Geef alles op en behoud tegelijk alles

Geef alles op en behoud tegelijkertijd alles.

Het lijkt een paradox, als je alles opgeeft, je alles behoudt en toch is dat in de Werkelijkheid waar. Dat wat je in Wezen bent kan niets verliezen en niets winnen. Dit zijn voor onze menselijke wereld onwerkelijke gedachtes en voelt als onwaar aan.

In deze wereld is er steeds sprake van iets moeten bezitten om gelukkig te worden en als je iets verliest, dan komt er angst omhoog van tekort en menselijk falen.

De Cursus roept ons op om ‘niets buiten onszelf te zoeken en het lijkt erop dat deze oproep een offer met zich meebrengt. Maar is dat ook zo ? Geven we werkelijk iets op wanneer we ‘alles’ opgeven ?

Hebben en Zijn is één.

Het lijkt wel een wiskundige formule, als je het zo leest, Hebben en Zijn is één en het is echter waar op louter geestelijk niveau.

We kunnen dit niet bevatten op het aardse niveau, want daarin lijkt het juist in tegenspraak. Op het aardse niveau denken we in termen van bezit dat nodig is om gelukkig te worden. Hierin speelt steeds weer die angst om dit te kunnen verliezen.

Wat we in Wezen Zijn, Zoon van God, louter Geest, heeft geen enkel verlangen of behoefte, is in zichzelf Heel en Compleet. Op dat niveau is Zijn en Hebben één, aangezien Liefde alles bevat.

Op het menselijk niveau denken we te weten wat Liefde is, echter deze is niet vanuit het menselijk denken te ‘begrijpen’, we maken er beelden over, van iemand moeten veroveren en wordt de ander als de bron van de liefde gezien, die je kwijt kan raken door scheiding of overlijden.

Liefde is niet aan te wijzen, heeft geen kleur, geen vorm. Is louter een Innerlijke ‘Gesteldheid’, voor zover dit woord toepasbaar is en valt samen met woorden als Stilte, Vrede, innerlijke Vreugde..

Alles opgeven.

Feitelijk is de gehele cursus erop gericht om ons weer terug te brengen naar Liefde, niet dat we dit ooit verloren hebben, maar we zijn het ogenschijnlijk vergeten. En hebben we er onze wereld van verschijnselen voor in de plaats gemaakt. Een wereld van dromen en illusies en zolang je daar in geloofd wordt het ‘waar’ , echter al dit geloof gaat gepaard met pijn, schuld en oordelen en angst voor verlies.

Ons geloof in deze wereld heeft een zekere hardnekkigheid en aantrekkingskracht. Ooit zal het mij lukken om gelukkig te worden en het brengt een streven of verlangen teweeg van meer en ‘beter je best doen’ , ‘gezonder leven’ , en als het niet lukt is het jouw schuld of de schuld van een ander die het jou heeft aangedaan.

Waar het omgaat is dat je steeds opnieuw moet gaan zien dat het verblijf op Aarde een tijdelijke leerweg is die optimaal is en die omstandigheden en ervaringen aanbiedt die je nodig hebt om tot Inzicht te komen van wat waardevol is en zonder waarde. Uiteindelijk moeten we gaan zien dat alle vormen, dan wel materie, waardeloos zijn, echter dat deze dienstbaar zijn in ons leerproces.

Genieten in plaats van nodig hebben.

Als je bereid bent om je over te geven aan je Innerlijke Leraar, ofwel Jouw Innerlijk Zelf, en je kan Zijn binnen de omstandigheden die het menselijk proces met zich meebrengt, dan ga je zien dat je in vrede leeft en van buitenaf niets nodig hebt.  Dan kan je genieten van wat elke moment je biedt in plaats van te leven vanuit een tekort. Het is leven vanuit een onthechte staat.

Dit betekent niet dat je sober moet gaan leven of moet matigen, maar dat je steeds vanuit je Innerlijk Weten ziet dat vervulling niet afhankelijk is van uiterlijke omstandigheden en/of  materieel bezit.

Het is leven vanuit het Hart, waarin je in verbinding staat met je geliefden, je naasten en de natuur en alles om je heen, waarin je ziet dat geven en ontvangen één is.   

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.