Overgave gaat niet over ‘doen’.

Overgave gaat niet over ‘doen’.

Je kunt overgave niet doen, het gaat juist over niet doen, over Zijn met dat wat Is.

Maar de vraag is dan, hoe ‘doe’ je het dan? Is dit eigenlijk wel een vraag die je kan stellen, want er lijkt een zekere contradictie in te zitten.

Overgave is een terugkeer naar je Innerlijk Zelf, naar de Stille Aanwezigheid, die er altijd is en was en is. De Innerlijke Ruimte van het Hart en het loslaten van de identificatie met het de persoonlijkheid.

Is dit dan een ‘doen’? Feitelijk niet, het is een opgeven van de gehechtheden aan de uiterlijke wereld, een ‘loskomen’ of ‘losmaken’ van dat wat je vanuit je persoonlijkheid als waardevol hebt geacht voor het verkrijgen van Liefde of geluk.

Het is een inzien dat daar niet je geluk of Liefde te vinden of te verkrijgen is. Het is een terugkeer naar dat wat je nooit verlaten hebt en altijd daar ‘wachtte’ in een soort stille ‘wacht’, zonder aandringen. Het was en is ‘daar’, feitelijk is het niet een ‘plaats’, maar vanuit de persoonlijkheid bezien is het de Stille Ruimte van het Hart, in het midden van het lichaam.

Lees verder

Lust en Liefde.

Lust en Liefde.

In onze menselijke samenleving wordt Liefde en seksualiteit veelal als hetzelfde gezien, het hebben van seks wordt gezien als een daad van liefde, dan hou je van elkaar. Als dat er niet meer is , is de liefde over. Seks hebben wordt ook wel genoemd; de liefde bedrijven en als de seks afgerond is door een al of niet hebben van een orgasme, heet het bijna eufemistisch klaarkomen. En dan is het ook bijna letterlijk klaar, want dan keren de liefdespartners zich om, van elkaar af, of vallen in slaap.

Ik schets dit wat prozaïsche beeld over seksualiteit en liefde omdat er in mijn ogen veel verwarring is in de menselijke wereld, om liefde en seksualiteit onder een noemer te zetten. Het is niet zo dat seksualiteit niets met Liefde van doen heeft, maar zolang je nog jezelf identificeert met het lichaam, is het vooral een zintuigelijke bevrediging van lust en begeerte. Ik zie wel dat daaronder een verlangen aanwezig is naar samensmelten, je één willen voelen en dat is een spiritueel verlangen wat op fysiek niveau geuit wordt.

In mijn eigen ontwikkelingsweg hier op Aarde heb ik een groot afhankelijkheid- en macht-patroon rond seksualiteit moeten uitwerken samen met mijn partner(s), om vandaaruit te komen tot een relatie die niet (meer) gebaseerd is op het hebben van seks, maar waarin liefdevolle uitwisseling en intimiteit centraal zijn komen staan.

Hierin ervaar ik dat Liefde niet afhankelijk is van het al of niet hebben van seksualiteit, maar dat dit een innerlijke gesteldheid en afstemming is van het Hartscontact met mijn geliefde.

Lees verder

Dat wat je in wezen bent is nooit geboren en gaat nooit dood.

Dat wat je in Wezen bent is nooit geboren en gaat nooit dood.

Geboorte en dood zijn onlosmakelijk verbonden met ons aards bestaan, de identificatie dat we een lichaam zijn is heel hardnekkig en vergt heel wat vergevingswerk en Inzicht om te gaan zien dat je niet een lichaam bent en dat je dat nooit bent geweest. Je maakt wel in dit aards ervaringsproces gebruik van een lichaam om door middel hiervan bepaalde zaken uit te willen werken. Daarvoor is het een optimaal leer instrument, maar je bent het niet.

Dat wat je bent is louter een geestelijk wezen van licht, puur energie, vrij en in Vrede en totaal verbonden met alles wat Is. 

In ons menselijk bestaan doen we ons best om die vredevolle staat te willen bereiken, maar dat wat je in wezen bent, bereik je echter alleen door al die gehechtheden van ons mens-zijn onder ogen te zien en los te laten, dan kom je in de Vrede van je innerlijk Zelf.

Uiteindelijk gaat het er om te gaan zien dat de afscheiding van God, dan wel van Liefde, nooit heeft plaatsgevonden en de Verzoening, oftewel het ongedaan maken van deze vergissing, gerealiseerd wordt door vergeving toe  te passen.

Lees verder

Zelfvergeving

Zelfvergeving.

In ons menselijk bestaan lijkt een ander vergeven gemakkelijker dan jezelf vergeven en toch is dit de meest basale daad die je kunt doen in het leven.

Onze weg hier op Aarde gaat door vele ervaringen waarin je ‘fouten’ maakt, je doet een ander iets aan vanuit een ego-impuls van boosheid of irritatie. Of je voelt jezelf afgewezen en met een heftige reactie geef je de ander van repliek. Of je wilt de ander ‘bezitten’ vanuit een lustgevoel en ‘neemt’ de ander zonder rekening te houden met de gevoelens van de ander. Of je steelt van de ander. Of … of…. Er zijn in ons ego-bestaan zoveel momenten dat we bezig zijn om de ander ervan te beschuldigen dat hij of zij ons iets aandoet of dat hij of zij niet van je houdt of dat je je tekort gedaan voelt. Of dat je steeds in jezelf een gevoel van minderwaardigheid hebt of een andere zelfveroordeling en/of gevoelens van schuld.

Al deze ervaringen komen voort uit een basaal misverstand dat we Liefde van buiten ons moeten verkrijgen en dat de ander, je ouders, je partner, de wereld, je baas, jou niet die liefde geeft die jij nodig hebt of verdient.

Uiteindelijk als we uit de mallemolen van vergissingen willen stappen dan moeten we onszelf gaan vergeven. Zolang je niet in Innerlijke Duurzame Vrede verblijft, hebben we nog innerlijk werk van zelfvergeving te doen. Dat wat jij in Wezen bent is een wezen van Liefde, Stilte, Vrede. Dit hoef je niet te verwerven, maar ontstaat vanuit Zelfinzicht en Zelfvergeving.

In deze column wil ik dit uiteenzetten.

Lees verder

Stilte

.

Stilte is een niet te benoemen essentie,

Van alles wat is.

Heeft geen naam en geen tegendeel,

Het is door niets weer te geven.

Heeft geen vorm of daad-kracht,

Heeft geen begin en geen eind,

Is nooit begonnen en is… en is ….

Gaat alle verbeeldingskracht te boven.

Is niet te bereiken,

Is in alles en is alles,

Heeft geen wens of verlangen,

Is in zich zelf  heel en compleet.

Is louter,

Kent geen oordeel,

Is vrij en in zichzelf volkomen.

Gaat nergens heen en is overal.

Hierin is Liefde vervat.

Liefde kan niet onderwezen worden.

Liefde kan niet onderwezen worden.

Onlangs werd ik geïnspireerd om over de Liefde te willen schrijven. Zo van, wat is Liefde en dan ‘hoor’ ik steeds dat is niet te beschrijven. Wel in abstracte termen, zo van “Alles wat Is” of God is Liefde, of Stilte, Innerlijke Vreugde of Liefde is Eeuwig, Innerlijke Vrede.

Maar hoe kun je dan over Liefde schrijven, kun je Liefde ‘zien’ of ‘voelen’?  Feitelijk wel, maar dan voelt het van ‘binnenuit’ in contact bent met je naaste of in de natuur, maar zelfs dan is het een min of meer abstract gevoel. Liefde kan je ‘raken’, je kunt in contact met je geliefde, maar ook met een toevallige passant ‘geraakt’ worden door een gevoel van Liefde.

Dit gebeurt vooral als je er niet op uit bent om Liefde te willen, het ‘gebeurt aan je, ‘ zomaar’ komt er een gevoel van innerlijke blijdschap of een Gevoel van Stilte, een innerlijke Glimlach, bijvoorbeeld in contact met een klein kind, wat nog zo open is en je zonder bedoeling ‘aankijkt’. In wezen is er altijd een ‘soort’ innerlijke gesteldheid van Vrede, dat zich zacht aandient, zonder opsmuk of aandringen.

Zolang we in de aardse sfeer verblijven, hebben we te maken met het tegendeel van Liefde, ofwel angst als centrale noemer en toch zijn we tegelijkertijd in contact met Liefde.

Hieronder wil ik een aantal items benoemen die in samenhang met Liefde te begrijpen zijn.

Lees verder

Schuld en schuldeloos

Schuld en schuldeloos.

In feite is schuld de basis-emotie in onze menselijke samenleving. Het hangt als een dikke emotionele wolk om ons heen. Dagelijks worden we er door de media mee overspoeld , en ook in ons ego-denken, ‘voelen’ we dat er van alles mis is en zijn we steeds bezig met wie ons wat heeft aangedaan.

Alles is doordrenkt van schuld, de cursus zegt daarover dat het idee van de afscheiding is ontstaan vanuit schuld. Op de een of andere manier zijn we steeds bezig om ons te willen ontdoen van schuld of te voorkomen dat we schuldig zijn.

In de menselijke wereld is er een geheel stelsel van wetten en regels en een juridisch orgaan opgesteld, dat mensen schuldig kan verklaren of vrijspreken van schuld. Het is zo inherent aan ons menselijk bestaan dat we het moeilijk kunnen bevatten wat vergeving ons voorhoudt, namelijk: “wat jij dacht dat je broeder jou heeft aangedaan, niet heeft plaatsgevonden” (Eciw.W.404.1.).

Waar het in essentie over gaat is dat er geen afscheiding heeft plaatsgevonden, we zijn nooit afgescheiden (geweest) van God, ofwel van de Liefde. We identificeren ons met een valse identiteit, een lichaam, c.q. een persoonlijkheid, die te midden leeft met andere persoonlijkheden, die elk geïsoleerd leven vanuit hun eigen emotionele overtuigingen, in een illusoire wereld van dromen.

In dit artikel wil ik gaan aanreiken wat de verborgen leerkwaliteit is van het begrip schuld. In feite brengt schuld je via een omweg thuis bij schuldeloosheid. Ik verwijs hierbij naar hoofdstuk 13 van de cursus “De Schuldeloze Wereld” (Eciw.T.13.)

Lees verder

Omhels al het menselijke

Uitgelicht

Inleiding

Het op Aarde zijn is een ervaringsweg. Een door ons zelf gekozen ervaringsweg waarin we door die ervaringen heen gaan die optimaal zijn om tot bewustwording te komen. Er is geen goed of kwaad, uitsluitend een ervaring die ons iets wil zeggen over hoe en wat we denken en de emoties die eraan verbonden zijn en die een keuze met zich meebrengt. Kies ik ervoor om hierop te reageren vanuit angst of liefde. En beide zijn ‘goed’, want kies je voor angst, dan verleng je het menselijk lijden en dat is weer een oproep om tot inzicht te komen. Kies je voor liefde dan kom je terug tot innerlijke vrede, maar zolang je met het menselijke lichaam verbonden bent houdt het menselijke proces niet op en je belanceert steeds in het middelpunt van deze keuze tussen liefde en angst. Dat is de vrijheid waar we ons in bevinden. In deze Goddelijke vrijheid verblijven we om te kunnen kiezen tussen liefde en angst en het gaat erom daar geen oordeel over te hebben. Levend vanuit het Christusbewustzijn bevind je je daar in het middelpunt van die keuze, zonder oordeel en in vrijheid. Oftewel Ik Ben.

Hieronder wil ik een aantal aspecten gaan beschrijven van deze aardse ervaringsweg die zich over vele jaren en ‘levens’ kan afspelen en wat hierin ‘te doen’.

Lees verder

Het Goddelijk spel van verlangen.

Het Goddelijk Spel van verlangen.

De basis voor het ontstaan van de Schepping is verlangen. God in Zijn Oorsprong verlangde Zichzelf te leren kennen. God, dan wel Liefde heeft geen tegendeel en is Alles wat er Is. Als Alles Liefde is, weet je niet wat dat is, daardoor heeft God als ogenschijnlijk tegendeel, angst, ofwel dat Wat Hij niet Is, geschapen.

Hieruit is de Schepping voortgevloeid in al zijn facetten en vormen, waarin het mannelijke en het vrouwelijke de meest primaire tegendelen zijn. God is zowel mannelijk als vrouwelijk, doch na het ontstaan van de Schepping ontstond in de vorm het mannelijke en het vrouwelijke als afgescheiden entiteiten.

In dit artikel wil ik het aspect van verlangen centraal stellen omdat dit het leidend beginsel is van alles wat Is, alles komt voort uit verlangen. Wij zijn deel van deze schepping en tevens zijn wij zelf Scheppers. Dit verlangen van God, dan wel van ons, om Zichzelf als Liefde te kennen en te herkennen, is het fundamentele proces waar iedereen en alles doorheen gaat en mee verbonden is.

Lees verder

Geef alles op en behoud tegelijk alles

Geef alles op en behoud tegelijkertijd alles.

Het lijkt een paradox, als je alles opgeeft, je alles behoudt en toch is dat in de Werkelijkheid waar. Dat wat je in Wezen bent kan niets verliezen en niets winnen. Dit zijn voor onze menselijke wereld onwerkelijke gedachtes en voelt als onwaar aan.

In deze wereld is er steeds sprake van iets moeten bezitten om gelukkig te worden en als je iets verliest, dan komt er angst omhoog van tekort en menselijk falen.

De Cursus roept ons op om ‘niets buiten onszelf te zoeken en het lijkt erop dat deze oproep een offer met zich meebrengt. Maar is dat ook zo ? Geven we werkelijk iets op wanneer we ‘alles’ opgeven ?

Lees verder