Het Heilig Ogenblik.

In Een cursus in wonderen, wordt het nu, het Heilig Ogenblik genoemd. Ik vind dit een mooier beeld dan het woord nu, het geeft helderder en preciezer weer wat het Nu inhoudt, namelijk elk ogenblik is het  ‘tijdsmoment’ van de eeuwigheid, heel, heilig, waarin alles samenvalt. Er is geen ander moment.

Het geeft aan dat je altijd, voor eeuwig in een oordeel loze ‘ruimte’ van Liefde en Licht en Eenheid verblijft en tegelijkertijd kijk je met ogen van Liefde naar de aardse sfeer waarin er ogenschijnlijk sprake is van ‘tijd’ , van een verleden en een toekomst.

Het kost geen tijd om in het Heilig Ogenblik te komen, daar verblijven we altijd in.  Het is de eenvoud van het Zijn, je overgeven aan de Wil van God en Weten dat je Eén bent met Dat. Zonder tussenkomst en altijd.

In Een cursus in wonderen wordt in hoofdstuk 15 beschreven wat Het Heilige Ogenblik inhoudt. (Eciw.T.15.306-335). Hieronder wil ik in kort bestek hiervan een weergave doen.

Lees verder →

“ Wat is vergeving” (Eciw.W.404.1)

“Vergeving ziet in dat wat jij dacht dat je broeder jou heeft aangedaan, niet heeft plaatsgevonden”. Deze zin is voor de persoonlijkheid een niet te verteren stellingname van de Cursus.

Iets wat in de ogen van de persoonlijkheid een ernstig vergrijp is, of een grote kwetsing in zijn leven of een of ander drama, dat hem wordt aangedaan,  wordt in de Cursus aangegeven dat dit niet heeft plaatsgevonden.

Hoe kan dit zo zijn ?

Vergeving is echt de essentie van Een cursus in wonderen, het is de sleutel tot Geluk, oftewel door vergeving toe te passen herinner je je weer Wie je bent en keer je weer terug naar de verbinding met je Ware Zelf, naar de Liefde in je Hart. Het is een oproep tot Liefde en vormt de weg tot terugkeer naar Huis, naar God

Lees verder →

Begeerteloosheid.

De term begeerte associeerde ik vooral met seksuele begeerte, echter in spirituele zin is begeerte het leidend beginsel in het leven van de ego-persoonlijkheid. Zijn hele leven is geënt op begeerte, ofwel verlangens.  Hij is altijd bezig met iets te verlangen. Wat er op dit moment is, is niet goed, er moet iets gebeuren om gelukkig te worden of andere verlangens van de persoonlijkheid.

In de meest radicale zin is verlangen de oorsprong van het ontstaan van de persoonlijkheid en de  geboorte op Aarde en komt voort uit het verlangen van de ziel om weer een incarnatietocht te realiseren teneinde nog niet geheelde pijn uit andere levens te willen helen.

Lees verder →

Je kunt niet anders dan op het juiste moment op de juiste plaats zijn.´´  ECIW.W.42.2.3.

Er is geen toeval, jouw weg hier op Aarde is een uitgezet plan, waar je precies die ervaringen doorgaat die optimaal zijn voor jouw bewustwordingsproces.

Voor de ego persoonlijkheid is dat een geheel andere versie, die spreekt over het is ´mij overkomen´ of ´ik maak dat mee´ of sterker nog ´ik heb veel meegemaakt´ en dat is meer vanuit het slachtofferschap bedoelt. Wat de ego persoonlijkheid niet ziet is dat hij zelf de  mede creator van de ervaringen is. Alsof de gebeurtenissen hem of haar ´zomaar´ overkomen en er geen diepere bedoelingen aan verbonden zijn. Er is niets ´zomaar´.

Lees verder →

Schuldeloos.

Een van de belangrijkste items in Een cursus in Wonderen, is het thema schuld. De cursus geeft aan, er is geen schuld, we zijn niet schuldig, dat is voor de persoonlijkheid een niet verteren kwestie, want zijn hele leven is gebaseerd op schuld, in hem zelf, dan wel in anderen die hem iets hebben aangedaan.

Het is bijna niet te bedenken dat je niet schuldig bent en daar gaat het ook over, het gaat ook niet over het denken, want dan ben je verbonden met het verleden en gericht op een toekomst

Hoe kun je dan schuldeloos zijn, vrij van schuld.

Lees verder →

“De wereld die wij zien weerspiegelt slechts ons eigen innerlijk referentiekader” (Eciw.vw.xi).

Wat een intrigerende gedachte, we zien dus uitsluitend dat wat we ’denken’ te zien. Ofwel zoals de cursus zegt “de ideeën, wensen en emoties die de overhand hebben in onze denkgeest” (Eciw.vw.xi). Als ik het eenvoudig zeg, dan wordt er aangegeven; de ogen van het lichaam zien niets, uitsluitend die zaken die jij denkt te zien. Dat wat we zien met de ogen van het lichaam is een projectie van innerlijke beelden. “Projectie maakt waarneming” (Eciw vw.xi) , daarmede wordt aangegeven dat we eerst naar binnen kijken en besluiten welke wereld we willen zien en vervolgens projecteren we die wereld naar buiten, en maken haar tot de waarheid, zoals wij die willen zien (Eciw.vw.xi).

In feite wordt in deze paar zinnen de hele complexe ervaringswereld uiteengezet hoe we in onze menselijke wereld gevangen zitten in bizarre ‘waarheden’, doordat we geloven wat we met de ogen van het lichaam zien en niet beseffen dat wat je  ‘denkt’ gezien te hebben ontstaan is op basis van je eigen innerlijke beelden die je naar buiten hebt geprojecteerd.

Dat wat we zien is dus niet waar en is een interpretatie van wat we denken te zien. Het lijkt alsof we onszelf in een bizarre wereld hebben geplaatst die in werkelijkheid uitsluitend een projectie is.

Wat voor functie heeft dit voor ons, en is dit niet een ‘fout’ in de schepping, zijn we niet het slachtoffer van een rare zinsbegoocheling, maar heeft het desondanks een functie in onze bewustzijnsontwikkeling ? Dit is wat ik in deze column wil gaan aangeven. Lees verder →

Van Ziekte naar Bewustzijn Lees verder →

Zijn in doen en doen in Zijn

Inleiding.

Het lijkt wel een koan, als ik het zo opschrijf. Zijn in doen en doen in Zijn. Het lijkt een paradox en het intrigeert me om deze twee, hoe zou ik het noemen’begrippen’ tegen het licht te houden om ze te verhelderen.

In mijn persoonlijke levensweg staan deze twee begrippen centraal en is het mijn basisthema vanuit mijn kindpijn met daarin de vraag ‘mag ik er zijn’ en dat heeft zich in de loop van mijn leven omgezet in de centrale vraag ‘Hoe kan ik doen in Zijn en Zijn in doen’. Ofwel hoe kan ik verbonden zijn met het eeuwige Nu en daarin handelend zijn in het menselijke. En om het weer anders te zeggen, hoe kan ik me in het  menselijke handelen steeds verbonden (blijven) voelen met het Goddelijke. Steeds meer zie ik hoe zo’n herhalend basisthema een inwijdingsweg vormt om tot een werkelijk Inzicht te komen. Bij mij gaat dat over Zijn in doen en doen in Zijn.

Lees verder →

“We zijn het serieus gaan nemen en zijn vergeten erom te lachen”(ECIW T.27.VIII.6.2.)

Waarschijnlijk is dit een van de meest geciteerde quotes uit Een cursus in wonderen, die ons aanreikt dat we de wereld waarin we leven voor echt zijn gaan aanzien en niet doorzien dat het een waanbeeld is..

Hieronder wil ik gaan beschrijven hoe we op een andere manier naar de wereld kunnen kijken en er wellicht om kunnen lachen, maar tegelijkertijd ook de kwaliteit ervan in kunnen gaan zien in het licht van ons bewustwordingsproces hier op Aarde.

Je kan pas lachen als je de grap ervan inziet.

Lees verder →

Van een speciale relatie naar een Heilige Relatie.

Terugkijkend kan ik zien, dat ik dacht dat het mij veel moeite zou kosten om dit te bereiken, echter in de Werkelijkheid kost het geen enkele moeite en is het vooral het leven vanuit de ego-persoonlijkheid in de speciale relatie die veel moeite en inspanning vraagt, en een belemmering vormt voor het in contact komen met de Heilige Relatie.

Ik zie dat het je wezenlijke Natuur is dat je vanuit een Heilige Relatie in het Leven staat en het vraagt van je dat je zogenaamd ‘alles’ opgeeft, echter in de Werkelijkheid geef je slechts illusies op en ontvang je alles. In dit licht besef ik dat ik dit altijd al bezit en ben. Je bent De Heilige Relatie.

Lees verder →