Aanwijzingen en aanknopingspunten voor het lezen en bestuderen van de Cursus in Wonderen (CIW).

Inleiding.

Uitgangspunt bij het lezen en bestuderen van de Cursus is dat de CIW niet een ‘normaal’ studieboek is waar je iets leert, maar de bedoeling van de CIW is dat je iets ‘ontleert’.

Het vraagt van ons om een geheel gedachtestelsel los te laten, dat erop gebaseerd is dat jij je als ego-persoonlijkheid indentificeert met dat je een lichaam c.q. persoonlijkheid bent, die zich afgescheiden van alles staande houdt in een wereld van tekort en aanval en geweld. Dit afgescheiden wezen wordt geboren, heeft een aardse overlevingstocht en sterft.

Dit gedachtestelsel oftewel het ego is een illusie en weerhoudt ons om in contact te komen met wat onze werkelijke Identiteit is namelijk een onsterfelijk geestelijk wezen (Zoon van God) verbonden in Eenheid met Zijn Schepper, verbonden met  God.

De CIW heeft niet als bedoeling om te informeren maar om te transformeren. De gehele opzet is erop gericht om dat deel van onze (denk)geest, dat zich met bovenstaand gedachtestelsel heeft geïndentificeerd om te zetten, te transformeren naar een totaal andere visie op de Werkelijkheid.

Het is een spiritueel boek, geen theologische verhandeling, het legt de nadruk op toepassing in plaats van theorie en op ervaring in plaats van theologie. (Voorwoord.ix). En voorts: ’ Een universele theologie is onmogelijk, maar een universele ervaring is niet alleen mogelijk, maar zelfs noodzakelijk’ (VvT.In.2.5.)

Het Cursusboek bestaat uit drie delen;

De Cursus behandelt universele spirituele thema’s. Jezus als auteur van de Cursus benadrukt daarin dat het slechts één versie van de universele leerweg is. ‘Er zijn vele andere, en deze verschilt alleen in vorm. Zij leiden uiteindelijk allemaal tot God’ (Voorwoord ix).

1)
 Het Tekstboek , dit is grotendeels theoretisch van aard en zet de concepten uiteen waarop het denksysteem van de Cursus in gebaseerd. Deze ideeën bevatten de grondslag voor de lessen van het Werkboek. Het is de theorie van het tekstboek en de praktische toepassing van het Werkboek die het geheel tot een concensieus en uniek transformatie-werkboek maakt.

2)

 Het Werkboek bevat 365 lessen, één voor elke dag van het jaar.

3)

Het Handboek voor Leraren, dat in een vraag-en-antwoordvorm is geschreven, geeft antwoord op enkele van de meest voor de handliggende vragen. Het bevat tevens een verklaring van een aantal termen die de Cursus gebruikt.

Tenslotte wordt in het voorwoord opgemerkt: “De Cursus pretendeert niet ultiem te zijn en evenmin zijn de werkboeklessen bedoeld om de leerweg van de student tot een voleinding te brengen. Aan het eind wordt de lezer overgelaten aan de zorg van zijn of haar eigen Innerlijke Leraar, die heel het verdere leerproces zal leiden zoals Hij het juist acht.”

1 Aanwijzingen bij het bestuderen van de CIW.

De Cursus in Wonderen houdt in dat je een student bent van een Cursus en dat betekent dat je studeert.

Studeren bestaat uit een serieus, gedetailleerd onderzoek naar iets Het veronderstelt lezen en opnieuw lezen.

Het veronderstelt discipline en een doorzettingsvermogen om steeds opnieuw een zienswijze te willen onderzoeken die weerstand oproept voor je ego-persoonlijkheid en zogenaamde  risico’s vraagt, doordat het de zienswijze hoe jij jouw wereld ziet, op z’n kop zet.

Het studeren en deze theoretische benadering geeft de indruk van een ‘intellectuele trip’ en dat deze je weghoudt van een ‘universeel’ ervaren waar de Cursus je naartoe zou leiden.

De rol van studeren.

Echter de Cursus maakt geen onderscheid tussen voelen en denken, ofwel het Hoofd en het Hart en ziet deze niet als tegenstelling, maar als een eenheid.

Overpeinzing over schuld en schaamte.

Inleiding

In mijn vorige overpeinzing over de heilige relatie en de speciale relatie, beschreef ik een aantal ervaringen van mij zelf die ik vanuit mijn persoonlijkheid uitleefde in mijn speciale relaties. Deze ervaringen verdienden geen schoonheidsprijs in de zin van, het waren ervaringen waar ik mezelf voor schaamde en mezelf schuldig over voelde.

Vooral de ‘bekentenissen’ over mijn obsessieve verslaving in de sexualiteit en de overspeligheid en mijn gewelddadigheid, in mijn relaties waren daarmede verbonden.

Dergelijke onderwerpen liggen, hoe vrijmoedig we ook in deze tijd denken te zijn, nog sterk in de taboesfeer, men praat hier liever niet over en zijn beladen met gevoelens van afkeuring en morele verontwaardiging.

Ik zag achteraf dat het erover schrijven voor mij een gevoel van bevrijding betekende en ze daardoor echt achter me kon laten en kon gaan zien dat het een neutrale ervaring is waar ik in dit leven door heen gegaan ben.

Uiteindelijk kon ik daardoor zien hoe deze ervaringen mij veel gegeven hebben en me op allerlei manieren bewust hebben gemaakt van mijn afhankelijkheid, behoefte aan erkenning en niet geheelde pijn van afwijzing en kon zien dat ik onschuldig was.

Achteraf realiseerde ik me dat het beschrijven van deze ervaringen gepaard gingen met door gevoelens van schuld en schaamte heen te gaan om dit in de openbaarheid te kunnen brengen.

Deze gevoelens belemmerde me in eerste instantie om daar rond voor uit te kunnen komen, ze te durven delen en ze echt te gaan zien in hun neutrale vorm, namelijk ervaringen die mij een les aanreikten.

Noch goed, noch kwaad.Het zijn neutrale ervaringen en op deze wijze leren we hier op aarde en gevoelens van schuld en schaamte kunnen een grote belemmering vormen om dit onder ogen te zien.

Deze constatering bracht me op het idee om dit thema van schuld en schaamte verder uit te werken en het meer in het licht te zetten.

Overgave gaat niet over ‘doen’.

Je kunt overgave niet doen, het gaat juist over niet doen, over Zijn met dat wat Is.

Maar de vraag is dan, hoe ‘doe’ je het dan? Is dit eigenlijk wel een vraag die je kan stellen, want er lijkt een zekere contradictie in te zitten.

Overgave is een terugkeer naar je Innerlijk Zelf, naar de Stille Aanwezigheid, die er altijd is en was en is. De Innerlijke Ruimte van het Hart en het loslaten van de identificatie met het de persoonlijkheid.

Is dit dan een ‘doen’? Feitelijk niet, het is een opgeven van de gehechtheden aan de uiterlijke wereld, een ‘loskomen’ of ‘losmaken’ van dat wat je vanuit je persoonlijkheid als waardevol hebt geacht voor het verkrijgen van Liefde of geluk.

Het is een inzien dat daar niet je geluk of Liefde te vinden of te verkrijgen is. Het is een terugkeer naar dat wat je nooit verlaten hebt en altijd daar ‘wachtte’ in een soort stille ‘wacht’, zonder aandringen. Het was en is ‘daar’, feitelijk is het niet een ‘plaats’, maar vanuit de persoonlijkheid bezien is het de Stille Ruimte van het Hart, in het midden van het lichaam.

Lust en Liefde.

In onze menselijke samenleving wordt Liefde en seksualiteit veelal als hetzelfde gezien, het hebben van seks wordt gezien als een daad van liefde, dan hou je van elkaar. Als dat er niet meer is , is de liefde over. Seks hebben wordt ook wel genoemd; de liefde bedrijven en als de seks afgerond is door een al of niet hebben van een orgasme, heet het bijna eufemistisch klaarkomen. En dan is het ook bijna letterlijk klaar, want dan keren de liefdespartners zich om, van elkaar af, of vallen in slaap.

Ik schets dit wat prozaïsche beeld over seksualiteit en liefde omdat er in mijn ogen veel verwarring is in de menselijke wereld, om liefde en seksualiteit onder een noemer te zetten. Het is niet zo dat seksualiteit niets met Liefde van doen heeft, maar zolang je nog jezelf identificeert met het lichaam, is het vooral een zintuigelijke bevrediging van lust en begeerte. Ik zie wel dat daaronder een verlangen aanwezig is naar samensmelten, je één willen voelen en dat is een spiritueel verlangen wat op fysiek niveau geuit wordt.

In mijn eigen ontwikkelingsweg hier op Aarde heb ik een groot afhankelijkheid- en macht-patroon rond seksualiteit moeten uitwerken samen met mijn partner(s), om vandaaruit te komen tot een relatie die niet (meer) gebaseerd is op het hebben van seks, maar waarin liefdevolle uitwisseling en intimiteit centraal zijn komen staan.

Hierin ervaar ik dat Liefde niet afhankelijk is van het al of niet hebben van seksualiteit, maar dat dit een innerlijke gesteldheid en afstemming is van het Hartscontact met mijn geliefde.

Dat wat je in Wezen bent is nooit geboren en gaat nooit dood.

Geboorte en dood zijn onlosmakelijk verbonden met ons aards bestaan, de identificatie dat we een lichaam zijn is heel hardnekkig en vergt heel wat vergevingswerk en Inzicht om te gaan zien dat je niet een lichaam bent en dat je dat nooit bent geweest. Je maakt wel in dit aards ervaringsproces gebruik van een lichaam om door middel hiervan bepaalde zaken uit te willen werken. Daarvoor is het een optimaal leer instrument, maar je bent het niet.

Dat wat je bent is louter een geestelijk wezen van licht, puur energie, vrij en in Vrede en totaal verbonden met alles wat Is. 

In ons menselijk bestaan doen we ons best om die vredevolle staat te willen bereiken, maar dat wat je in wezen bent, bereik je echter alleen door al die gehechtheden van ons mens-zijn onder ogen te zien en los te laten, dan kom je in de Vrede van je innerlijk Zelf.

Uiteindelijk gaat het er om te gaan zien dat de afscheiding van God, dan wel van Liefde, nooit heeft plaatsgevonden en de Verzoening, oftewel het ongedaan maken van deze vergissing, gerealiseerd wordt door vergeving toe  te passen.

Zelfvergeving.

In ons menselijk bestaan lijkt een ander vergeven gemakkelijker dan jezelf vergeven en toch is dit de meest basale daad die je kunt doen in het leven.

Onze weg hier op Aarde gaat door vele ervaringen waarin je ‘fouten’ maakt, je doet een ander iets aan vanuit een ego-impuls van boosheid of irritatie. Of je voelt jezelf afgewezen en met een heftige reactie geef je de ander van repliek. Of je wilt de ander ‘bezitten’ vanuit een lustgevoel en ‘neemt’ de ander zonder rekening te houden met de gevoelens van de ander. Of je steelt van de ander. Of … of…. Er zijn in ons ego-bestaan zoveel momenten dat we bezig zijn om de ander ervan te beschuldigen dat hij of zij ons iets aandoet of dat hij of zij niet van je houdt of dat je je tekort gedaan voelt. Of dat je steeds in jezelf een gevoel van minderwaardigheid hebt of een andere zelfveroordeling en/of gevoelens van schuld.

Al deze ervaringen komen voort uit een basaal misverstand dat we Liefde van buiten ons moeten verkrijgen en dat de ander, je ouders, je partner, de wereld, je baas, jou niet die liefde geeft die jij nodig hebt of verdient.

Uiteindelijk als we uit de mallemolen van vergissingen willen stappen dan moeten we onszelf gaan vergeven. Zolang je niet in Innerlijke Duurzame Vrede verblijft, hebben we nog innerlijk werk van zelfvergeving te doen. Dat wat jij in Wezen bent is een wezen van Liefde, Stilte, Vrede. Dit hoef je niet te verwerven, maar ontstaat vanuit Zelfinzicht en Zelfvergeving.

In deze column wil ik dit uiteenzetten.

.

Stilte is een niet te benoemen essentie,

Van alles wat is.

Heeft geen naam en geen tegendeel,

Het is door niets weer te geven.

Heeft geen vorm of daad-kracht,

Heeft geen begin en geen eind,

Is nooit begonnen en is… en is ….

Gaat alle verbeeldingskracht te boven.

Is niet te bereiken,

Is in alles en is alles,

Heeft geen wens of verlangen,

Is in zich zelf  heel en compleet.

Is louter,

Kent geen oordeel,

Is vrij en in zichzelf volkomen.

Gaat nergens heen en is overal.

Hierin is Liefde vervat.

Liefde kan niet onderwezen worden.

Onlangs werd ik geïnspireerd om over de Liefde te willen schrijven. Zo van, wat is Liefde en dan ‘hoor’ ik steeds dat is niet te beschrijven. Wel in abstracte termen, zo van “Alles wat Is” of God is Liefde, of Stilte, Innerlijke Vreugde of Liefde is Eeuwig, Innerlijke Vrede.

Maar hoe kun je dan over Liefde schrijven, kun je Liefde ‘zien’ of ‘voelen’?  Feitelijk wel, maar dan voelt het van ‘binnenuit’ in contact bent met je naaste of in de natuur, maar zelfs dan is het een min of meer abstract gevoel. Liefde kan je ‘raken’, je kunt in contact met je geliefde, maar ook met een toevallige passant ‘geraakt’ worden door een gevoel van Liefde.

Dit gebeurt vooral als je er niet op uit bent om Liefde te willen, het ‘gebeurt aan je, ‘ zomaar’ komt er een gevoel van innerlijke blijdschap of een Gevoel van Stilte, een innerlijke Glimlach, bijvoorbeeld in contact met een klein kind, wat nog zo open is en je zonder bedoeling ‘aankijkt’. In wezen is er altijd een ‘soort’ innerlijke gesteldheid van Vrede, dat zich zacht aandient, zonder opsmuk of aandringen.

Zolang we in de aardse sfeer verblijven, hebben we te maken met het tegendeel van Liefde, ofwel angst als centrale noemer en toch zijn we tegelijkertijd in contact met Liefde.

Hieronder wil ik een aantal items benoemen die in samenhang met Liefde te begrijpen zijn.

Schuld en schuldeloos.

In feite is schuld de basis-emotie in onze menselijke samenleving. Het hangt als een dikke emotionele wolk om ons heen. Dagelijks worden we er door de media mee overspoeld , en ook in ons ego-denken, ‘voelen’ we dat er van alles mis is en zijn we steeds bezig met wie ons wat heeft aangedaan.

Alles is doordrenkt van schuld, de cursus zegt daarover dat het idee van de afscheiding is ontstaan vanuit schuld. Op de een of andere manier zijn we steeds bezig om ons te willen ontdoen van schuld of te voorkomen dat we schuldig zijn.

In de menselijke wereld is er een geheel stelsel van wetten en regels en een juridisch orgaan opgesteld, dat mensen schuldig kan verklaren of vrijspreken van schuld. Het is zo inherent aan ons menselijk bestaan dat we het moeilijk kunnen bevatten wat vergeving ons voorhoudt, namelijk: “wat jij dacht dat je broeder jou heeft aangedaan, niet heeft plaatsgevonden” (Eciw.W.404.1.).

Waar het in essentie over gaat is dat er geen afscheiding heeft plaatsgevonden, we zijn nooit afgescheiden (geweest) van God, ofwel van de Liefde. We identificeren ons met een valse identiteit, een lichaam, c.q. een persoonlijkheid, die te midden leeft met andere persoonlijkheden, die elk geïsoleerd leven vanuit hun eigen emotionele overtuigingen, in een illusoire wereld van dromen.

In dit artikel wil ik gaan aanreiken wat de verborgen leerkwaliteit is van het begrip schuld. In feite brengt schuld je via een omweg thuis bij schuldeloosheid. Ik verwijs hierbij naar hoofdstuk 13 van de cursus “De Schuldeloze Wereld” (Eciw.T.13.)

Inleiding

Het op Aarde zijn is een ervaringsweg. Een door ons zelf gekozen ervaringsweg waarin we door die ervaringen heen gaan die optimaal zijn om tot bewustwording te komen. Er is geen goed of kwaad, uitsluitend een ervaring die ons iets wil zeggen over hoe en wat we denken en de emoties die eraan verbonden zijn en die een keuze met zich meebrengt. Kies ik ervoor om hierop te reageren vanuit angst of liefde. En beide zijn ‘goed’, want kies je voor angst, dan verleng je het menselijk lijden en dat is weer een oproep om tot inzicht te komen. Kies je voor liefde dan kom je terug tot innerlijke vrede, maar zolang je met het menselijke lichaam verbonden bent houdt het menselijke proces niet op en je belanceert steeds in het middelpunt van deze keuze tussen liefde en angst. Dat is de vrijheid waar we ons in bevinden. In deze Goddelijke vrijheid verblijven we om te kunnen kiezen tussen liefde en angst en het gaat erom daar geen oordeel over te hebben. Levend vanuit het Christusbewustzijn bevind je je daar in het middelpunt van die keuze, zonder oordeel en in vrijheid. Oftewel Ik Ben.

Hieronder wil ik een aantal aspecten gaan beschrijven van deze aardse ervaringsweg die zich over vele jaren en ‘levens’ kan afspelen en wat hierin ‘te doen’.