Zelfvergeving

Zelfvergeving.

In ons menselijk bestaan lijkt een ander vergeven gemakkelijker dan jezelf vergeven en toch is dit de meest basale daad die je kunt doen in het leven.

Onze weg hier op Aarde gaat door vele ervaringen waarin je ‘fouten’ maakt, je doet een ander iets aan vanuit een ego-impuls van boosheid of irritatie. Of je voelt jezelf afgewezen en met een heftige reactie geef je de ander van repliek. Of je wilt de ander ‘bezitten’ vanuit een lustgevoel en ‘neemt’ de ander zonder rekening te houden met de gevoelens van de ander. Of je steelt van de ander. Of … of…. Er zijn in ons ego-bestaan zoveel momenten dat we bezig zijn om de ander ervan te beschuldigen dat hij of zij ons iets aandoet of dat hij of zij niet van je houdt of dat je je tekort gedaan voelt. Of dat je steeds in jezelf een gevoel van minderwaardigheid hebt of een andere zelfveroordeling en/of gevoelens van schuld.

Al deze ervaringen komen voort uit een basaal misverstand dat we Liefde van buiten ons moeten verkrijgen en dat de ander, je ouders, je partner, de wereld, je baas, jou niet die liefde geeft die jij nodig hebt of verdient.

Uiteindelijk als we uit de mallemolen van vergissingen willen stappen dan moeten we onszelf gaan vergeven. Zolang je niet in Innerlijke Duurzame Vrede verblijft, hebben we nog innerlijk werk van zelfvergeving te doen. Dat wat jij in Wezen bent is een wezen van Liefde, Stilte, Vrede. Dit hoef je niet te verwerven, maar ontstaat vanuit Zelfinzicht en Zelfvergeving.

In deze column wil ik dit uiteenzetten.

Van zelfveroordeling naar zelfvergeving.

De meest basale emotie in ons menselijk bestaan is zelfveroordeling. De incarnatie waar we in dit leven mee bezig zijn, komt voort uit een oude pijn die we in een vorig leven nog niet hebben vergeven. Dit vormt de basis van de wens om opnieuw een aards bestaan aan te gaan om deze oude pijn onder ogen te willen zien en te leren te vergeven.

Deze oude pijn wordt gereactiveerd na onze geboorte door middel van ervaringen in onze primaire  kindtijd en vormt de basale zelfveroordeling die de ‘energie’ vormt van een karakter dat steeds bezig is om die zelfveroordeling te willen oplossen, bijvoorbeeld door steeds je best te doen om goedkeuring te krijgen van buitenaf vanuit een zelfveroordeling van ‘ik mag er niet zijn’ of ‘ik ben niet goed genoeg’.   

Projectie maakt waarneming.

Deze oude pijn of emotie ligt opgeslagen in je geheugen en je ziet de wereld om je heen ogenschijnlijk vanuit je ogen, maar deze zijn met de hersenen verbonden waarin het geheugen is ondergebracht. Je ziet niet de werkelijke wereld maar neemt deze waar vanuit de projectie die vanuit je geheugen komt. In de cursus wordt dit de onjuiste gerichtheid van denken genoemd.

In het licht van het leerproces wat we hier op Aarde doormaken is dit een optimale kwaliteit om te gaan zien welke oude pijn je nog gespiegeld ziet in je leefomstandigheden, zoals bijvoorbeeld in je partner of een buurman.

Waar het omgaat is of je bereid bent om tot een juiste gerichtheid van denken te komen, ofwel te gaan zien dat jou een kans wordt aangeboden anders naar jezelf en de werkelijkheid te kijken.

Dit kun je niet doen vanuit het ego-denken, maar hiervoor heb je de hulp nodig van je Innerlijke Leraar, de Heilige Geest, die je oproept om vergeving toe te passen, ofwel te gaan zien dat je je vergist.

In feite is het leerproces hier op Aarde heel eenvoudig en optimaal  in zijn opzet, je ziet ‘buiten’ jezelf een situatie waarin je nog gelooft in een oude pijn of zelfveroordeling. Deze projecteer je op een naaste, waarin jij in een leersituatie mee verbonden bent en het enige wat er van je gevraagd wordt is om een geringe bereidheid toe te passen en te gaan zien dat jou een gelegenheid wordt geboden om deze oude pijn in jezelf te helen door middel van vergeving.

De ander ‘doet’ jou niet iets aan, want dat wat je in de Werkelijkheid bent, kan niet gekwetst of beschadigd worden ofwel kan niet lijden. In de Werkelijkheid ben jij en blijf je altijd Vrij en ben je geen lichaam.

Zelfvergeving bevrijdt niet alleen jezelf, maar ook je naaste.

Iedereen hier op Aarde is op de een of andere manier in dit leerproces verbonden. Er is geen toeval, je bent altijd verbonden met diegene waar je een leersituatie mee hebt uit te wisselen, dat kunnen je ouders zijn of je partner en ook je kinderen. Als je het op de keeper beschouwd zie je dat je familie al generaties lang bepaalde leerthema’s uitwerkt en dat er een bepaalde ‘groei’ is naarmate de generaties zich verder ontwikkelen. We leren van elkaar, we bouwen voort op wat een ouder/ grootouder reeds heeft voorgeleefd. De impact van dit leerproces kunnen we niet goed overzien, maar in feite is er de evolutie in bewustwording mee verbonden. Ieder op zijn of haar eigen wijze, er is geen ‘tijd’ mee gemoeid, want bewustwording is een eeuwigdurend proces.

Geboorte en dood zijn opstapjes in dit eeuwige circulaire proces van wedergeboren worden en de Hemel op Aarde brengen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.