaatsgevonden en als uitvloeisel van deze herkenning blijft Dankbaarheid over.
Dankbaarheid is niet iets wat je krijgt, het is een natuurlijke reactie vanuit je Natuurlijke Staat, vanuit je Hart, wat in je opwelt als je een diep doorvoeld contact ervaart met al je naasten en alles wat is.

Lees verder

De illusies van het ego

“De illusies van het ego” (Eciw.T.4.)

Vanuit de visie van Een Cursus in Wonderen gaan we in ons aardse leven door een leerproces, dat bedoeld is om ons in herinnering te brengen dat we louter geestelijke wezens zijn. Wezens van Licht en Liefde, gelijk aan God. Dat is een radicale visie, die je helemaal leeft of helemaal niet. Pas wanneer je het gedachtengoed totaal omarmt, zal je gaan inzien dat je met het opgeven van alle ego-illusies niets verliest en alles wint. Hoewel dat een radicale stap is, vraagt het niet meer van je dan je bewust te worden van je gehechtheid aan alles buiten je waarvan je hoopt gelukkig te worden.

Jezus gebruikt de kruisiging als symbool voor het egoproces. In de cursus zegt Hij daarover “De reis naar het kruis dient de laatste ‘zinloze reis’ te zijn. Blijf er niet bij stilstaan, maar laat die achter je als volbracht. Als jij die kunt aanvaarden als jouw eigen laatste zinloze reis, bij je ook vrij je bij mijn opstanding aan te sluiten. Zolang je dat niet doet is je leven beslist verspild” (Eciw.T.4.3.1-4.52)

Ik vergelijk het egoproces in dit artikel met een vorm van verslaving. Hieronder leg ik uit waarom en wat er van je gevraagd wordt om deze te doorzien en op te geven.

Lees verder

Het Heilig Ogenblik

Het Heilig Ogenblik.

In Een cursus in wonderen, wordt het nu, het Heilig Ogenblik genoemd. Ik vind dit een mooier beeld dan het woord nu, het geeft helderder en preciezer weer wat het Nu inhoudt, namelijk elk ogenblik is het  ‘tijdsmoment’ van de eeuwigheid, heel, heilig, waarin alles samenvalt. Er is geen ander moment.

Het geeft aan dat je altijd, voor eeuwig in een oordeel loze ‘ruimte’ van Liefde en Licht en Eenheid verblijft en tegelijkertijd kijk je met ogen van Liefde naar de aardse sfeer waarin er ogenschijnlijk sprake is van ‘tijd’ , van een verleden en een toekomst.

Het kost geen tijd om in het Heilig Ogenblik te komen, daar verblijven we altijd in.  Het is de eenvoud van het Zijn, je overgeven aan de Wil van God en Weten dat je Eén bent met Dat. Zonder tussenkomst en altijd.

In Een cursus in wonderen wordt in hoofdstuk 15 beschreven wat Het Heilige Ogenblik inhoudt. (Eciw.T.15.306-335). Hieronder wil ik in kort bestek hiervan een weergave doen.

Lees verder