De aantrekkingskracht van je ‘eigen gelijk’.

De aantrekkingskracht van je ‘eigen gelijk’.

Zolang we onszelf nog  identificeren met onze ego-persoonlijkheid zijn we veelal bezig in verbinding met onze naaste, in spanningsvelden of conflicten van ‘er wordt mij iets aangedaan’ of er wordt niet van mij gehouden.. Dit is in het menselijke proces een niet te vermijden emotie. De ego-persoonlijkheid ziet zichzelf los staan van de ander en is in een proces bezig om zichzelf te handhaven ten opzichte van de ander. Houdt zich bezig met iets van de ander nodig te willen hebben voor zijn ‘geluk’. Of de ander doet een beroep op jou dat hij of zij iets van jou verlangt.

In de speciale relaties zijn dit ‘normale’ bewegingen tussen de partners, echter dit spel brengt altijd met zich mede dat de ander of jijzelf zich tekortgedaan voelt. Bijvoorbeeld door een opmerking, waarin jij vind dat de ander je van iets beschuldigd of omgekeerd.

Iets willen hebben van de ander is altijd gebaseerd op een ogenschijnlijk tekort in jezelf. Het niet invullen of vervullen van deze behoefte of dit beantwoorden met een ogenschijnlijke afwijzing brengt een emotie teweeg van je tekort gedaan voelen, gepaard gaande met het voelen dat het ‘waar’ is . De ander ‘doet je iets aan. En dit wordt gevoed door een emotie van ‘je eigen gelijk’ van ‘zie je wel, de ander houdt niet van mij of wijst me af’

Dit ego-spel waarin je het gevoel hebt dat de ander jou iets aandoet en dit bevestigd wordt in ‘je eigen gelijk’ kan eindeloos voortduren, totdat je bereid bent om er anders naar te gaan kijken.

Lees verder

We denken dat we de regie over ons leven hebben.

We denken dat we de regie over ons leven hebben.

Zolang we onszelf identificeren met onze ego-mind, hebben we het idee dat wij zelf aan het roer staan van ons leven. Wij nemen beslissingen, volgen onze impulsen van wat we denken dat wij dat nodig hebben voor ons leven c.q. geluk. Echter in de praktijk is het zo dat veel wat ons ogenschijnlijk overkomt, een ongeluk, ziek worden, een  toevallige ontmoeting et cetera, door ons  Hogere Zelf bepaald en bedacht wordt.

In de Werkelijkheid gebeurt het aan ons, we leven niet een door het ego bepaald leven, maar een door de Ziel uitgezet plan voor deze incarnatie om bepaalde ontwikkelingen door te maken die ons  tot bewustwording brengt. Oude zelfveroordelingen en uit vorige levens nog niet uitgewerkte oude pijn, komt hoe dan ook, opnieuw op ons pad om ons tot inzicht te brengen, ofwel het te leren vergeven. Vanuit dit gezichtspunt gezien is het optimaal wat ons in het leven ‘overkomt’, met welke personen we in contact staan, wie onze ouders zijn en waar en in welk jaar en tijd we geboren worden.

De huidige tijd, zou je kunnen kenschetsen als een hectische tijd, met een pandemie, een klimaatcrisis en veel ongenoegen en onrust bij mensen en tussen volkeren. Je zou kunnen zeggen dat we wereldwijd in een crisis verkeren en er veel angst en onvrede heerst over  hoe en of we hier uit gaan komen.

In deze tekst wil ik daar meer over gaan zeggen.

Lees verder

Vergeten wie je in Werkelijkheid bent.

Vergeten.

Vergeten is de optimale kwaliteit

Om te herinneren Wie je

in Werkelijkheid bent.

Langs dwaalwegen vol van angst,

Opgejaagd door een illusie,

Van daar is geluk te vinden.

In het opgeven van het zoeken,

In het Stil worden,

Begint er een ontwaken.

Van een herinnering aan Thuis,

Van het Stille Zijn,

Waaruit je nooit bent weg geweest.

Dan wordt de zoektocht,

Een zegening van ervaringen,

Die je samen met je naaste hebt volbracht.

Thuisgekomen is de viering

Van je Goddelijk Zijn,

Vol vreugde en dankbaarheid.

Waarin je beseft

Ik was daar Al die Tijd.

Ik werd wakker uit een droom.

Het is een spel waar we doorheen gaan.

Het is een spel waar we doorheen gaan.

Jezus benadrukt in de Cursus steeds opnieuw dat we in een spel bezig zijn, met dit soort ludieke omschrijvingen van het menselijke proces op Aarde, plaats Hij al onze wederwaardigheden in een speels licht. We gaan ogenschijnlijk door moeilijke, pijnlijke ervaringen heen, van lijden, geweld en macht en dit alles – als je het vanuit de Werkelijkheid beschouwd- lijkt afschuwelijk, maar is een spel, waar we ‘ vergeten zijn om te lachen’.

Het is, zolang je je zelf identificeert met je lichaam, c.q. je ego-persoonlijkheid, niet te verteren dat al je ‘gedoe’ hier op Aarde als een spel wordt weggezet. Dat kan toch niet waar zijn ?

En toch is dit de Werkelijkheid, de waarheid waar we ons in bevinden. De essentie van de cursus  laat dit zien, namelijk  ‘ vergeving ziet in dat wat ik dacht wat mijn broeder mij heeft aangedaan niet heeft plaatsgevonden’ . Dat wat ik in wezen ben kan niet gekwetst, noch geraakt worden. Ik ben louter Geest, Liefde en niet het lichaam, dan wel deze persoonlijkheid. De afscheiding van God, van Liefde heeft nooit en kan nooit plaatsvinden.

In deze tekst wil ik dit opnieuw gaan belichten.

Lees verder

Het Heilig Ogenblik en de Heilige relatie vallen samen.

Het Heilig Ogenblik en de Heilige Relatie vallen samen.

In feite is er geen moment dat we niet verbonden zijn met onze naaste, met alles wat is.

Daarvoor hoeven we niets te doen, de cursus roept daar ook toe op om niet iets te doen om in Liefde verbonden te zijn met onze broeder. Het lijkt, als we nog vanuit het ego-bewustzijn in het leven staan, een hele stap om dit te kunnen bereiken, echter er wordt niets van je gevraagd, ofwel een offer hoef je niet brengen, uitsluitend de gedachte op te geven dat er ‘buiten’ jou iets is, die je gelukkig kan maken. Er is niets buiten je, behalve de ogenschijnlijke veelheid van een materiële wereld, waar wij betekenis aan (kunnen) geven. Want daar ben je vrij in en zo lang je ervoor kiest dat je iets nodig hebt van buiten je, dan ben je verwikkeld in een afhankelijkheid- en machtsbehoefte, wat lijden, pijn en onvrede, met zich meebrengt.

In deze tekst wil ik deze gedachte verder uitwerken.

Lees verder

Vanuit de wereld van lichamen door krankzinnigheid gemaakt.

Vanuir de wereld van lichamen, door krankzinnigheid gemaakt (Eciw.T.H.18.IX.3.1).

Jezus gebruikt in de cursus dit soort uitspraken om aan te duiden wat in Zijn ogen de ego-wereld inhoudt. Een wereld van waanzin. Vanuit onze ego-wereld gezien zijn dit nogal heftige uitspraken, maar in de Werkelijkheid is dit echt de waarheid. We identificeren ons, vanuit ons ego-bewustzijn, met een lichaam, die zolang het zijn functie vervuld op Aarde optimaal is, echter het is louter een leermiddel en heeft verder geen betekenis, net zoals de gehele wereld van de vorm. Zolang we ons vergissen in de ware betekenis van het lichaam en dit als onze identiteit zien, leven we in wereld van pijn en lijden, waarin ‘geluk’ afhankelijk wordt gesteld van buitenaf gestelde doelen en verlangens.

In deze tekst wil ik deze illusie opnieuw gaan belichten en hoe wij in ‘twee werelden’ (Eciw.T.18.1.) leven.

Lees verder

Op wat voor wijze leren we hier op Aarde

Op wat voor wijze leren we op Aarde.

Leerproces.

Als je hier opnieuw incarneert, kom je hier met een scenario / blauwdruk of Goddelijk Plan  om in dit leven bepaalde thema’s waar je jezelf nog niet heel in acht, onder ogen te zien.

Je komt met een verlangen hier op Aarde om te leren bepaalde zaken anders te willen gaan zien. Je zou kunnen zeggen, je wordt geboren met een rugzakje vol met oordelen die je hebt opgebouwd uit vroegere ervaringen uit andere levens op Aarde. De CIW zegt, de geboorte is een vervolg.

Om dit proces van heelmaking of vervolmaking zo optimaal mogelijk te maken, word je geboren in omstandigheden die voor jou het meest passend zijn om die items die je in dit leven onder ogen wil zien, jezelf bewust te maken.

Lees verder

Liefde.

Liefde,

Liefde is alles wat IS,

Heeft geen tegendeel en is niet te bevatten,

In woorden, noch in gedachten.

Als ogenschijnlijk tegendeel werd

Angst gemaakt,

een wereld, vol met geweld, haat en schuld.

Een wereld van illusie en waan,

Van polaire tegenstellingen,

Tussen ik en de ander.

In een geprojecteerde droom,

Die ogenschijnlijke waarheid verbeeld,

Van lijden, dood en verderf.

Het opgeven daarvan,

Lijkt op sterven,

Maar is verrijzenis

Naar een eeuwig Leven,

Van vreugde, zonder pijn

Alle illusies verdwenen,

Het was geprojecteerde schijn.

Gewoon de cursus toepassen

Gewoon de cursus toepassen.

In 1992 kwam ik in contact met de cursus, toen nog in het Engels. Ik werd erdoor geraakt en ben er mee begonnen, ik kan redelijk goed Engels lezen, maar toch bleef dat een handicap om het goed te ‘leren’   Ik vond het echt fijn toen de cursus eind ’99 vertaald was en ik er echt mee aan de slag kon.

Nu, kan ik zeggen dat ik een redelijk geoefende leerling van de cursus ben. Wat ik in deze tekst wil gaan doen is om een soort ‘handleiding’ te gaan schrijven over het toepassen van de cursus, want in de loop van mijn eigen leerproces heb ik gezien hoe lastig het is om de cursus in zijn essentie , altijd weer en echt toe te passen.

Het vraagt van je dat je je gehele geconditioneerde levenspatronen van je manier van leven als ego-persoonlijkheid onderzoekt en bereid bent om dit los te laten en over te geven aan je Innerlijke Leiding om te ontdekken dat dit jouw Ware Wezen, of Ware Natuur is. Uiteindelijk ga je dan zien dat je in wezen niets hebt opgegeven en alles hebt ‘gewonnen’.

Hieronder zet ik, voor zover mogelijk, een aantal aspecten op een rijtje die  ‘aan bod’ komen als met de cursus aan de slag gaat en wil toepassen.

Het lezen van het boek is niet gemakkelijk en het toepassen daarvan ook niet.

Hoe dan ook , als je met de cursus begint wordt er van je gevraagd om met een tekst aan de slag te gaan, die mij altijd wel raakte, maar niet gemakkelijk is. ‘Ergens’ zag ik dat het Waarheid is, wat jezus ons in de cursus aanreikt, maar om dit toe te passen, is dit geen sinecure. Dan is het boek lezen ook niet gemakkelijk. Het is een dikke pil van , zo op het oog, eindeloze herhalingen en weer op een andere manier zeggen van ‘hetzelfde’ en toch weer anders, maar je wordt uitgedaagd en uitgenodigd om steeds opnieuw dit boek ter hand te nemen omdat het je ‘aanspreekt’ in zijn eindeloze aanrijking van wat je voelt en ziet dat dit Waarheid, ofwel Liefde, is. Maar voor de persoonlijkheid is het geen gemakkelijke kost.

Het vraagt steeds een bereidheid om het te willen ‘zien’ en toe te passen.

In essentie is de cursus leren in feite een kwestie van afleren van wat jij als geconditioneerde persoonlijkheid  jezelf hebt aangeleerd om je staande te houden in deze wereld. Wat jij als waarheid en liefde zag en ziet en daarin is het belangrijkste van wat je geleerd hebt dat Liefde van buitenaf komt en dat je daar je best voor moet doen en zomaar weer kwijt kunt raken. Dit is een van de grootste, zo niet de grootste ‘hobbel’ in het leerproces. Ontdekken en echt gaan zien dat je Liefde bent en dat dit een innerlijke Gesteldheid is en er totaal anders ‘uit ziet’ dat wat wij geleerd hebben over wat Liefde is.

Wat ik Nu weet en besef is dat Liefde ‘Stil’ is, het is een innerlijke gesteldheid van Vrede, een zachtmoedige Aanwezigheid van Stilte en Vreugde,  een Innerlijke Glimlach. Het is er Altijd en gaat nooit weg. Het is een innerlijke zachte Aanroep, een Innerlijk Weten. Je kunt het communiceren met anderen, en de Liefde generen met elkaar, maar het gaat niet om ‘overtuigen’ of de ander aanleren hoe het in elkaar steekt. Iedereen heeft het en ‘bezit’ het , maar het gaat om een vrijwillig contact maken met dit Innerlijk Weten van Waarheid waar iedereen voor staat in dit leven.

 Ik zou ook kunnen zeggen, dat is waarom je hier op Aarde bent gekomen om terug te keren naar deze Innerlijke Liefde en Zien dat iedereen dat is en heeft.  Het is aardse leerproces is optimaal als je bereid bent om het lijden en de pijn de dit met zich meebrengt onder ogen te zien en niet het slachtoffer te gaan spelen, maar gaan zien dat er een les wordt aangeboden.

Het betekent dat je gaat zien dat liefdesrelaties optimale leersituaties bieden, maar dat je steeds opnieuw (gaat) zien dat de ander niet jou de Liefde geeft, maar dat je dit kunt delen met elkaar. Het is en wordt steeds meer een Liefdesspel. Dit wordt in cursus De Gelukkige Droom genoemd.

Je kunt Liefde niet ‘leren’.

Wat ik nu zeg lijkt in tegenspraak met bovenstaande, echter Liefde is teveel omvattend, van alles Wat IS, dus wat ik hiermede bedoel is dat je in je persoonlijk leven het contact met de Liefde kan ‘herstellen’ weer gaan zien dat je dit Bent en altijd al Bezit, dat je daar Niets voor hoeft te ’doen’, in die zin van het ‘verkrijgen’, want je hebt en Bent het AL, maar wat ik me realiseer is dat ik Deel van  de Goddelijke Liefde ben, maar dat Liefde zo een onmetelijke Grootheid kent, dat ik dat, verbonden in deze Aardse sfeer, me niet kan voorstellen. Maar als zodanig voel ik me wel deze Grootsheid verbonden.

Het leerproces vraagt dat je “alles” opgeeft.

Ook dit is weer in essentie waar. Zolang we ons identificeren met onze persoonlijkheid, leven we vanuit een ‘nodig hebben’. Liefde, of dat wat je denkt nodig te hebben en van buitenaf moet komen. Dit is , wat in de cursus bedoelt wordt met de onjuiste gerichtheid van denken, het egodenken. Dit staat altijd aan en heeft als belangrijkste kenmerk, angst. Iets ontbreekt nu en er moet in voorzien worden. Er moet van mij gehouden worden, of ik moet dit ‘hebben’ om gelukkig te worden of te zijn. Dit is altijd op de buitenwereld gericht en schept een grote mate van afhankelijkheid. Ofwel het gehele ego spel van macht en manipulatie met alle lijden en pijn van dien.

Uiteindelijk moeten we gaan zien dat deze zienswijze op een basale vergissing is gebaseerd. Liefde is jouw Goddelijk Erfrecht, je bent de Zoon van God en je hoeft er Niets voor te doen om Liefde te Voelen en te Bezitten. Het vraagt wel om alle illusies en aannames wat Liefde is op te geven.  Dat lijkt een hele stap, maar in essentie stelt het niet veel voor, je geeft slechts een illusie op, ofwel dat wat in zijn geheel GEEN WAARDE heeft.  Als je het ‘doet’  dan blijf je gewoon verbonden in deze aardse sfeer, met de mensen om je heen, je partner, je kinderen, kleinkinderen, alle mensen om je heen en genereer je daar de liefde mee, maar ( in meer of mindere mate) ben je niet meer afhankelijk van hen.

Liefde vraagt geduld en mildheid in dit leerproces.

Die laatste zin, tussen haakjes, geeft al aan dat het leerproces niet iets heeft van een afronding. Je bent altijd onderweg en steeds meer een geoefende leerling geworden, maar het leven op Aarde is en blijft een leerproces. Zo dacht ik dat ik het aardig op een rijtje heb en dan komt er toch weer iets op mijn pad waar pijn mee verbonden is, en geeft aan dat ik toch nog iets vasthoud, niet opgegeven heb, ofwel nog niet totaal innerlijk Vrij ben. Het Zijn in Leegte van het Niet Weten, ofwel in Overgave Zijn is niet gemakkelijk, het vraagt mildheid en steeds opnieuw vergeving toe te passen om dit te gaan zien en er mee te zijn. Er is geen God die straft, we zijn zelf onze grootste veroordeellaars. Je mag steeds opnieuw ontdekken dat je nog niet ‘uitgeleerd’ bent.

Het leren wat Liefde is een eindeloos proces, wat geen afronding heeft.