De metaforische betekenis van de kruisiging en de opstanding.

De metaforische betekenis van de kruisiging en de opstanding.

Jezus is aan het kruis gestorven en na drie dagen weer opgestaan uit het graf, dat is in een korte zin een gebeurtenis die een gigantische impact heeft gehad op de gehele Schepping.

Zo een tweeduizend jaar later is er uit deze gebeurtenis een wereldreligie ontstaan, die de kruisiging  van Jezus ziet dat Hij voor onze zonden is gestorven om ons van onze zonden te verlossen. Nog steeds wordt dit geloof op grote schaal beleden en zien we overal Jezus aan het kruis als symbool van dit geloof.

Deze misinterpretatie van de kruisiging wordt door Jezus in de cursus belicht. Wat Hij met de kruisiging heeft (willen) onderwijzen is dat Hij Zichzelf niet als lichaam ziet. Hij was zich volkomen  bewust van Wie Hij in de Werkelijkheid was. Zoon van God, louter Liefde. En dat wij dat allemaal zijn, geen lichaam, maar louter Geest. Zolang wij ons nog met ons lichaam identificeren, ‘kruisigen’ wij onszelf, ofwel verkeren we in het lijden.

Hij noemt de kruisiging een “extreem voorbeeld, meer niet” “een leermiddel dat verkeerd kan worden begrepen en dat is ze ook, echter dat komt alleen, doordat wie angstig is, geneigd is angstig waar te nemen” (Eciw.T.6.1.2.4.).

De kruisiging en de opstanding.

Waar het op neer komt, is dat Jezus in de cursus niet de kruisiging wil benadrukken, maar het feit dat Hij heeft willen laten zien dat er geen dood bestaat, dat wat jij in de Werkelijkheid bent, kan niet  sterven. Hij vraagt om je aan te sluiten bij Zijn opstanding, ofwel te (leren) leven vanuit jouw Werkelijk Zelf, te leven vanuit de Heilige Geest.

In het hoofdstuk 6 van de cursus waarin Hij spreekt over de boodschap van de kruisiging beschrijft Hij wat ten grondslag lag aan deze gewelddaad. Daarin ging het om een “ogenschijnlijke intensiteit van de gewelddaad van enkele van de Zonen van God tegen een andere. Dit is uiteraard onmogelijk en dat dit onmogelijk is moet ten volle worden begrepen. Anders kan ik niet als leermodel dienst doen”(Eciw.T.6.1. 3.4-5).

Wat Jezus met het ondergaan van de kruisiging heeft willen laten zien is dat er in wezen niets heeft plaatsgevonden, want wat vernietigd kan worden, een lichaam, is niet wezenlijk en niet Wie je bent. Dat wat je Bent kan niet sterven en is in Wezen volmaakt onschendbaar. Het was als zodanig een extreem voorbeeld en het was Jezus missie en leven om dit aan ons door te geven.

Deze radicale visie, die in Een cursus in wonderen door Hem opnieuw aan ons wordt doorgegeven, is uitsluitend te ‘begrijpen’ vanuit onze Innerlijke Leiding, de Heilige Geest. Op het niveau van het ego-bewustzijn blijven we steken in onze angstige projectie over dood en het geweld wat plaats heeft gevonden.

De wedergeboorte.

Wat Jezus steeds opnieuw in de cursus benadrukt is dat Hij net zo is zoals wij, zijn broeders, zijn en Hij ziet zichzelf als een oudere broer. Het gaat niet om de kruisiging maar om de opstanding waarin een her-ontwaken plaatsvindt, een wedergeboorte, wat niet betekent, opnieuw geboren worden, maar dat er een herontwaken in je geest plaatsvindt, van dat wat daar al die tijd reeds aanwezig was en is, namelijk Liefde, Vrede. Dat wat je Bent is nooit gestorven en is eeuwig.

Het is een contact maken met dit Innerlijk Weten op het niveau van je Hart. Het is een Stille Innerlijke gesteldheid van Vrede. Iets wat er altijd is en waar je Niets voor hoeft te doen, behalve een ‘voelen’ of verbinding maken en Weten, dat je dat Bent. Je bent die Stille Aanwezigheid van Vrede, innerlijke Vreugde.

Steeds opnieuw keer je terug naar dit Innerlijk Weten en ‘kalft’ geleidelijk aan al je gehechtheden aan de uiterlijke Vormen af. Het gaat om een ‘afleren’, deconditioneren van je egosysteem, het niet afkeuren, of ertegen vechten, maar er vanuit je Innerlijk Zelf, de Heilige Geest met vergevende ogen naar kijken. Gaan zien dat je elk ogenblik deze keuze hebt. Zo eenvoudig is het, zolang je dit niet doet, ‘hang’ je aan het egokruis.

Besef steeds opnieuw dat je niets ‘fout’ hebt gedaan, je hebt je vergist en je was vergeten Wie je bent en je keert weer terug. De cursus is nooit veroordelend naar je leerproces, maar stimulerend naar het maken van het contact met jouw Goddelijke Kern.

Je hoeft niet iets te worden, want het is en was altijd Aanwezig. Zolang je gefocust bent op de ‘buitenwereld’, heb je daar geen contact mee. Het vraagt steeds opnieuw een geringe bereidheid om te willen luisteren naar je Innerlijke Stem en de emoties en angsten te laten voor wat het is. Die hoef je niet op te lossen, want dan maak je ze juist groter en sterker en gaat het je steeds meer beheersen.

Laten, loslaten, overgave, acceptatie, zijn de sleutelwoorden om steeds die Innerlijke Verbinding te Voelen met Vrede. Jij bent die Innerlijke Vrede. Het is er altijd. Je bent Altijd Vrij en in Verbinding met alles Wat is. Dit is wat je Bent. Stille Aanwezigheid.

Jezus zegt het in de cursus als volgt “De boodschap van de kruisiging  is volmaakt duidelijk “Onderwijs louter liefde, want dat is wat je bent.”(Eciw.T.6.1.13.).

Geef een reactie