Gewoon de cursus toepassen

Gewoon de cursus toepassen.

In 1992 kwam ik in contact met de cursus, toen nog in het Engels. Ik werd erdoor geraakt en ben er mee begonnen, ik kan redelijk goed Engels lezen, maar toch bleef dat een handicap om het goed te ‘leren’   Ik vond het echt fijn toen de cursus eind ’99 vertaald was en ik er echt mee aan de slag kon.

Nu, kan ik zeggen dat ik een redelijk geoefende leerling van de cursus ben. Wat ik in deze tekst wil gaan doen is om een soort ‘handleiding’ te gaan schrijven over het toepassen van de cursus, want in de loop van mijn eigen leerproces heb ik gezien hoe lastig het is om de cursus in zijn essentie , altijd weer en echt toe te passen.

Het vraagt van je dat je je gehele geconditioneerde levenspatronen van je manier van leven als ego-persoonlijkheid onderzoekt en bereid bent om dit los te laten en over te geven aan je Innerlijke Leiding om te ontdekken dat dit jouw Ware Wezen, of Ware Natuur is. Uiteindelijk ga je dan zien dat je in wezen niets hebt opgegeven en alles hebt ‘gewonnen’.

Hieronder zet ik, voor zover mogelijk, een aantal aspecten op een rijtje die  ‘aan bod’ komen als met de cursus aan de slag gaat en wil toepassen.

Het lezen van het boek is niet gemakkelijk en het toepassen daarvan ook niet.

Hoe dan ook , als je met de cursus begint wordt er van je gevraagd om met een tekst aan de slag te gaan, die mij altijd wel raakte, maar niet gemakkelijk is. ‘Ergens’ zag ik dat het Waarheid is, wat jezus ons in de cursus aanreikt, maar om dit toe te passen, is dit geen sinecure. Dan is het boek lezen ook niet gemakkelijk. Het is een dikke pil van , zo op het oog, eindeloze herhalingen en weer op een andere manier zeggen van ‘hetzelfde’ en toch weer anders, maar je wordt uitgedaagd en uitgenodigd om steeds opnieuw dit boek ter hand te nemen omdat het je ‘aanspreekt’ in zijn eindeloze aanrijking van wat je voelt en ziet dat dit Waarheid, ofwel Liefde, is. Maar voor de persoonlijkheid is het geen gemakkelijke kost.

Het vraagt steeds een bereidheid om het te willen ‘zien’ en toe te passen.

In essentie is de cursus leren in feite een kwestie van afleren van wat jij als geconditioneerde persoonlijkheid  jezelf hebt aangeleerd om je staande te houden in deze wereld. Wat jij als waarheid en liefde zag en ziet en daarin is het belangrijkste van wat je geleerd hebt dat Liefde van buitenaf komt en dat je daar je best voor moet doen en zomaar weer kwijt kunt raken. Dit is een van de grootste, zo niet de grootste ‘hobbel’ in het leerproces. Ontdekken en echt gaan zien dat je Liefde bent en dat dit een innerlijke Gesteldheid is en er totaal anders ‘uit ziet’ dat wat wij geleerd hebben over wat Liefde is.

Wat ik Nu weet en besef is dat Liefde ‘Stil’ is, het is een innerlijke gesteldheid van Vrede, een zachtmoedige Aanwezigheid van Stilte en Vreugde,  een Innerlijke Glimlach. Het is er Altijd en gaat nooit weg. Het is een innerlijke zachte Aanroep, een Innerlijk Weten. Je kunt het communiceren met anderen, en de Liefde generen met elkaar, maar het gaat niet om ‘overtuigen’ of de ander aanleren hoe het in elkaar steekt. Iedereen heeft het en ‘bezit’ het , maar het gaat om een vrijwillig contact maken met dit Innerlijk Weten van Waarheid waar iedereen voor staat in dit leven.

 Ik zou ook kunnen zeggen, dat is waarom je hier op Aarde bent gekomen om terug te keren naar deze Innerlijke Liefde en Zien dat iedereen dat is en heeft.  Het is aardse leerproces is optimaal als je bereid bent om het lijden en de pijn de dit met zich meebrengt onder ogen te zien en niet het slachtoffer te gaan spelen, maar gaan zien dat er een les wordt aangeboden.

Het betekent dat je gaat zien dat liefdesrelaties optimale leersituaties bieden, maar dat je steeds opnieuw (gaat) zien dat de ander niet jou de Liefde geeft, maar dat je dit kunt delen met elkaar. Het is en wordt steeds meer een Liefdesspel. Dit wordt in cursus De Gelukkige Droom genoemd.

Je kunt Liefde niet ‘leren’.

Wat ik nu zeg lijkt in tegenspraak met bovenstaande, echter Liefde is teveel omvattend, van alles Wat IS, dus wat ik hiermede bedoel is dat je in je persoonlijk leven het contact met de Liefde kan ‘herstellen’ weer gaan zien dat je dit Bent en altijd al Bezit, dat je daar Niets voor hoeft te ’doen’, in die zin van het ‘verkrijgen’, want je hebt en Bent het AL, maar wat ik me realiseer is dat ik Deel van  de Goddelijke Liefde ben, maar dat Liefde zo een onmetelijke Grootheid kent, dat ik dat, verbonden in deze Aardse sfeer, me niet kan voorstellen. Maar als zodanig voel ik me wel deze Grootsheid verbonden.

Het leerproces vraagt dat je “alles” opgeeft.

Ook dit is weer in essentie waar. Zolang we ons identificeren met onze persoonlijkheid, leven we vanuit een ‘nodig hebben’. Liefde, of dat wat je denkt nodig te hebben en van buitenaf moet komen. Dit is , wat in de cursus bedoelt wordt met de onjuiste gerichtheid van denken, het egodenken. Dit staat altijd aan en heeft als belangrijkste kenmerk, angst. Iets ontbreekt nu en er moet in voorzien worden. Er moet van mij gehouden worden, of ik moet dit ‘hebben’ om gelukkig te worden of te zijn. Dit is altijd op de buitenwereld gericht en schept een grote mate van afhankelijkheid. Ofwel het gehele ego spel van macht en manipulatie met alle lijden en pijn van dien.

Uiteindelijk moeten we gaan zien dat deze zienswijze op een basale vergissing is gebaseerd. Liefde is jouw Goddelijk Erfrecht, je bent de Zoon van God en je hoeft er Niets voor te doen om Liefde te Voelen en te Bezitten. Het vraagt wel om alle illusies en aannames wat Liefde is op te geven.  Dat lijkt een hele stap, maar in essentie stelt het niet veel voor, je geeft slechts een illusie op, ofwel dat wat in zijn geheel GEEN WAARDE heeft.  Als je het ‘doet’  dan blijf je gewoon verbonden in deze aardse sfeer, met de mensen om je heen, je partner, je kinderen, kleinkinderen, alle mensen om je heen en genereer je daar de liefde mee, maar ( in meer of mindere mate) ben je niet meer afhankelijk van hen.

Liefde vraagt geduld en mildheid in dit leerproces.

Die laatste zin, tussen haakjes, geeft al aan dat het leerproces niet iets heeft van een afronding. Je bent altijd onderweg en steeds meer een geoefende leerling geworden, maar het leven op Aarde is en blijft een leerproces. Zo dacht ik dat ik het aardig op een rijtje heb en dan komt er toch weer iets op mijn pad waar pijn mee verbonden is, en geeft aan dat ik toch nog iets vasthoud, niet opgegeven heb, ofwel nog niet totaal innerlijk Vrij ben. Het Zijn in Leegte van het Niet Weten, ofwel in Overgave Zijn is niet gemakkelijk, het vraagt mildheid en steeds opnieuw vergeving toe te passen om dit te gaan zien en er mee te zijn. Er is geen God die straft, we zijn zelf onze grootste veroordeellaars. Je mag steeds opnieuw ontdekken dat je nog niet ‘uitgeleerd’ bent.

Het leren wat Liefde is een eindeloos proces, wat geen afronding heeft.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.