De wereld die wij zien weerspiegelt slechts ons innerlijke referentiekader

“De wereld die wij zien weerspiegelt slechts ons eigen innerlijk referentiekader” (Eciw.vw.xi).

Wat een intrigerende gedachte, we zien dus uitsluitend dat wat we ’denken’ te zien. Ofwel zoals de cursus zegt “de ideeën, wensen en emoties die de overhand hebben in onze denkgeest” (Eciw.vw.xi). Als ik het eenvoudig zeg, dan wordt er aangegeven; de ogen van het lichaam zien niets, uitsluitend die zaken die jij denkt te zien. Dat wat we zien met de ogen van het lichaam is een projectie van innerlijke beelden. “Projectie maakt waarneming” (Eciw vw.xi) , daarmede wordt aangegeven dat we eerst naar binnen kijken en besluiten welke wereld we willen zien en vervolgens projecteren we die wereld naar buiten, en maken haar tot de waarheid, zoals wij die willen zien (Eciw.vw.xi).

In feite wordt in deze paar zinnen de hele complexe ervaringswereld uiteengezet hoe we in onze menselijke wereld gevangen zitten in bizarre ‘waarheden’, doordat we geloven wat we met de ogen van het lichaam zien en niet beseffen dat wat je  ‘denkt’ gezien te hebben ontstaan is op basis van je eigen innerlijke beelden die je naar buiten hebt geprojecteerd.

Dat wat we zien is dus niet waar en is een interpretatie van wat we denken te zien. Het lijkt alsof we onszelf in een bizarre wereld hebben geplaatst die in werkelijkheid uitsluitend een projectie is.

Wat voor functie heeft dit voor ons, en is dit niet een ‘fout’ in de schepping, zijn we niet het slachtoffer van een rare zinsbegoocheling, maar heeft het desondanks een functie in onze bewustzijnsontwikkeling ? Dit is wat ik in deze column wil gaan aangeven.

Wij zien uitsluitend het verleden

Zoals hierboven reeds gesteld, projecteren we innerlijke beelden  die we zelf opgebouwd hebben in de loop van ons leven vanuit emotionele ervaringen, en deze liggen opgeslagen in ons geheugen .

We kijken naar deze opgebouwde beelden naar ons verleden. We zien niet de neutrale materiële wereld, maar door onze eigen interpretatie en daar zijn we onszelf niet van bewust.

Wij zijn ervan overtuigd dat we de ‘waarheid’ zien en voelen ons gerechtvaardigd om onze woede, wrok, neiging tot aanvallen, ons gebrek aan liefde te uitten omdat we ons slachtoffer voelen van de omstandigheden waar we in leven.

Je denkt dat je gelijk hebt omdat je herhaalt ziet wat je in je leven al eens eerder hebt meegemaakt en ziet niet dat deze gebeurtenis zich herhaalt omdat jouw interpretatie van deze ervaring deze herhaling bewerkstelligt.

Je herhaalt deze beelden omdat er in jou een gevoel van slachtofferschap heeft genesteld die steeds weer geactiveerd wordt doordat je die omstandigheden zelf ‘creëert’. Om het anders te zeggen,  daardoor zie je je steeds bevestigd in je ‘gelijk’

De omkering van oorzaak en gevolg.

Wat we niet zien is dat we de oorzaak van ons lijden vervormd hebben, ofwel we hebben oorzaak en gevolg omgekeerd., ofwel wij weten niet de ware betekenis, doch wij interpreteren deze gebeurtenis aan de hand van onze emotionele innerlijke beelden. We keren oorzaak en gevolg om, we zien het gevolg van onze eigen interpretaties aan voor de oorzaak en nemen dit voor waar aan.

Wij zien niet dat we de oorzaak van ons lijden bij ons zelf leggen, maar keren dit om en voelen ons bedreigd door een gebeurtenis, buiten ons die feitelijk het gevolg is van ons innerlijke beelden,  en zeggen dat dit de oorzaak is van ons lijden.

 

Slachtoffer en dader versus onschuld en vergeving.

Feitelijk zien we hier dat we zelf een keuze maken voor het slachtofferschap en zien buiten ons een dader die ons iets aandoet. Deze is de schuld van ons lijden.

Zolang we in deze constructie geloven, zijn we niet in contact met ons innerlijk Zelf, doch kiezen we voor angst in plaats van Liefde. Het is de eendimensionale oplossing van onze ego-persoonlijkheid die vastzit aan zijn eigen ‘gelijk’  en zijn gevoel van schuld en vooroordeel.

Het lijkt wel of we geen andere keuze hebben, doch we zijn vergeten te luisteren naar een kwaliteit die ons steeds begeleidt, ons innerlijk Zelf, ofwel de Heilige Geest in ons.

Waar het omgaat is dat als we gaan luisteren naar deze innerlijke Stem zien we dat we een andere keuze kunnen maken en dat ons lijden ons inspireert tot naar binnen gaan Het gaat erom dat we gaan zien dat we een vergissing hebben begaan, niet een fout, maar een foutieve interpretatie van de werkelijkheid. Het bood ons een kans om tot zelf inzicht te komen, mits we bereid zijn om dat te gaan zien en te gaan luisteren.

Vergeving leert ons dat we dachten dat wat ons is aangedaan, niet heeft plaatsgevonden, want dat wat we in Werkelijkheid zijn is nooit geraakt of beschadigd. Het was gewoon een oproep tot Liefde wat er plaatsvond en het aan ons om die keuze te maken.

Je bent niet het slachtoffer van dit leven, doch je hebt er voor gekozen  om hier deze weg te gaan.

Verantwoordelijkheid in plaats van lijden en slachtofferschap.

Het is een vernuftig perfect systeem waar we in werkzaam zijn. Er wordt ons niets afgedwongen, we hebben steeds de vrije keuze tussen leven vanuit slachtofferschap en dader, dan wel de keuze en  verantwoordelijkheid te nemen voor onze eigen interpretaties en oordelen. Je bent daarin vrij, zolang je echter vasthoudt aan je eigen ‘gelijk’, blijf je verbonden met het lijden en zie je steeds de herhaling van je door je zelf gecreëerde beelden voor je.

“Vergeving is het middel waardoor we ons weer zullen herinneren”  (Eciw.vw.xiii) Door vergeving zien we weer de wereld zoals het in de werkelijkheid is en is een noodzakelijke correctie om weer Thuis te komen in ons Zelf. Dan zien we dat we daar nooit zijn weggeweest. Je was altijd al Thuis. Je hebt de vrijheid genomen om als de verloren zoon rond te trekken in de wereld en dan weer verlost  en verbonden Thuis te komen vanuit een besef dat je nooit weg geweest bent.

 

 

 

 

 

Geef een reactie