Overpeinzingen over schuld en schaamte.

Overpeinzing over schuld en schaamte.

Inleiding

In mijn vorige overpeinzing over de heilige relatie en de speciale relatie, beschreef ik een aantal ervaringen van mij zelf die ik vanuit mijn persoonlijkheid uitleefde in mijn speciale relaties. Deze ervaringen verdienden geen schoonheidsprijs in de zin van, het waren ervaringen waar ik mezelf voor schaamde en mezelf schuldig over voelde.

Vooral de ‘bekentenissen’ over mijn obsessieve verslaving in de sexualiteit en de overspeligheid en mijn gewelddadigheid, in mijn relaties waren daarmede verbonden.

Dergelijke onderwerpen liggen, hoe vrijmoedig we ook in deze tijd denken te zijn, nog sterk in de taboesfeer, men praat hier liever niet over en zijn beladen met gevoelens van afkeuring en morele verontwaardiging.

Ik zag achteraf dat het erover schrijven voor mij een gevoel van bevrijding betekende en ze daardoor echt achter me kon laten en kon gaan zien dat het een neutrale ervaring is waar ik in dit leven door heen gegaan ben.

Uiteindelijk kon ik daardoor zien hoe deze ervaringen mij veel gegeven hebben en me op allerlei manieren bewust hebben gemaakt van mijn afhankelijkheid, behoefte aan erkenning en niet geheelde pijn van afwijzing en kon zien dat ik onschuldig was.

Achteraf realiseerde ik me dat het beschrijven van deze ervaringen gepaard gingen met door gevoelens van schuld en schaamte heen te gaan om dit in de openbaarheid te kunnen brengen.

Deze gevoelens belemmerde me in eerste instantie om daar rond voor uit te kunnen komen, ze te durven delen en ze echt te gaan zien in hun neutrale vorm, namelijk ervaringen die mij een les aanreikten.

Noch goed, noch kwaad.Het zijn neutrale ervaringen en op deze wijze leren we hier op aarde en gevoelens van schuld en schaamte kunnen een grote belemmering vormen om dit onder ogen te zien.

Deze constatering bracht me op het idee om dit thema van schuld en schaamte verder uit te werken en het meer in het licht te zetten.

Schuld en schaamte als sleutelmechanisme.

In de cursus in wonderen wordt het begrip schuld gezien als een sleutelmechanisme voor het ontstaan van het ego.

Hierin wordt aangegeven hoe we, nadat we in de ogenschijnlijke afscheidng zijn terecht gekomen en we ons los waanden van onze Goddelijke Bron, gevoelens van schuld en schaamte hebben verkregen als projectie-mechanisme naar God.

De cursus zegt erover “Luisteren naar de stem van het ego wil zeggen dat je het voor mogelijk houdt God aan te vallen, en gelooft dat een deel van Hem door jou wordt weggerukt. Daarop volgt angst voor vergelding van buitenaf, omdat de zwaarte van de schuld zo geweldig is dat hij wel moet worden geprojecteerd.” (schuingedrukt FK)(T.5.V.3.10.11).

Eten van de boom van goed en kwaad en de boom des levens

Schuld en boete staat in onze westerse cultuur centraal, en daarin spelen de christelijke godsdiensten en kerken in onze geschiedenis met de eeuwenlange overdracht vanuit een  joods/christelijke achtergrond een belangrijke rol. Het zegt iets over de wordingsgeschiedenis van de mensheid en hoe collectieve processen gaan.

In ons huidige tijdperk zijn we in staat om daar anders naar te leren kijken en bijvoorbeeld de verhalen van het Oude Testament in de Bijbel als belangrijk ijkpunt in onze geschiedenis, anders te gaan zien.

Het is het verhaal van Adam en Eva over de eerste zondeval, waarin beschreven wordt hoe zij beiden bezweken waren voor de verleiding te eten van de vrucht van de boom van kennis van goed en kwaad.

“Toen werden hun beider ogen geopend en zij bemerkten dat zij naakt waren; zij hechtten vijgenbladeren aaneen en maakten zich schorten.” (Bijbel.Genesis.3.7) Ofwel zij waren hun onschuld verloren en identificeerden zich met hun lichaam. Zij voelden zich schuldig over hun begeerte naar macht als God te willen zijn, Want daarmede was Eva door de slang verleid.“ En gij als God zult zijn, kennende goed en kwaad.”(Genesis.3.5).

Na deze daad, verborgen zij zich voor God en wordt in Genesis een omschrijving gegeven hoe het gevoel van schuldig te zijn afgewenteld wordt door zowel Eva op de slang, als Adam op Eva.

In de Bijbel wordt aangegeven hoe God de mens nu als rivalen zag “Zie, de mens is geworden als Onzer een door kennis van goed en kwaad”(Genesis 3.22) en om te voorkomen dat Adam en Eva van de boom des levens zou kunnen eten,” zodat hij in eeuwigheid zou leven”, plaatste Hij ten oosten van de hof van Eden “de cherubs met een flikkerend zwaard, dat zich heen en weer wendde, om de weg tot de boom des levens te bewaken”(Genesis.3.24).

Feitelijk wordt in het allegorische verhaal van de eerste ‘zondeval’ uiteengezet hoe de mens een impuls heeft gevolgd om een ervaringsweg in te willen gaan van een eigen ‘autonomie’  ‘los’ van God als zijnde een zelfscheppend wezen.

Zelfschepping en waarneming

De cursus zegt erover “eten van de boom van kennis is een symbolische manier om te zeggen dat jij je het vermogen tot zelfschepping hebt toegeëigend.”

Om deze weg te gaan moest de mens ‘vergeten’ wie hij is, namelijk een eeuwig geestelijk wezen van liefde en zichzelf gaan zien als een individuele persoonlijkheid met een  lichaam, wat geboren wordt en weer sterft. “Het ego is een onjuiste denkpoging om jezelf te zien zoals jij wenst te zijn in plaats van zoals je bent”(T.3.IV.2.3.)

In het verhaal van Adam en Eva straft God hen voor deze daad en verdrijft hen uit het Paradijs. Echter het is een reactie van het ego om met het idee van afscheiding van God om te gaan. De zwaarte van de schuld is zodanig groot, dat deze op een autoriteit ‘buiten’ je (God) wordt geprojecteerd.

God straft echter niet en in de cursus wordt aangereikt; Het ‘zondige’ verleden heeft niets met God te maken. Hij heeft het niet geschapen en Hij houdt het niet in stand. God gelooft niet in vergelding(. ….) Dit soort vergissingen is verantwoordelijk voor een massa aanverwante vergissingen, waaronder het geloof dat God Adam verstoten heeft en hem uit de Hof van Eden heeft verdreven.”(T.3.1.3.2.9)

Schuld als oermechanisme van oordeel en autoriteit.

Ik zou eveneens kunnen zeggen dat het een verdedigingsmechanisme is van het afgescheiden ik om zich staande te houden en als  omgekeerde ‘vrijbrief’ geldt om zich als ego te kunnen manifesteren. In onze ogen heeft God ons gestraft en verdreven uit het Paradijs, de slang en de vrouw is schuldig en daardoor hoeven we niet de verantwoordelijkheid te voelen dat het onze eigen keuze is geweest om te willen waarnemen en zelf te willen scheppen.

Het is echter wel wezenlijk onze wens geweest om dit onderzoek van goed en kwaad te willen doen, ofwel te leren onderscheiden of te oordelen. De cursus zegt hierover “Oordelen is geen eigenschap van God. Het werd pas na de afscheiding in het leven geroepen toen het een van de vele leermiddelen werd die in het totale plan werd ingevoegd”. (T.2.VIII.2.3.) Oordeel is een leermiddel en vormt een instrument om te leren onderscheiden wat nu ware waarneming of een” juiste gerichtheid van denken”(T.3.IV.4.) is

Leren vanuit oordeel.

Uiteindelijk is het proces van de afscheiding een leerproces om vanuit werkelijk Inzicht te kunnen terugkeren naar ons Ware Zelf.  Het is een proces van schifting, ofwel van  “het scheiden van het ware en het onware. Dit is een proces van afscheiding in constructieve zin, en weerspiegelt de ware betekenis van de Apocalyps. Iedereen zal uiteindelijk zijn eigen scheppingen aanschouwen en alleen wat goed is verkiezen te bewaren, net zoals God zelf zag wat Hij geschapen had en wist dat het goed was.”(T.2.VIII4.2.3.)

Om het met andere woorden te zeggen, het proces van afscheiding en het onderzoek naar goed en kwaad, brengt ons op weg om uiteindelijk onze ‘….. eigen scheppingen met liefde te bezien omdat ze waardevol zijn. Tezelfdertijd zal de denkgeest zijn misscreaties onvermijdelijk afwijzen, welke zonder geloof niet langer zullen bestaan. (T.2.4.4.5.).

Onschuld zien.

in dit schiftingsproces van het scheiden van het ware en het onware, ofwel wat is waardevol en wat is waardeloos, maken we dus gebruik van vele leermiddelen, waaronder het oordeel.

In dit schiftingsproces speelt de Heilige Geest, de Goddelijke kern in ons, een sleutelrol. Onze Innerlijke Stem reikt ons, mits we daartoe bereid zijn te luisteren, de ware betekenis aan van wat er plaatsvindt. Hij onderscheidt Liefde van angst en leidt ons in die zin weer terug naar ons Ware Zelf.

Liefde kan niet onderwezen worden, maar wel worden ervaren en dat doen we door die belemmeringen op te heffen die we er zelf tussen hebben gezet. In dit proces van belemmeringen opheffen vormt vergeving een sleutelfunctie.

Het vraagt van ons een bereidheid om anders naar de Werkelijkheid te leren kijken. “Vergeving ziet in dat wat jij dacht wat je broeder jou heeft aangedaan, niet heeft plaatsgevonden. Wat ze niet doet is: zonden kwijtschelden en ze werkelijk maken. Ze ziet dat er geen zonden zijn geweest. En in zienswijze zijn al jouw zonden vergeven. Wat is zonde anders dan een onjuist idee omtrent Gods Zoon? “(W.II.1.404).

Uiteindelijk ben ik nu weer teruggekeerd bij het begin van mijn betoog. Indien er sprake is van schuld en schaamte, dan ben je vergeten wie je bent, namelijk Zoon van God. Liefde en onschuld.

Als je je nog bezwaard voelt door gevoelens van schuld en schaamte, dan sta je jezelf nog niet toe een les te leren. Dan durf je iets niet onder ogen te zien en te voelen welke pijn eraan verbonden is en welke vergissing eraan ten grondslag ligt.

Agressie en onmacht als voorbeeld.

In mijn leven speelde agressie en woede en daarmede gepaard gaande gewelddadigheid een grote rol, vooral in de eerste helft van mijn leven in mijn relaties en naar mijn kinderen toe. Ik zag mezelf herhalen van wat ik eveneens mijn vader had zien doen en naar ik weet ook zijn vader. Ik had daar veel gevoelens van schuld en schaamte over.

Nu kan ik zien dat er onder agressie en woede een angst verborgen lag van niet gezien te worden en zelf overweldigd te kunnen worden. Het kwam voort uit onmacht en paniek.

Ik was bang voor mijn vader en hij weer voor zijn vader, mijn kinderen waren bang voor mij en zo herhalen zich patronen.

Het heeft mij moeite gekost om dit onder ogen te zien en het mezelf te vergeven. Deze zelfvergeving zag inderdaad in dat ik in mijn zoektocht naar Liefde, steeds weer het gevoel van afwijzing dacht te ervaren. Nu kan ik zien dat ik dit zelf creëerde door te geloven in mijn zelfveroordeling van er niet te mogen zijn en vergeten te zijn wie ik ben.

Ik kan in wezen niet afgewezen, noch gekwetst worden. Ik ben louter Geest en Liefde.en dat geldt voor idereen.

Wel onschuldig, maar niet goedpraten.

Onschuld betekent niet dat je de pijn of materiële schade, of andere leed wat je berokkent hebt, dat je daarmede geen verantwoordelijkheid hebt te dragen. Eventuele gevolgen heb je onder ogen te zien en zowel op materieel als ook relationeel gebied, heb je onder ogen te zien welke gevolgen je daden hebben en wat je daarin te herstellen hebt.

Feitelijk is daarin de Gulden Regel van toepassing; al wat gij niet wilt dat u geschiedt, doe dat ook een ander niet.

Zo is het ook in mijn leven gegaan; mijn agressie heeft zowel bij mijn partners als bij mijn kinderen leed bezorgd, het heeft tijd en inzet gekost om dit met elkaar te helen en het vertrouwen weer in elkaar te herstellen. En vooral in mijzelf vergeving toe te passen dat ik iets gedaan heb wat ik op dat moment niet in de hand had, of mijn hoogste bod was. Het gaat niet om goedkeuren maar om acceptatie van de vergissing.

Delen is helen of jezelf onthouden.

In het proces van heelwording is delen een essentieel element. In de groepen die ik heb begeleid stond het delen van persoonlijke ervaringen centraal. Hierin zie ik dat het essentieel is om te durven  die ervaringen te delen, waar pijn, schuld en schaamte aan verbonden zijn.

Indien je eraan blijft vasthouden door ze verborgen te houden, kun je niet leren en onthoud je jezelf en de anderen een gelegenheid om iets te helen.

In de cursus in liefde wordt daarover gezegd “Want jij bent liefde, en alle dingen die naar liefde worden gebracht, worden in een nieuw licht gezien, ….Dat is de reden dat je dichter bij de waarheid van jezelf komt door liefdevol te delen. Niets anders zal je dichter bij je ware zelf brengen. “(CIL.31.20).

In het proces van terugkeer naar mijn Ware Zelf, verheug ik me erover om te delen waarover schaamte en schuld gevoeld wordt, want het delen van die gevoelens brengen mij en de ander in contact met Liefde.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.