Van ziekte naar bewustzijn

Van Ziekte naar Bewustzijn

Ziekte wordt in onze maatschappij doorgaans beschouwd als een teken dat er iets mis is gegaan. Er is iets gebeurd wat niet had moeten gebeuren, en we kunnen er maar beter voor zorgen dat het snel weer is opgelost. Maar als we anders naar ziek zijn leren kijken, dan kunnen we gaan zien dat er helemaal geen sprake is van een vergissing. Rüdiger Dahlke deed dat in zijn boek ‘Ziekzijn: signalen van de ziel’, dat in 1992 verscheen en een opvolger was van zijn eerdere boek De Zin van Ziekzijn (met co-auteur Thorwald Dethlefsen in de jaren tachtig samengesteld). In beide boeken stellen de auteurs dat ziekte een boodschap is van het lichaam aan de ziel, een signaal dat verdrongen emoties en onbewuste mentale overtuigingen zich uiteindelijk in het lichaam hebben vastgezet. Met hun boeken hoopten de auteurs bij te dragen aan een andere kijk op ziekte, als een oproep van de ziel om het verborgen signaal te onderzoeken en bewust te worden, zodat er heling kan ontstaan. Een zelfde visie vind ik terug in het boek  ‘Gesprekken met Jeshua’, van Pamela Kribbe, waar Jeshua (of Jezus) ziekte een ‘richtingaanwijzer’ noemt. In de laatste decennia is deze visie breder geaccepteerd geraakt, en ook in Een Cursus in Wonderen is het een van de meest centrale thema’s.

Ziekte is een keuze

Voor de persoonlijkheid zal ziekte altijd een onverteerbaar karakter hebben. Toch staat er in Een Cursus in Wonderen helder omschreven dat het gaat om een keuze. “Ik heb daar toch zeker niet voor gekozen,” zal de persoonlijkheid daar tegenin werpen. “Het is mij overkomen,” of “het is een erfelijke aandoening, dus ik kan er niets aan doen”. In feite is dat een reactie op het idee dat er sprake zou zijn van schuld. De persoonlijkheid verdedigt zich tegen het idee dat de ziekte ‘zijn schuld’ zou zijn.

Maar vanuit de cursus is het thema schuld helemaal geen item. De cursus wil ons er slechts aan herinneren dat er altijd een keuze is tussen liefde en angst. Ziek zijn is een onmiskenbaar signaal dat er een keuze is gemaakt vanuit angst, dat er sprake is geweest van een oordeel of een zelfveroordeling die is verdrongen en zich vervolgens via ziekte alsnog laat zien. Daarom zou je kunnen zeggen dat ziekte fungeert als een richtingwijzer die ons – op de juiste manier begrepen – stilletjes terug leidt naar onszelf, naar onze onbegrepen emoties en overtuigingen.

In het verlengde hiervan kunnen we tot het inzicht komen dat ons lichaam nooit ziek is. Het lichaam is neutraal en bewerkstelligt op eigen kracht helemaal niets. Het handelt als een trouwe metgezel van onze gedachten en drukt zich altijd uit in overeenstemming daarmee. Als leermiddel is het daarin uitermate behulpzaam en effectief. Voor de persoonlijkheid kan een ziekteproces echter uitermate pijnlijk en angstig zijn, vooral wanneer het lichaam desintegreert en de dood overblijft als overgang naar een nieuw perspectief.

De omslag in waarneming

Op de juiste manier bekeken is ziekte dus een oproep om naar het lichaam te luisteren. Om contact te maken met de boodschap die ons Hogere Zelf ons geeft, in de vorm van een ziekte.  Dat kunnen we doen door naar binnen te gaan en te gaan voelen en accepteren dat deze ziekte op ons pad is gekomen om behulpzaam te zijn in ons bewustwordingsproces. Als we kijken met de ogen van het Hart kunnen we zien dat ziekte altijd gebaseerd is op een gevoel van schuld. Het vraagt moed om in vol bewustzijn af te dalen in de krochten van onze emoties en het rijk van onze zelfveroordeling.

Ziekte is een oproep tot Liefde

‘Ziek en zeer’ is onlosmakelijk verbonden met onze aardse reis en het verblijf in een lichaam. Op het niveau van wie we wezenlijk zijn, zo zegt cursusleraar Koos Janson, zijn we ‘ongeneeslijk gezond’. Als we de gevoelens die aan onze ziekte ten grondslag lagen bewust hebben gemaakt, kan het zelfs zo zijn dat de symptomen van de ziekte blijven, maar we ons in wezen gezond voelen. Chronisch zieke mensen kunnen deze les bij zich dragen, waarbij het chronisch ziek-zijn als krachtig hulpmiddel fungeert tot spirituele bewustwording. Bij erfelijke aandoeningen kan dat ook spelen: dan is er gelegenheid om een bepaald familie-thema diep te doorvoelen en uit te werken.

Zoals Koos Janson zo mooi zegt kun je ziekte uitsluitend ervaren wanneer je Ziel verbonden is met een menselijk lichaam. Op het niveau van wie je Werkelijk bent, is er louter Geest.

Als samenleving en cultuur zijn we ontzettend druk met het nastreven van gezondheid: er zijn allerlei instituten – medisch, paramedisch en alternatief  – die ons adviseren om gezond te eten, veel te bewegen en niet te roken of drinken. Als we deze goede bedoelingen doorzien, zien we dat ze voor een groot deel gebaseerd zijn op angst. We moeten ziekte voor blijven of liever nog uitbannen en als je maar gezond leeft, dan red je het! Dan blijf je de dood voorlopig voor. We willen hier niet beweren dat die goede bedoelingen niet raadzaam zouden zijn, maar de vraag is steeds: zorgen we voor ons lichaam uit Liefde, of zweren we dingen af uit angst?

In de afgelopen jaren heb ik krachtige bewustwording- en transformatieprocessen zien plaatsvinden in mensen die geconfronteerd werden met ‘ziekte’. Zij voelden zich daardoor zó geconfronteerd en voor het blok gezet, dat ze wel een sprong moesten maken in hun bewustwordingsproces. Ze zijn bereid geworden hun leven totaal onder ogen te zien en maakten een transformatiesprong vanuit slachtofferschap naar leven vanuit het Hart. Soms leidt dat zelfs tot medische mirakels, die door de medische wetenschap met vraagtekens worden omkleed. Vanuit de Geest gezien wordt echter aangereikt dat de oorzaak van het ‘probleem’ steeds weer een gebrek aan (eigen) Liefde is. Als iemand bereid is te zien dat leven vanuit Liefde en in het Nu de enige waarheid is, dan geschiedt het wonder van de omkering van angst naar Liefde. Dat is waartoe ‘ziekte’ kan dienen.

De in de schaduw verzonken liefde

Ook in mijn eigen leven kan ik achteraf heel duidelijk zien hoe krachtig de kwaliteit van ziekte op een bewustwordingsproces kan inspelen. Mijn ziel zond herhaaldelijk en middels verschillende aandoeningen het signaal uit dat ik me los mocht maken van mijn emotionele gehechtheid aan erkenning. Het speelde op vele fronten en bracht onverwachte wendingen en noopte mij steeds meer om naar binnen te gaan en mezelf over te geven. Vooral in de laatste jaren heb ik aan deze oproep gehoor kunnen geven, mede dankzij de krachtige afrondende rol van prostaatkanker.

Als afsluiting gebruik ik een citaat van Rüdiger Dahlke, omdat dat in mijn ogen een prachtige beschrijving is van de signaalfunctie van kanker in het leven van de mens :

Het gaat erom de eenheid, de onsterfelijkheid van de ziel, in het eigen wezen te vinden en te erkennen dat het geheel al in onszelf aanwezig is, zoals wij zelf al in het geheel aanwezig zijn.

Dit is echter het eindpunt – of eigenlijk het middelpunt – dat uitsluitend door de liefde wordt ontsloten. En ook dat is in het kankerproces al gesymboliseerd. Net als de liefde overschrijdt kanker alle grenzen, overwint alle afstanden en hindernissen, penetreert alle barrières en laat zich – net als de liefde – door niets stuiten. Ook kanker breidt zich, net als de liefde, in alle richtingen uit en beheerst het hele leven; ook kanker streeft naar onsterfelijkheid en vreest daarbij zelfs de dood niet. Zo gezien is kanker werkelijk de in de schaduw verzonken liefde.”  *

Wat een krachtige metafoor: “de in de schaduw verzonken liefde”. Een prachtig inzicht. Ik hoop en bid dat velen dit inzicht aan zichzelf mogen geven en dat ieder het op zijn eigen wijze mag doen. Er is geen oordeel en ‘ziekte’ kan en mag er zijn om als signaalfunctie van de ziel te dienen.

 

* Rüdiger Dahlke:  “Ziekzijn: signalen van de ziel” pagina 116

 

Geef een reactie